ตอนที่ 47 — ตอนที่ 47 ลูกหมาป่าไม่เห็นแก่หน้าใคร

เฉินเหลียงรู้สึกพึงพอใจในท่าทีของนางยิ่งนัก เด็กสาวผู้นี้เป็นคนพูดจามีเหตุผลรู้ความ

ด้วยเหตุนี้น้ำเสียงยามที่เอ่ยคำถัดมาจึงเบาลงโดยไม่รู้ตัว "หากพวกเจ้าไม่อยากพักอยู่ในหมู่บ้าน ก็ไปเช่าเรือนพักในตำบลได้เช่นกัน ล้วนไม่ต่างกันอันใด ก่อนหน้าพวกเจ้าก็มีอยู่ครอบครัวหนึ่งไปเช่าเรือนพักในตำบล เพียงแต่การเดินทางไปกลับจะยุ่งยากลำบากอยู่บ้าง"

"พักในหมู่บ้านเถิดเจ้าค่ะ" ในเมื่อคิดจะสร้างบ้าน เช่นนั้นย่อมต้องเทียวไปเทียวมาที่ดินสร้างบ้านอยู่บ่อยครั้ง อย่าว่าแต่ตำบลนั้นอยู่ไกลเลย ลำพังน้องชายและน้องสาวก็ไม่อาจวิ่งรอกตามนางไปกลับได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว

เฉินเหลียงตบหน้าขาฉาด "ได้ เช่นนั้นก็พักในหมู่บ้าน ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเจ้ามากันพร้อมหน้าทั้งครอบครัว มีบ้านหลังหนึ่งพอจะสละห้องว่างได้สักห้องหนึ่ง ทว่ายามนี้เมื่อเห็นว่าพ่อของพวกเจ้าไม่อยู่ ก็คงไม่สะดวกใจเท่าใดนัก เอาเช่นนี้แล้วกัน ทางบ้านน้องสะใภ้ของข้ามีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง สามีของนางเสียไปแล้ว ที่บ้านมีเพียงนางกับลูกสาวอาศัยอยู่ด้วยกันสองคน พวกเจ้าไปพักที่นั่นจะได้คอยช่วยเหลือดูแลกันและกันได้ ส่วนค่าเช่านั้น เดือนละสองร้อยอีแปะ เจ้าเห็นว่าอย่างไร พอไหวหรือไม่"

กู้หยุนตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ข้อสำคัญคือพวกนางมีตัวเลือกน้อยจนแทบนับนิ้วได้ นอกจากบ้านของหญิงม่ายแล้ว เกรงว่าคงไม่มีที่อื่นให้พักอาศัยได้อีก

นางไม่คุ้นเคยกับคนและสถานที่ในหมู่บ้านแห่งนี้ หากจะให้นางออกไปตระเวนเลือกหาเองก็คงไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงเท่าใดนัก

"สองร้อยอีแปะไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า ข้าขอไปดูห้องพักที่นั่นก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ"

เฉินเหลียงพยักหน้า "ได้สิ สะใภ้รอง เจ้าพาแม่นางกู้ไปดูเสียหน่อย ถือโอกาสบอกกล่าวกับท่านอาสะใภ้ของเจ้าด้วย"

หญิงสาวที่ออกมาเปิดประตูก่อนหน้านี้รีบขานรับทันที "ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ แม่นางตามข้ามาเถิด"

กู้หยุนตงบอกให้หยางซื่อกับเด็กๆ ทั้งสองคนรออยู่ตรงนี้ ส่วนตนเองเดินตามไป

พอนางเดินคล้อยหลังไป โจวซื่อภรรยาของเฉินเหลียงก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบถามเสียงเบา "ตาเฒ่า ไฉนท่านถึงให้พวกเขาไปพักที่บ้านของน้องสะใภ้รองเล่า"

"ทำไมรึ ไม่ดีตรงไหนกัน น้องสะใภ้รองอาศัยอยู่กับอวี่หลานเพียงสองคน ครอบครัวสกุลกู้ก็ไม่มีชายฉกรรจ์วัยผู้ใหญ่ ย้ายเข้าไปพักที่นั่นก็ไม่มีผู้ใดครหานินทา อีกทั้งน้องสะใภ้รองยังได้เงินค่าเช่ามาจุนเจือด้วย"

"แต่นิสัยใจคอของน้องสะใภ้รองน่ะสิ…"

"นิสัยเป็นอย่างไร" เฉินเหลียงตีสีหน้าราวกับจะบอกว่า 'นางก็ดูเป็นคนขยันขันแข็งและมีคุณธรรมดีมิใช่หรือ'

