ตอนที่ 54 — ตอนที่ 54 เฝิงต้าเหนิง

"ท่านแม่ พรุ่งนี้ก็ไล่พวกนางไปเสียเถอะ บ้านเราไม่ให้พวกนางพักแล้วเจ้าค่ะ"

ฟางซื่อตบตีนางไปทีหนึ่ง "พูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลอันใดกัน เงินก็รับมาแล้ว จะไม่ให้พักได้อย่างไร หากคิดจะขับไล่คนไปจริงๆ ทางลุงใหญ่ของเจ้าคงยากจะอธิบายได้"

"แต่… แต่นางไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลยนะเจ้าคะ!" เฉินอวี่หลานเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังหนึ่งรอบ โทสะพวยพุ่งจนหงุดหงิดกระฟัดกระเฟียดไปทั้งตัว ยิ่งรู้สึกว่ายามนี้ยังมีกลิ่นหอมของเกี๊ยวลอยอวลเตะจมูก จึงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฟุดฟิดอย่างแค้นเคือง

ฟางซื่อขมวดคิ้ว "ช่างเถอะๆ นางไม่รู้จักดีชั่ว แต่ก็ยังมีน้องชายหญิงคู่นั้นที่ยังเล็กอยู่มิใช่หรือ แล้วยังมีแม่สติไม่ดีคนนั้นอีก สามคนนั้นไม่รู้ประสีประสาอันใดเลย หลอกล่อเอาใจง่ายจะตายไป วันหลังสบโอกาสตอนแม่เด็กนั่นไม่อยู่ เจ้าก็พูดจาหวานหูสักสองสามคำ ยังต้องกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมเอาของดีๆ มาให้พวกเราอีกหรือ เอาละ พวกเราหุงหาอาหารกันก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสใหม่ ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว"

"ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านเพิ่งจะกินขนมพุทราจีนไปไม่ใช่หรือเจ้าคะ"

เฉินอวี่หลานบ่นพึมพำกระปอดกระแปดสองสามคำ ทว่าก็ยังคงยอมลงมือขยับแข้งขยับขาทำครัว

เมื่อได้ยินเสียงหม้อชามกะละมังดังโป๊กเป๊กแว่วมาจากในห้องครัว กู้หยุนตงก็แบ่งเกี๊ยวลงชามอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยเตือนเสียงเบา "สองแม่ลูกคู่นั้นมิใช่คนน่าคบหา วันหน้าจงอยู่ให้ห่างจากพวกนางไว้ รู้หรือไม่"

"รู้แล้วขอรับ รู้แล้ว" กู้หยุนซูกลืนเกี๊ยวลงคอพลางเป่าลมฟู่ๆ พยักหน้าหงึกหงักรัวๆ "ข้าเป็นลูกผู้ชาย จะไปสุงสิงใกล้ชิดกับพวกนางย่อมไม่สมควรอยู่แล้ว"

กู้หยุนเข่อเห็นพี่ชายของตนกินไปหลายชิ้นแล้ว พลันร้อนรนกระวนกระวายใจเป็นล้นพ้น ทว่ายังคงนึกถึงการตอบคำถามของพี่ใหญ่ จึงรีบพยักหน้ารับตาม "ข้าเชื่อฟังเจ้าค่ะ จะอยู่ห่างๆ พี่ชาย ท่านกินช้าๆ หน่อยสิ ช่วยเป่าให้ข้าก่อน!"

