ตอนที่ 56 — ตอนที่ 56 ไม่เคยคิดจะช่วยเจ้า

กู้หยุนซูหันหลังกลับไปด้วยความสงสัย ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา ใบหน้ามืดมน แววตาเย็นชา ราวกับว่าพวกเขาไปรบกวนเวลาพักผ่อนนอนหลับของเขาก็ไม่ปาน

เพียงแต่คนผู้นี้… ดูเหมือนจะเคยพบที่ใดมาก่อน

เขาเคาะศีรษะตนเองแรงๆ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะนึกออก เด็กพวกนั้นก็พลันกรีดร้องขึ้นมาเสียงหลง "ลูกหมาป่า! รีบหนีเร็ว!"

พอสิ้นเสียง ทุกคนก็แตกฮือกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางในพริบตา

กู้หยุนซูยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่เข้าใจว่าคำว่าลูกหมาป่านั้นหมายความว่าอย่างไร หนิวต้านที่อยู่ข้างกายเขาออกจะหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่ากู้หยุนซูเป็นคนที่เขาพาออกมา เขาไม่อาจทอดทิ้งอีกฝ่ายได้ จึงยังคงใจแข็งไม่ยอมขยับก้าวขาหนีไปไหน

ทว่ามือกลับแอบดึงมือของกู้หยุนซูไว้เงียบๆ แล้วกระซิบเสียงแผ่ว "พวกเราก็รีบไปกันเถอะ"

"ทำไมล่ะ" กู้หยุนซูไม่เข้าใจ "พวกนั้นตกใจหนีไปแล้วไม่ใช่ว่าดีหรอกหรือ จะได้ไม่มาแย่งของของข้า"

"ตะ… แต่ว่า…" ข้าเองก็ตกใจกลัวเหมือนกันนี่นา!

หนิวต้านแอบเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเส้าชิงหยวนอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทันทีที่สบเข้ากับสายตาคู่นั้น ร่างกายก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง

ทว่ากู้หยุนซูกลับจำได้แล้วว่าเขาเป็นใคร จึงสาวเท้าเดินเร็วๆ เข้าไปตรงหน้าเส้าชิงหยวนทันใด "เป็นท่านนี่เอง! ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหรือขอรับ หรือว่าเป็นคนในหมู่บ้านนี้เหมือนกันหรือ ช่างบังเอิญจริง ต่อไปข้าก็เป็นคนหมู่บ้านนี้เหมือนกันนะขอรับ ตรงนี้คือที่ดินปลูกสร้างบ้าน*ที่พวกเราเพิ่งเลือกได้ พี่ใหญ่บอกว่าอีกไม่นานพวกเราก็จะสร้างบ้านได้แล้ว ต่อไปตรงนี้ก็คือบ้านของข้า แล้วบ้านของท่านอยู่ที่ไหนหรือขอรับ"

หนิวต้าน "…" ตอนนี้เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกู้หยุนซู แล้วแสร้งทำเป็นพวกเดียวกับเด็กกลุ่มเมื่อครู่แล้ววิ่งโกยแน่บไปเลยยังจะทันไหมเนี่ย

เส้าชิงหยวนมองดูเจ้าหัวผักกาดน้อย**ตรงหน้า "ชื่ออะไร"

หนิวต้านยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ทว่าในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง: อย่าตอบนะ อย่าตอบเด็ดขาดเชียว! ขืนเจ้าตอบไปก็เท่ากับถูกเขาหมายหัวแล้ว เจ้าจบเห่แน่ ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่าเจ้าจบเห่แน่ๆ!

ทว่า…

"ข้าชื่อกู้หยุนซูขอรับ" กู้หยุนซูเอ่ยตอบอย่างจริงจัง "เมื่อครู่ขอบคุณท่านมากนะขอรับ ที่ช่วยทำให้พวกเด็กโจรพวกนั้นตกใจหนีไป"

เส้าชิงหยวนแค่นหัวเราะเยาะ "ข้าไม่เคยคิดจะช่วยเจ้า" แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

"ถึงท่านอาจจะไม่ได้คิดช่วย แต่ผลลัพธ์ก็คือเพราะท่าน พวกเขาถึงได้วิ่งหนีไปและไม่มารังควานข้าอีก คนที่ได้รับประโยชน์คือข้า พี่ใหญ่ของข้าบอกว่า นี่นับเป็น… อืม การช่วยเหลือทางอ้อมขอรับ"

"ช่วยเหลือทางอ้อมงั้นหรือ" เส้าชิงหยวนมีสีหน้าครุ่นคิด คราวก่อนตอนอยู่ที่เมืองเอก มือปราบสองคนนั้นก็เพราะเห็นเด็กสาวผู้นั้น ถึงไม่ได้หาเรื่องตนเอง กับสถานการณ์ในยามนี้ ช่างคล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง

เส้าชิงหยวนมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก หมุนตัวเดินจากไป

กู้หยุนซูยังอยากจะเดินตามไปชวนเขาพูดคุยต่อ ทว่าเพิ่งก้าวไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกหนิวต้านดึงรั้งไว้อย่างสุดชีวิต พลางกระซิบเรียกเสียงแผ่วทว่าหนักแน่น "กะ… เจ้ากลับมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ"

กู้หยุนซูชักช้าไปเพียงครู่เดียว เส้าชิงหยวนก็ก้าวยาวๆ เลี้ยวพ้นหัวมุม หายลับตาไปเสียแล้ว

กู้หยุนซูรู้สึกเสียดายยิ่งนัก "เจ้ารั้งข้าไว้ทำไม ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย"

"เจ้ารู้จักเขาด้วยหรือ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ กู้หยุนซูก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "เจ้าไม่รู้หรอก คราวก่อนข้าเห็นเขายกเท้าเตะออกไปแบบนี้ ถีบมือปราบจนล้มคว่ำไปคนหนึ่งเลยเชียวนะ!"

"ซี้ด…" หนิวต้านสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวสะท้าน "ขะ… เขาถึงกับกล้าลงไม้ลงมือกับมือปราบเชียวหรือ ช่างสมกับเป็นลูกหมาป่าจริงๆ"

"ลูกหมาป่าหรือ ทำไมพวกเจ้าถึงเรียกเขาว่าลูกหมาป่าล่ะ อีกทั้งยังดูกลัวเขากันขนาดนั้นด้วย เขาก็หน้าตาหล่อเหลาออกมิใช่หรือ"

หรือว่าคนพวกนี้จะมีปัญหาเรื่องรสนิยมความงามอย่างที่พี่ใหญ่เคยบอกกันนะ? เช่นนั้นเขาจะทำอย่างไรดีเล่า ตัวเขาเองก็คิดว่าตนเองหน้าตาหล่อเหลาอยู่เหมือนกัน คนที่นี่จะไม่คิดว่าเขาหน้าตาอัปลักษณ์หรอกหรือ?

หมายเหตุ

• ที่ดินปลูกสร้างบ้าน (宅基地 — ไจ๋จีตี้) ที่ดินที่ทางการจัดสรรให้แก่ชาวบ้านในชนบทสำหรับปลูกสร้างบ้านเรือนเพื่ออยู่อาศัย

** เจ้าหัวผักกาดน้อย (小萝卜头 — เสี่ยวหลัวปัวโถว) คำเปรียบเปรยในภาษาจีน ใช้เรียกเด็กเล็กๆ ที่ตัวเล็กผอมบาง คล้ายหัวผักกาด สื่อถึงเด็กน้อยวัยไร้เดียงสา