โจวซื่อพลันกลืนคำพูดลงคอ ไม่เอ่ยอันใดต่อ บุรุษมักไม่ละเอียดรอบคอบ อีกทั้งอีกฝ่ายเป็นหญิงม่าย พี่สามีย่อมไม่สะดวกที่จะข้องแวะใกล้ชิด หลายปีมานี้การไปมาหาสู่ระหว่างสองครอบครัวจึงเป็นโจวซื่อที่คอยติดต่อประสานงานเสียส่วนใหญ่

ฟางซื่อผู้นั้นน่ะหรือ มักมีนิสัยชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ อยู่เสมอ ครั้นคนอื่นต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบ นางกลับยังทำสีหน้าไร้เดียงสาบริสุทธิ์ผุดผ่องและน้อยอกน้อยใจ ราวกับตนเองถูกรังแก ทำเอาคนเห็นพาลอึดอัดคับข้องใจยิ่งนัก

หากมิใช่เห็นแก่นางที่ไร้สามีแล้วละก็ โจวซื่อย่อมไม่อยากคบค้าสมาคมด้วยเท่าใดนัก

ช่างเถิด เอาเข้าจริงก็นับว่ามิใช่ข้อบกพร่องร้ายแรงอันใด ครอบครัวสกุลกู้เพียงแค่พักอาศัยชั่วคราวจนกว่าจะสร้างบ้านเสร็จเท่านั้น

ท้ายที่สุดโจวซื่อจึงมิได้กล่าววาจาอันใดอีก ไม่นานนักกู้หยุนตงก็เดินกลับมา พร้อมด้วยหญิงสาวที่ชื่ออวี่หลานเดินเคียงคู่มาด้วย นางอายุมากกว่ากู้หยุนตงสองปี ดูแล้วเป็นคนร่าเริงแจ่มใสและมีชีวิตชีวา

"ท่านลุงใหญ่ ท่านแม่บอกว่าให้น้องสาวสกุลกู้กับครอบครัวมาพักที่บ้านของพวกเราได้เจ้าค่ะ วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลพวกนางเป็นอย่างดี"

เฉินเหลียงพลันแย้มยิ้มออกมาทันที "ดี เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ไปก่อน" เขาหันไปมองกู้หยุนตง "แล้วเรื่องที่ดินสร้างบ้านเล่า เจ้าอยากจะไปดูตอนนี้เลย หรือจะรอให้สายกว่านี้สักหน่อยค่อยไปดู"

"ตอนนี้เลยเจ้าค่ะ" กู้หยุนตงไปดูห้องพักมาเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังได้พบหน้าฟางซื่อผู้เป็นเจ้าของบ้านแล้วด้วย

อุปนิสัยของฟางซื่อเป็นเช่นไร นางมองเพียงปราดเดียวยังไม่อาจล่วงรู้ได้กระจ่างแจ้ง ทว่าก็รู้ดีว่าย่อมมิใช่คนประเภทเดียวกับป้าเคออย่างแน่นอน แต่นี่มิใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด ยิ่งไปกว่านั้นนางยังได้ลองเลียบเคียงไต่ถามจากลูกสะใภ้ของผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว ในหมู่บ้านแห่งนี้มีหญิงม่ายอยู่ไม่กี่คน ทว่าคนอื่นๆ หากไม่คลอดลูกชาย ก็มีที่พักคับแคบจนอยู่ไม่พอ จึงไม่มีทางเลือกอื่นให้เลือกสรรอีก

เฉินอวี่หลานกระตือรือร้นยิ่งนัก "ท่านลุงใหญ่ ข้าจะไปเป็นเพื่อนน้องสาวสกุลกู้ดูที่ดินสร้างบ้านด้วยเจ้าค่ะ"

"ไปกันเถิด"

เฉินเหลียงลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำออกไปข้างหน้าก่อน

เฉินอวี่หลานพากู้หยุนตงเดินตามหลังไป ทว่าเพิ่งจะก้าวพ้นประตูบ้านมาได้ไม่ไกล กู้หยุนตงพลันชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ที่แท้ก็เป็นเขาจริงๆ ด้วย เมื่อครู่ตอนอยู่บนรถม้านางมองไม่ผิดเลย

เด็กหนุ่มที่เคยพบพานในเมืองเอกผู้นั้น หรือว่าจะเป็นคนในหมู่บ้านนี้ด้วยหรือ

เฉินอวี่หลานเห็นนางหยุดเดิน จึงมองตามสายตาของนางไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ พลันสะท้านเยือกไปทั้งตัว รีบยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เจ้าอย่ามองเขานะ อย่าไปมองเด็ดขาด เขาเป็นพวก 'ลูกหมาป่า'* ที่ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น!"

หมายเหตุ

• ลูกหมาป่า (狼崽子 — หลางไจ่จื่อ) ฉายาที่ชาวบ้านใช้เรียกเส้าชิงหยวน สื่อถึงความดุร้าย โหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าญาติมิตร หรือยอมก้มหัวให้ผู้ใด เปรียบเสมือนลูกสัตว์ป่าที่ดุร้าย