ตอนที่ 44 — ตอนที่ 44 ออกเดินทาง

เนี่ยชงหยิบเหรียญอีแปะเหรียญหนึ่งออกมา เหรียญทองแดงนั้นมีรอยบิ่นอยู่รอยหนึ่ง นำไปใช้จับจ่ายก็ไม่ได้ นี่นับเป็นของดีอันใดกัน?

กู้หยุนตงถือเหรียญอีแปะพลิกดูไปมาอยู่นานสองนาน ก็ยังมองไม่ออกว่ามีสิ่งใดพิสดาร สายตาเคลือบแคลงสงสัยจึงเบนมาจับจ้องที่ร่างของเนี่ยชง

"เอาละ เลิกอมพะนำได้แล้ว" ป้าเคอถลึงตาใส่เขา

เนี่ยชงจึงกระแอมไอเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ตอนที่ข้าไปหาหัวหน้ามือปราบเจียงให้ช่วยเขียนจดหมาย ใต้เท้าบังเอิญเดินผ่านมาพอดี เมื่อทราบเรื่องของเจ้า จึงเรียกข้าเข้าไปพบแล้วมอบเหรียญอีแปะนี้ให้มา นายอำเภอแห่งอำเภอเฟิ่งไคเป็นคนที่ใต้เท้าของเราส่งเสริมสนับสนุนขึ้นไป วันหน้าหากเจ้าประสบเรื่องเดือดร้อน สามารถนำเหรียญอีแปะนี้ไปมอบให้นายอำเภอ เขาจะช่วยดูแลเจ้าอยู่บ้าง"

"ใต้เท้าของพวกท่าน… ช่างเป็นคนดีแท้ ขอให้ชีวิตราบรื่นปลอดภัย" กู้หยุนตงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ใต้เท้าเจ้าเมือง*ผู้สูงส่งจะว่างงานถึงเพียงนี้ ถึงกับหันมาใส่ใจคนตัวเล็กตัวน้อยเช่นนางด้วย

มุมปากของเนี่ยชงกระตุกยิกๆ นอกจากคำว่าใต้เท้าเป็นคนดีขอให้ชีวิตราบรื่นปลอดภัยแล้ว นางไม่มีคำอื่นจะสรรเสริญแล้วหรือไร?

ทว่าสิ่งที่กู้หยุนตงคิดก็มิได้ผิด ใต้เท้าเจ้าเมืองจะว่างงานถึงเพียงนั้นได้อย่างไรกัน? ที่เขาจดจำนางได้ เป็นเพราะเนี่ยชงเคยเอ่ยถึงอยู่หลายครา และที่สำคัญที่สุดก็คือภาพเหมือนบุคคลที่นางวาดขึ้นมานั่นเอง

เพราะภาพสเก็ตช์ใบหน้านั้น ที่ว่าการเมืองจึงสามารถตามจับกุมหัวหน้ากองโจรได้สำเร็จภายในเวลาเพียงสามวัน ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงเวลาที่ฮ่องเต้องค์ใหม่เพิ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ กำลังให้ความสำคัญกับเรื่องภัยพิบัติความอดอยากและการก่อกบฏพอดี เขาจึงนับเป็นผู้สร้างผลงานความชอบคนแรก ซ้ำยังเป็นผลงานชิ้นใหญ่อีกด้วย ยิ่งเป็นการตอกย้ำคำเล่าลือที่ว่าการขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ได้รับความคุ้มครองเมตตาจากสรวงสวรรค์ ทำให้ใต้เท้าเจ้าเมืองได้หน้าได้ตาอย่างยิ่งใหญ่ต่อเบื้องพระพักตร์

ยามนี้ฮ่องเต้องค์ใหม่กำลังทรงต้องการคัดเลือกผู้มีความรู้ความสามารถ ทรงสะสางปรับปรุงราชสำนักอย่างเด็ดขาดเพื่อวางขุมกำลังคนของพระองค์เอง เมื่อเป็นเช่นนี้ ใต้เท้าเจ้าเมืองจึงกลายเป็นหนึ่งในรายชื่อที่ฮ่องเต้องค์ใหม่ทรงหมายตาไว้ เมื่อครบวาระการดำรงตำแหน่งที่นี่ ย่อมสามารถเลื่อนขั้นเข้าสู่เมืองหลวงได้อย่างราบรื่นแน่นอน

และคนที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาครั้งใหญ่หลวงนี้ มิใช่กู้หยุนตงหรอกหรือ? ซ้ำยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อย จะไม่ให้ใต้เท้าเจ้าเมืองประทับใจลึกซึ้งได้อย่างไรเล่า?

