ตอนที่ 53 — ตอนที่ 53 ใครจะไปตามใจนิสัยเสียของเจ้า

บนใบหน้าของฟางซื่อฉายแววตื่นเต้นระคนยินดี นางสะกิดพลางดันหลังเฉินอวี่หลาน "เจ้าไปสิ ไปช่วยนางสักหน่อย"

ถึงตอนนั้นบ้านกู้คงจะรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างมิใช่หรือ แล้วจะไม่เอ่ยปากชวนพวกนางสองแม่ลูกกินด้วยกันได้อย่างไร?

เฉินอวี่หลานหมุนตัววิ่งตรงไปยังห้องครัวทันที เดิมทีนางตั้งใจจะไปบอกว่าน้ำอยู่ที่ไหน ทว่านึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเริ่มก่อไฟต้มน้ำไปแล้ว

ครั้นเหลือบไปเห็นเกี๊ยวที่วางเรียงอยู่บนถาดสานไม้ไผ่ด้านข้าง ใบหน้าของเฉินอวี่หลานพลันแดงซ่านขึ้นมาด้วยความอยาก

เกี๊ยวเชียวนะ! ซ้ำยังเป็นเกี๊ยวแป้งขาวอีกต่างหาก ทั้งขาวทั้งอวบอ้วน ไส้ก็แน่นเปรี๊ยะ เพียงแค่กวาดตามองก็รู้สึกว่าน้ำลายสอแทบจะไหลย้อยออกมาแล้ว

นางจำต้องฝืนใจดึงสายตาของตนเองกลับมาอย่างยากเย็น จากนั้นจึงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "น้องหยุนตง กำลังทำมื้อเย็นอยู่หรือจ๊ะ? ให้ข้าช่วยเติมฟืนคุมเตาให้นะ"

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ท่านแม่ของข้าอยู่นี่แล้ว ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ พี่มีธุระอะไรก็ไปทำเถอะ" เมื่อเห็นว่าน้ำในหม้อเดือดพล่านแล้ว กู้หยุนตงก็ตักน้ำมัน เกลือ และต้นหอมซอยใส่ลงในชามกระเบื้องเคลือบใบใหญ่เพื่อปรุงรส จากนั้นจึงตักน้ำต้มเดือดราดลงไป พริบตานั้นในชามก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำแกงเปล่งประกายมันวาวหอมกรุ่น

เฉินอวี่หลานกำมือแน่น นางมิได้เดินกลับไป ซ้ำยังขยับก้าวเข้าไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว พลางเอ่ยยิ้มๆ ว่า "กินเกี๊ยวกันหรือนี่? ไฉนข้าถึงไม่เห็นเลยว่าพวกเจ้าห่อเกี๊ยวกันตั้งแต่เมื่อใด ส่งกลิ่นหอมฟุ้งน่ากินเชียว ข้ากับท่านแม่เพิ่งจะดื่มข้าวต้มไปเพียงเล็กน้อยเมื่อช่วงก่อน พอได้กลิ่นหอมเช่นนี้เข้า ท้องก็เริ่มหิวขึ้นมาแล้วล่ะสิ"

ดื่มข้าวต้มไปเมื่อช่วงก่อนงั้นหรือ? เช่นนั้นแล้วไฉนยามที่นางก้าวเข้ามาในห้องครัว เตาไฟและหม้อถึงได้เย็นชืดสนิท ไม่มีร่องรอยของการเพิ่งถูกใช้งานมาเลยสักนิดเดียว

กู้หยุนตงมิใช่คนโง่เง่า ถ้อยคำที่แฝงความนัยโจ่งแจ้งปานนี้มีหรือจะฟังไม่ออก ยิ่งรวมกับลูกตาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายที่จ้องเป๋งแทบจะร่วงหล่นลงไปในหม้อเกี๊ยว และพฤติกรรมแสร้งทำทีเข้ามาช่วยเหลือได้ถูกจังหวะจะโคนเช่นนี้ ชัดเจนว่าอยากจะกินเกี๊ยวของบ้านนางนั่นเอง

อยากจะกินก็อยากกินไปเถอะ แต่กลับต้องมาพูดจาอ้อมค้อมตีหน้าซื่อทำเป็นส่งสัญญาณลับๆ ล่อๆ เสียได้

นางเองก็มิใช่คนไร้เหตุผลใจแคบ ทว่าอย่างน้อยที่สุดก็ควรจะเอ่ยความจริงออกมามิใช่หรือ มาอ้างว่าช่วงก่อนดื่มข้าวต้มไปแล้วตอนนี้หิว เกรงว่าคงคอยเฝ้ารอเวลาที่พวกนางทำกับข้าวเพื่อจะมาตีเนียนขอแบ่งกินฟรีๆ เสียมากกว่ากระมัง?

