ตอนที่ 57 — ตอนที่ 57 เส้าชิงหยวนสั่งสอนเด็กเกเร

กู้หยุนซูยกมือขึ้นลูบแก้มกลมๆ ของตนเองตามลำพัง หนิวต้านดึงแขนเขาพาก้าวเดินกลับไปพลาง เอ่ยอธิบายให้เขาฟังไปพลาง "ทีแรกพวกผู้ใหญ่ก็เป็นคนเรียกเขาว่าลูกหมาป่า ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม พอข้าไปถามท่านแม่กับท่านย่า พวกท่านก็เอาแต่บอกให้ข้าอย่าไปซอกแซกถามซี้ซั้ว"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หนิวต้านก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ทุกคนล้วนมองว่าเขาเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน เขาอายุตั้งเจ็ดขวบแล้วนะ!

"ที่ข้ากลัวเขาเป็นเพราะ… เพราะว่า…" ยามเอ่ยถึงเรื่องนี้ หนิวต้านก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้านขึ้นมา "มีอยู่ครั้งหนึ่ง ข้าเห็นกับตาตัวเองเลยนะ เห็นเขาโยนโก่วตั้นลงไปในน้ำ!"

"หา?" กู้หยุนซูชะงักงันไป "โก่วตั้นคือใครหรือ"

"…" นี่มันใช่จุดสำคัญหรือ เห็นๆ กันอยู่ว่าไม่ใช่!

หนิวต้านมองค้อนอย่างตัดพ้อ ทว่าพอโดนเขาขัดจังหวะเช่นนี้ ความหวาดกลัวในใจกลับลดทอนลงไปมากโข "โก่วตั้นเป็นลูกชายของบ้านสกุลเกาที่อยู่หัวหมู่บ้าน อายุเท่ากับข้า มีอยู่คราวหนึ่งเขาไปด่าลูกหมาป่า แล้วปล่อยหมาตัวใหญ่ที่บ้านไปกัดเขา บอกว่าจะให้ลูกหมาป่าอย่างเขาลองสู้กับหมาดูสิว่าใครจะเก่งกว่ากัน ผลสุดท้ายหมาตัวใหญ่โดนเตะจนบาดเจ็บ โก่วตั้นเองก็โดนเขาโยนลงไปในแม่น้ำ พอน้ำเข้าปากจนโก่วตั้นสำลักแทบขาดใจ เขาก็ลงไปช่วยดึงขึ้นมา พอโก่วตั้นฟื้นหายใจคล่องแล้ว เขาก็โยนลงน้ำไปอีก รอจนกระทั่งคนบ้านสกุลเกามาถึง เขาถึงยอมรามือ"

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาเห็นมากับตาตัวเองจริงๆ ภายหลังโก่วตั้นกลับถึงบ้านก็ล้มป่วยหนักไปคราหนึ่ง นับแต่นั้นมาพอเห็นเส้าชิงหยวนก็เดินเลี่ยงอ้อมไปไกลลิบ ไม่กล้าไปหาเรื่องเขาอีกเลย

เรื่องนี้ถูกเล่าลือกันจนอื้ออึงไปทั่ว บ้านสกุลเกาไม่ยอมปล่อยเส้าชิงหยวนไปง่ายๆ ถึงกับมาหาท่านปู่ของเขาเพื่อให้ทวงความเป็นธรรม หมายจะขับไล่เส้าชิงหยวนออกไปจากหมู่บ้านหย่งฝูให้ได้

ทว่าต่อมาเส้าชิงหยวนกลับลั่นวาจาไว้ว่า หากกล้ามาหาเรื่องเขาอีก เขาจะจุดไฟเผาบ้านสกุลเกาให้วอดวาย

เส้าชิงหยวนเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นมาโดยตลอด คนบ้านสกุลเกาเองก็กลัวว่าเขาจะลอบลงมือเหี้ยมเกรียมขึ้นมาจริงๆ เพราะอย่างไรเขาก็ตัวคนเดียวไร้ภาระผูกพัน ย่อมไม่คุ้มค่าหากจะเอาชีวิตของคนทั้งครอบครัวตนเองไปแลกด้วย