หยางซื่อก็พยักหน้าตาม "วันหน้าหากเห็นพวกนาง ข้าจะวิ่ง จะรีบวิ่งหนีทันที ตงตงไม่ต้องกังวลนะ"

ครั้นกล่าวจบก็ก้มหน้าลงทันควัน ทั้งสามคนเริ่มก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เกี๊ยวที่พี่ใหญ่ต้มนั้นอร่อยที่สุด รสชาติหอมหวนจนเกินห้ามใจ

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเบาๆ "กินช้าๆ หน่อย มีเยอะพอกินอยู่แล้ว"

คนในครอบครัวทั้งสี่ต่างมิได้ปฏิบัติต่อสองแม่ลูกฟางซื่อเหมือนเช่นที่ปฏิบัติต่อป้าเคอ หลังจากกินเสร็จเรียบร้อยก็ต้มน้ำล้างหน้าล้างตาบ้วนปากแล้วเข้านอน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น กู้หยุนตงจึงถือแบบแปลนพาพวกหยางซื่อทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ก่อนออกจากห้องยังมิวายลงกลอนล็อกประตูห้องเอาไว้อย่างแน่นหนา

เฉินเหลียงกำลังรอนางอยู่แล้ว ด้านข้างของเขายังมีชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำยืนอยู่อีกคนหนึ่ง

พอกู้หยุนตงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เขาก็เอ่ยแนะนำทันที "หยุนตงมาแล้วหรือ มาๆๆ ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือเฝิงต้าเหนิงคนในหมู่บ้านเรา เจ้าเรียกว่าท่านอาเฝิงเถิด"

"คารวะท่านอาเฝิงเจ้าค่ะ"

เฝิงต้าเหนิงพยักหน้ารับ พลางกวาดสายตามองครอบครัวสี่คนของนาง ย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดผู้ใหญ่บ้านจึงบอกให้เขามารับผิดชอบเรื่องนี้ ในบ้านหลังนี้ไม่มีชายฉกรรจ์วัยผู้ใหญ่เลยสักคน ย่อมไม่สะดวกใจอย่างแท้จริง คิดดูแล้วบ้านที่จะสร้างคงไม่ใหญ่โตเท่าใดนัก ทว่าค่าแรงคนละสี่สิบอีแปะต่อวัน พวกนางจะจ่ายไหวหรือ

เฉินเหลียงตบต้นแขนของเฝิงต้าเหนิงพลางเอ่ย "ท่านอาเฝิงของเจ้าน่ะ เป็นช่างสร้างบ้านมือฉมังของแถบนี้เชียวนะ ขอเพียงมิใช่ช่วงฤดูทำนาทำไร่ เขาก็มักจะรับงานช่วยชาวบ้านแถวนี้ปลูกสร้างบ้านเรือนอยู่เสมอ สมัยหนุ่มๆ ยังเคยไปใช้ชีวิตทำงานอยู่ที่เมืองเอกถึงสองปี ฝีมือนี้ย่อมไร้ที่ติเป็นแน่"

"คนที่ท่านอาเฉินช่วยเสาะหามาให้ ย่อมเป็นคนที่ดียิ่งอยู่แล้ว ข้าไม่มีสิ่งใดต้องไม่วางใจเจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆๆ" เฉินเหลียงชอบคำพูดคำจาของกู้หยุนตงนัก พูดจาน่าฟังยิ่ง! ไม่เหมือนพวกสตรีและเด็กสาวในหมู่บ้านเหล่านี้ แค่เสียงดังก็แล้วไปเถิด แต่นี่ยังทำให้คนฟังแล้วแสบแก้วหูอีก "เอาละ เช่นนั้นก็ดี เมื่อวานเจ้ามิใช่บอกว่าจะกลับไปคิดใคร่ครวญดูให้ดีหรือว่าจะสร้างบ้านแบบใด คิดตกแล้วใช่หรือไม่ เช่นนั้นก็บอกกล่าวกับท่านอาเฝิงของเจ้าให้ละเอียดเถิด"

"ข้าเขียนแบบแปลนเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาเฝิงลองดูสิเจ้าคะ" กู้หยุนตงคลี่แบบแปลนในมือออก

เฝิงต้าเหนิงกับเฉินเหลียงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ต่างก็ยื่นหน้าขยับเข้ามาดูด้วยกัน