ตอนที่ 45 — ตอนที่ 45 หมู่บ้านหย่งฝู

กู้หยุนซูกับกู้หยุนเข่อเองก็อาลัยอาวรณ์ป้าเคออยู่บ้าง ตอนที่เพิ่งขึ้นรถม้ามา ทั้งสองคนจึงยังดูหงอยเหงาเซื่องซึมไปเล็กน้อย

จนกระทั่งรถม้าแล่นพ้นประตูเมืองออกไปได้พักใหญ่ เด็กๆ จึงค่อยกลับมากระปรี้กระเปร่าขึ้นในที่สุด

เด็กน้อยทั้งสองเพิ่งจะได้นั่งรถม้าเป็นครั้งแรก เบาะรองนั่งใต้ก้นนุ่มนิ่ม ทั้งสี่ด้านล้วนมีแผ่นไม้คอยกำบัง ยามที่ปล่อยม่านหน้าต่างลง แสงแดดก็ส่องไม่ถึง ทั้งผู้คนภายนอกก็มองไม่เห็นด้านในอีกด้วย

"พี่ใหญ่" กู้หยุนซูเกาะขอบหน้าต่างชะเง้อมองอยู่พักใหญ่ จึงหันหน้ากลับมา พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อพลางเอ่ยถาม "หมู่บ้านหย่งฝูอยู่ไกลมากหรือไม่ คนเยอะหรือเปล่า พวกเราไปถึงที่นั่นแล้วจะพักอยู่ที่ใดกัน ต้องสร้างบ้านใหม่ด้วยหรือไม่ขอรับ"

"ไฉนเจ้าถึงมีคำถามมากมายปานนี้เล่า" กู้หยุนตงแย้มยิ้ม

กู้หยุนซูหัวเราะแหะๆ "พี่ใหญ่เองก็คงไม่รู้เหมือนกัน ไม่เป็นไรขอรับ พอพวกเราไปถึงที่นั่นเดี๋ยวก็รู้ทุกอย่างเอง"

กู้หยุนเข่อเอนตัวซุกเข้าไปในอ้อมอกของกู้หยุนตงทั้งตัวแล้ว ในมือน้อยๆ ถือถั่วลิสงที่ป้าเคอมอบให้ กำลังแทะกินทีละนิดทีละหน่อยราวกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย

ในอ้อมแขนของหยางซื่อกอดห่อผ้าผืนใหญ่ไว้ผืนหนึ่ง ด้านในมีเสื้อผ้าของครอบครัวสี่คน ทั้งชุดใหม่ชุดเก่าอยู่หลายชุด อีกทั้งยังมีรองเท้าที่ป้าเคอตัดเย็บให้อีกหลายคู่ รวมถึงขนมหวานห่อใหญ่อีกหนึ่งห่อ

ภายในรถม้ายังมีตะกร้าสะพายหลังอยู่อีกสองใบ บรรจุสิ่งของเครื่องใช้ที่พวกนางเพิ่งซื้อหามาจากในเมืองเอกเมื่อหลายวันก่อน แม้จะมีไม่มากนัก ทว่าล้วนจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

กู้หยุนตงทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ค่อยๆ เคลื่อนถอยหลังไปทีละน้อย ในใจพลันบังเกิดความคาดหวังและความตื่นเต้นขึ้นมาไม่น้อย

ในที่สุด ก็กำลังจะมีบ้านหลังใหม่แล้ว

ความเร็วของรถม้ามิได้เร็วนัก ประกอบกับในรถมีเด็กเล็กอยู่สองคน จึงเน้นความสะดวกสบายราบรื่นเป็นหลัก

ดังนั้นเร่งเดินทางมาตลอดทั้งวัน จึงเพิ่งจะมาถึงตัวเมืองอำเภอเฟิ่งไคเท่านั้น โชคดีที่เข้าเมืองได้ทันก่อนประตูเมืองจะปิดลง

ยามนี้ฟ้ามืดค่ำแล้ว กู้หยุนตงจึงพาทุกคนไปพักค้างคืนที่โรงเตี๊ยมหนึ่งคืน รอจนกระทั่งรุ่งเช้าของวันถัดไปเมื่อประตูเมืองเปิด จึงออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านหย่งฝูอีกครั้ง