ใครจะไปตามใจนิสัยเสียของเจ้ากัน! ไม่ได้หวังให้ดีเหมือนกับป้าเคอหรอก ทว่าอย่างน้อยที่สุดก็ควรปฏิบัติต่อกันเยี่ยงเจ้าของบ้านเช่ากับผู้เช่าทั่วไปตามปกติสิ นางจ่ายเงินค่าเช่าห้องไปแล้ว ไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเจ้าเสียหน่อย

กู้หยุนตงยิ้มตาหยี มองดูเกี๊ยวอวบอ้วนในหม้อลอยตุ๊บป่องขึ้นมาทีละตัว พลันรู้สึกอารมณ์ดียิ่งขึ้น "ใช่แล้วจ้ะ กินเกี๊ยว ข้าเห็นว่าเวลานี้ก็ค่ำมืดแล้ว หากจะลงมือผัดกับข้าวอีกคงยุ่งยากวุ่นวายมิใช่หรือ?"

ขณะที่พูด นางก็ช้อนตักเกี๊ยวทั้งหมดขึ้นมาใส่ในชามใบใหญ่ที่ปรุงน้ำซุปเตรียมไว้แล้ว ชามใบนี้เป็นชามที่นางซื้อมาจากในเมืองฝู่เฉิง ขนาดใหญ่โตมาก ราวกับชามที่ใช้ใส่ต้มปลาผักกาดดอง*ในภัตตาคารเมื่อชาติก่อนไม่มีผิด

เมื่อตักเกี๊ยวขึ้นมาจนหมดแล้ว กู้หยุนตงจึงเอ่ยกับเฉินอวี่หลานว่า "ข้าทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยกห้องครัวให้พวกพี่ใช้ต่อได้เลยนะจ๊ะ พวกข้าขอตัวยกกลับไปกินในห้อง เพื่อจะได้ไม่รบกวนพวกพี่ ตอนนี้เวลาก็ยังหัวค่ำอยู่ หากพวกพี่หิวท้องก็ต้มบะหมี่กินสักหน่อยพอดี สะดวกแถมไม่เสียเวลาด้วย"

นางใช้เศษผ้ารองขอบชาม ประคองยกเดินออกไปทันที พลางทิ้งท้ายด้วยเสียงดังฟังชัดแว่วมาแต่ไกล "ท่านแม่ ดับไฟในเตาแล้วล้างหม้อให้สะอาดเรียบร้อยก็รีบตามกลับมากินเกี๊ยวในห้องนะ เกี๊ยวมีไม่มาก เดี๋ยวน้องๆ จะกินจนหมดเสียก่อน"

"เสร็จเดี๋ยวนี้แล้วจ้ะ" หยางซื่อขยับมือคล่องแคล่วรวดเร็ว ล้างขัดหม้ออย่างว่องไวแล้วรีบเดินตามเข้าไปในห้องทันที

กลิ่นหอมของเกี๊ยวยังคงลอยอวลตลบอบอวลอยู่รอบปลายจมูก ทว่าเฉินอวี่หลานกลับยืนนิ่งอยู่หน้าเตาไฟอันมืดทะมึน ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ

ครั้นฟางซื่อเดินเข้ามา ก็ได้ยินเสียงนางเตะขาโต๊ะเข้าอย่างจังจนความเจ็บแล่นปราด ร้องครางออกมาเสียงหลง

"ทำอะไรน่ะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

เฉินอวี่หลานรู้สึกคับแค้นน้อยใจจนแทบตาย อุตส่าห์ช่วยวิ่งวุ่นเป็นธุระเรื่องที่ดินสร้างบ้านให้นาง ดีต่อนางถึงเพียงนั้น ซ้ำยังหวังดีเตือนให้นางอยู่ห่างๆ เส้าชิงหยวนเอาไว้ และคอยบอกว่าใครในหมู่บ้านเป็นพวกหญิงปากเปราะอย่าได้ไปล่วงเกินเข้า ผลลัพธ์กลับเป็นอย่างไรเล่า? นังกู้หยุนตงคนนี้เป็นพวกหมาป่าตาขาว**ไร้คุณธรรมสิ้นดี!

หมายเหตุ

• ต้มปลาผักกาดดอง (酸菜鱼 — ซวนไช่อวี๋) อาหารเสฉวนรสชาติเปรี้ยวเผ็ดกลมกล่อม นิยมเสิร์ฟในชามกระเบื้องใบใหญ่พิเศษสำหรับใส่ปลาทั้งตัวและน้ำซุป

** หมาป่าตาขาว (白眼狼) สำนวนจีนเปรียบเปรยถึงคนเนรคุณหรือคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง ได้รับความช่วยเหลือแต่กลับไม่สำนึกในบุญคุณ