กู้หยุนตงเก็บเหรียญอีแปะนั้นไว้ นางย่อมไม่ปฏิเสธเรื่องดีๆ เช่นนี้อยู่แล้ว

ในยุคสมัยนี้ มีเงินอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องมีอำนาจบารมีหนุนหลังด้วย มิฉะนั้นต่อให้มีเงินทองมากมายเพียงใดก็รักษาไว้ไม่อยู่ เหรียญอีแปะกับจดหมายฉบับนี้ หากไม่ได้ใช้ย่อมดีที่สุด แต่หากถึงคราวจำเป็นต้องใช้ นางย่อมไม่ปล่อยทิ้งไว้เปล่าประโยชน์แน่

กู้หยุนตงกล่าวขอบคุณ แล้วเก็บจดหมายกับเหรียญอีแปะไว้เป็นอย่างดี

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ประตูเมืองเปิด กู้หยุนตงก็พาครอบครัวออกจากตรอกอวี๋หมี่

ป้าเคอมิได้ก้าวเท้าออกไปส่ง อารมณ์ของนางหม่นหมองจึงเก็บตัวอยู่แต่ในห้องตลอด จนกระทั่งภายนอกลานเรือนเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใดๆ แม้เพียงนิด นางจึงถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาอย่างเชื่องช้า

ภายในบ้านอันว่างเปล่าเคว้งคว้าง ราวกับขาดไออุ่นของผู้คนไปสิ้น เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเด็กๆ เมื่อสองวันก่อนเลือนหายไปแล้ว

ป้าเคอเดินไปยังห้องครัว คล้ายยังได้กลิ่นหอมกรุ่นจางๆ ลอยอวลอยู่

แม้จะได้อยู่ร่วมกันเพียงไม่นาน ทว่าป้าเคอกลับเอ็นดูเด็กทั้งสองอย่างแท้จริง รวมถึงหยางซื่อผู้เลอะเลือนไร้เดียงสา ก็ทำให้นางรู้สึกสงสารเวทนาอยู่หลายส่วน ยิ่งไปกว่านั้นคือนึกชื่นชมกู้หยุนตงที่พามารดาและน้องชายหญิงรอนแรมหมื่นลี้มาถึงเมืองเซวียนเหอได้อย่างปลอดภัย

แม่หนูน้อยผู้นี้ หากมิใช่เด็กผู้หญิง วันข้างหน้าความสำเร็จคงยากจะคาดเดาว่าจะสูงส่งเพียงใด

ช่างน่าเสียดายนัก

ป้าเคอเดินกลับมาที่ห้องโถงใหญ่ ก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เมื่อหยิบขึ้นมาดูจึงพบว่า แท้จริงแล้วเป็นตำรับอาหารแผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนแจกแจงสูตรกับข้าวห้าถึงหกอย่างที่นางชอบกินในช่วงเวลานี้ไว้

"แม่เด็กคนนี้…" ป้าเคอหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

ยามนี้กู้หยุนตงได้ออกจากประตูเมืองแล้ว กำลังนั่งอยู่บนรถม้ามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหย่งฝู

รถม้าคันนี้เช่ามา ยามนี้มีเงินอยู่ในมือ กู้หยุนตงย่อมไม่ปล่อยให้ตนเองต้องตกระกำลำบากเป็นอันขาด จากตัวเมืองเอกไปยังหมู่บ้านหย่งฝู หากเดินเท้าต้องใช้เวลาถึงสามวัน ทว่าหากเร่งฝีเท้าม้า เพียงวันเดียวก็เพียงพอแล้ว

หมายเหตุ

• ขอให้ชีวิตราบรื่นปลอดภัย มาจากสำนวนจีน "好人一生平安" (ห่าวเหรินอีเซิงผิงอัน) เป็นคำอวยพรมงคลยอดนิยม หมายถึง คนดีย่อมแคล้วคลาดปลอดภัยและมีชีวิตที่สงบสุขราบรื่นตลอดไป

** เจ้าเมือง (知府 — จือฝู่) ขุนนางข้าหลวงประจำเมืองระดับเอก ผู้มีอำนาจปกครองสูงสุดในเขตการปกครองระดับ "ฝู่" ซึ่งในที่นี้คือเมืองเซวียนเหอ