เนี่ยชงสรรหาหมู่บ้านที่ดีให้พวกนางจริงๆ หมู่บ้านหย่งฝูอยู่ห่างจากตัวเมืองอำเภอเกือบสองชั่วยาม* ห่างจากตำบลหนึ่งชั่วยาม และหากจะเดินทางไปยังเมืองเอกต้องใช้เวลาสามวัน ทว่านี่เป็นเพียงเวลาสำหรับการเดินเท้าเท่านั้น หากนั่งรถม้าหรือเกวียนวัวย่อมรวดเร็วกว่านี้แน่นอน

ด้วยเหตุนี้ เมื่อพวกนางออกเดินทางจากตัวเมืองอำเภอ นั่งรถม้ามาถึงหมู่บ้านหย่งฝู เวลาจึงยังเช้าตรู่อยู่

เวลานี้ในหมู่บ้านหย่งฝูมีชาวบ้านไม่น้อยออกมาง่วนทำงานในไร่นาได้พักใหญ่แล้ว แทบทุกหลังคาเรือนต่างมีควันไฟลอยกรุ่น ดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า

เด็กๆ ในหมู่บ้านจับกลุ่มกันสองสามคนวิ่งเล่นสนุกสนานอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ครั้นเห็นรถม้าคันใหญ่แล่นเข้ามา จึงพากันวิ่งกรูกันเข้ามาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทันที

ในหมู่บ้านมีเพียงสองครอบครัวเท่านั้นที่มีเกวียนวัว รถม้านั้นราคาสูงลิบลิ่ว อย่าว่าแต่ซื้อเลย แม้แต่นั่งก็ยังไม่มีปัญญาจะนั่งด้วยซ้ำ

ยามนี้เมื่อได้เห็นม้าตัวสูงใหญ่กำยำดูองอาจคึกคัก จึงรีบล้อมวงเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที นี่มันใครกัน ไฉนถึงได้นั่งรถม้าเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเขากันนะ และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ด้านหลังรถม้าคันนี้ยังลากเกวียนลากมือตามมาอีกหนึ่งคัน

คนขับรถม้าชะลอความเร็วลงทันควัน กู้หยุนตงเลิกม่านหน้าต่างขึ้น พอดีเห็นเด็กคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

นางกวักมือเรียกเขา ยื่นลูกกวาดน้ำตาลมอลต์**ให้หนึ่งเม็ดพลางเอ่ยถาม "เจ้ารู้หรือไม่ว่าบ้านของผู้ใหญ่บ้านไปทางใด"

เด็กคนนั้นดูแล้วอายุอานามไล่เลี่ยกับกู้หยุนซู เมื่อเห็นลูกกวาดน้ำตาลมอลต์ ดวงตาก็พลันทอประกายวาววับ น้ำลายแทบจะไหลหยดย้อย หมู่บ้านของพวกเขามิได้มั่งมี ในยามปกติมีโอกาสได้กินขนมหวานน้ำตาลน้อยมาก เด็กๆ เช่นพวกเขาจะได้ลิ้มรสหวานติดปลายลิ้นก็เฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น

เขารีบพยักหน้ารัวๆ ทันที "รู้ขอรับ รู้ขอรับ ข้าจะพาพวกท่านไปเอง"

เขายัดลูกกวาดเข้าปาก แล้ววิ่งนำทางไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น

เด็กคนอื่นๆ ต่างพากันอิจฉาตาร้อนตงิดๆ หากรู้เช่นนี้เมื่อครู่คงวิ่งให้เร็วกว่านี้สักหน่อย จะได้เป็นคนแรกที่ได้พูดคุยกับนาง

กู้หยุนตงจึงค่อยปล่อยม่านหน้าต่างลง ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา จู่ๆ นางก็เลิกม่านหน้าต่างขึ้นอีกครา ทอดสายตามองร่างของคนผู้หนึ่งที่แวบผ่านไปไกลๆ รู้สึกอยู่เสมอว่า… ช่างดูคุ้นตายิ่งนัก

หมายเหตุ

• ชั่วยาม (时辰) หน่วยวัดเวลาของจีนโบราณ โดย 1 ชั่วยามเทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมง

** ลูกกวาดน้ำตาลมอลต์ (饴糖 — อี๋ถัง) ลูกอมหรือขนมหวานโบราณของจีน ทำจากข้าวมอลต์หรือแป้งข้าวบาร์เลย์หมักกับข้าวเหนียวจนได้น้ำตาลมอลต์เข้มข้น รสชาติหวานละมุนและเหนียวนุ่ม เป็นของกินเล่นยอดนิยมที่หาทานได้ยากในหมู่เด็กชนบททั่วไป