สรุปแล้วเรื่องนี้จึงจบลงแบบเงียบหายไป ทว่านับแต่นั้นเป็นต้นมา บรรดาเด็กๆ พอเห็นหน้าเส้าชิงหยวน ต่างก็พากันวิ่งหนีเตลิดไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้

"เจ้าว่าคนผู้นี้น่ากลัวหรือไม่เล่า" หนิวต้านเอ่ยเตือนกู้หยุนซู "วันหน้า หากพบเจอเขาก็จงเดินเลี่ยงไปให้ไกลๆ เชียวล่ะ ขนาดเด็กเขายังไม่ยอมละเว้นเลยนะ"

กู้หยุนซูทำหน้าครุ่นคิดขัดแย้งในใจ "แต่มิใช่ว่าโก่วตั้นเป็นฝ่ายทำเรื่องเลวร้ายก่อนหรอกหรือ โดนสั่งสอนเสียบ้างก็สมควรแล้วนี่ พี่ใหญ่ของข้าบอกว่า ไม่ว่าจะเป็นคนแก่หรือเด็ก หากใจชั่วร้ายก็คือคนชั่วทั้งนั้น ทำไมจะสั่งสอนไม่ได้ล่ะ แล้วถ้าหากโก่วตั้นปล่อยหมากัดเจ้า เจ้าจะทำอย่างไรเล่า"

หนิวต้านกะพริบตาปริบๆ "ขะ… ข้าย่อมต้องโกรธมากแน่ๆ แล้วก็ต้องแก้แค้นด้วย"

ถ้าพูดเช่นนี้แล้ว… ลูกหมาป่าก็ไม่ได้ทำผิดน่ะสิ?

ไฉนจึงรู้สึกว่ามีตรงไหนแปลกๆ พิกล?

ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาเหตุและผล ทั้งสองคนก็เดินมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงกลาง ก็ยังคงได้ยินเสียงอันตื่นเต้นกระตือรือร้นของเฝิงต้าเหนิงแว่วมา พวกเขายังปรึกษาหารือกันไม่เสร็จอีกหรือนี่

กู้หยุนซูเดินเข้าไปข้างกายพี่สาวคนโต เขย่งปลายเท้าชะเง้อดู จึงพบว่ากำลังพูดคุยถึงภาพแผ่นสุดท้ายแล้ว ดูท่าคงใกล้เสร็จเต็มที

เฝิงต้าเหนิงเอ่ยปากชื่นชมแบบแปลนเหล่านี้ไม่ขาดสาย "มีของสิ่งนี้ ในใจข้าก็มองเห็นภาพกระจ่างแจ้ง จุดที่ต้องระมัดระวังตามที่บอกไปเมื่อครู่เจ้าก็เขียนกำกับลงไปหมดแล้ว เจ้าวางใจได้เลย ข้าตรวจดูแล้ว พรุ่งนี้เป็นวันฤกษ์งามยามดี สามารถเริ่มลงมือก่อสร้างบ้านได้ทันที หนึ่งเดือนก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮ่าๆๆ คนที่ข้าเรียกมาล้วนมือไม้คล่องแคล่วว่องไวยิ่งนัก อีกอย่างตอนนี้เจ้าก็พักอยู่ในหมู่บ้าน ย่อมไปดูได้ตลอดเวลา มีปัญหาอะไรก็บอกกับข้าได้โดยตรงเลย"

"เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านอาเฝิงแล้วเจ้าค่ะ"

เฝิงต้าเหนิงโบกมือปฏิเสธ "ไม่รบกวนเลย ไม่รบกวนเลย อย่างไรนี่ก็เป็นเงินค่าจ้างที่เจ้าจ่าย อีกทั้งยังมีแบบแปลนพวกนี้อีก ข้า…"

จู่ๆ เขาก็ชะงักไป สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันใด

กู้หยุนตงเลิกคิ้วขึ้น "มีอันใดหรือเจ้าคะ ยังมีปัญหาตรงไหนอีกหรือ"