ตอนที่ 60 — ตอนที่ 60 ถูกเส้าชิงหยวนจับตามอง

ทว่าในพริบตาถัดมา นางพลันเบิกตากว้าง หน้าไม้ในมือหักเลี้ยวเบี่ยงทิศทางอย่างฉับพลัน เสียง ‘ฟิ้ว’ ดังแหวกอากาศ หัวลูกศรพุ่งปักแน่นเข้ากับลำต้นของต้นไม้อีกต้นหนึ่ง

กู้หยุนตงถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของชายหนุ่มที่กำลังนั่งยองๆ อยู่บนกิ่งไม้ก้มลงมองมา

“เป็นเจ้าเองรึ?” หากมิใช่เพราะนางตอบสนองได้ว่องไว ลูกศรเมื่อครู่นี้คงพุ่งทะลุศีรษะของเขาไปแล้ว “เหตุใดเจ้าไม่ส่งเสียงสักนิด เกือบจะพลั้งมือทำร้ายเจ้าเข้าแล้ว”

สายตาของเส้าชิงหยวนเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หน้าไม้ในมือนาง ทว่าเพียงไม่นานก็ละสายตากลับมา แล้วจับจ้องมองใบหน้าของเด็กสาวอีกครั้ง

เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใด กู้หยุนตงเลิกคิ้วขึ้นพลางกล่าว “เมื่อวานน้องชายข้ากลับมา เล่าว่าเจ้าช่วยเขาไว้ ไม่ปล่อยให้ใครมารังแก ขอบใจนะ”

เส้าชิงหยวนยังคงไม่ปริปาก นั่งยองๆ นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนต้นไม้ตามเดิม

คราวนี้นางเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า เหตุใดผู้คนถึงพากันเรียกเขาว่า ‘ลูกหมาป่า’ แววตาของคนผู้นี้ยามมองผู้อื่น ช่างเหมือนหมาป่าจริงๆ มีประกายคมปลาบวาววับ

ราวกับว่าในสายตาของเขา เจ้าเป็นเพียงเหยื่อที่ไร้หนทางหลบหนี

ในเมื่อเขาไม่พูด กู้หยุนตงก็ไม่คิดจะรั้งอยู่ให้กร่อยหรือเสียมารยาท นางผงกศีรษะรับน้อยๆ แล้วสาวเท้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

จากความล่าช้าเมื่อครู่ กระต่ายตัวนั้นก็เผ่นหนีหายลับไปนานแล้ว

กระทั่งเงาร่างของกู้หยุนตงค่อยๆ ลับสายตาไป เส้าชิงหยวนจึงกระโดดผลุงลงมาจากต้นไม้

กู้หยุนตงหาได้คุ้นเคยกับเขาจิ่วหู่แห่งนี้ไม่ และมิได้มีประสบการณ์การล่าสัตว์มากมายอันใด

ในยุควันสิ้นโลก สัตว์ทั้งหลายล้วนกลายพันธุ์ไปหมด นิสัยและรอยเท้าย่อมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง อีกทั้งการออกล่าสัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่ต้องอาศัยการทำงานเป็นทีม การตัดสินทิศทางหรือแกะรอยล้วนมีคนอื่นคอยรับผิดชอบ ดังนั้นในยามนี้นางจึงไม่อาจอาศัยร่องรอยของสัตว์ตามทางมาตัดสินได้ว่าจะหาเหยื่อได้จากทิศทางใด ทำได้เพียงพึ่งพาสัญชาตญาณและความรู้สึกเท่านั้น

ทว่าหลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง นางก็รู้สึกได้ถึงเสียงดังสวบสาบแว่วมาจากทางด้านหลัง คล้ายมีใครบางคนกำลังเดินสะกดรอยตามมา

พอหันขวับกลับไปมอง ก็พบว่าเส้าชิงหยวนกำลังก้าวตรงมาทางนี้จริงๆ

กู้หยุนตงหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยถามเขา “เจ้าขึ้นเขามาล่าสัตว์เหมือนกันรึ? หากเจ้าจะไปทางนี้ เช่นนั้นข้าเปลี่ยนไปอีกทางก็แล้วกัน”

เมื่อเห็นเขาเอาแต่นิ่งเงียบ กู้หยุนตงจึงถือว่าเขายอมรับโดยปริยาย นางหมุนส้นเท้าเตรียมจะเดินเลี้ยวไปอีกทาง

ใครจะรู้ว่าเพิ่งก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ด้านหลังพลันแว่วเสียงของเส้าชิงหยวนดังขึ้น “เดินหน้าไปอีกไม่ไกล มีโพรงหมูป่า*อยู่”

ดวงตาของกู้หยุนตงเป็นประกายวาววับ หมูป่าเชียวนะ นั่นนับเป็นสัตว์ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทียว ของพรรค์นี้หากนำไปขายต้องได้เงินไม่น้อยเป็นแน่

หืม? เดี๋ยวก่อน โพรงหมูป่า… เช่นนั้นข้างในย่อมมิได้มีหมูป่าเพียงแค่ตัวเดียวแน่ ร่างกายแขนเล็กขาน้อยอันบอบบางของนางในยามนี้ ดูท่าจะเสี่ยงเกินไปหน่อยแล้วกระมัง

อีกทั้งนางยังไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศ จึงไม่มีความมั่นใจสักเท่าใด

แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ทว่ากู้หยุนตงก็ยังหันกลับไปเอ่ยกับเส้าชิงหยวน “ดังนั้นเจ้าจึงมาเตือนข้าว่าทางนั้นอันตรายสินะ ขอบใจมาก” คนผู้นี้ก็ไม่ได้เลือดเย็นไม่ไว้หน้าใครเหมือนอย่างที่ชาวบ้านเล่าลือกันว่าเป็นลูกหมาป่าเสียหน่อยนี่นา

ดูเอาเถิด เมื่อวานช่วยน้องชายนางไว้ วันนี้ยังอุตส่าห์มาเตือนนางอีก นี่มิใช่การกระทำที่ชวนให้อบอุ่นใจหรอกหรือ?

คาดว่าคงเป็นเพราะเขาเป็นคนพูดน้อย จึงทำให้คนอื่นเข้าใจผิดไปเอง

“ไม่ใช่” เส้าชิงหยวนจ้องมองนางเขม็ง “ข้าคนเดียวจัดการไม่ไหว เลยอยากร่วมมือกับเจ้า หน้าไม้ในมือเจ้าดูใช้การได้ดี น่าจะช่วยได้”

กู้หยุนตงแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง ที่แท้คนที่เข้าใจผิดไปเองคือนางต่างหาก!

“หากล่าหมูป่าได้ ข้ามีลู่ทางเอาไปขาย เงินที่ได้แบ่งกันคนละครึ่ง” เส้าชิงหยวนกล่าว

กู้หยุนตงใจเต้นรัวด้วยความอยากได้ เจ้าหมูป่านี่ช่างล่อตาล่อใจนัก ราวกับกำลังส่ายก้นยั่วยวนไปมาอยู่ตรงหน้า จนนางแทบจะหมดความสนใจในไก่ฟ้าตัวกระจ้อยร่อยที่เป็นดั่งกุ้งฝอย**ในตะกร้าสะพายหลังไปเสียสนิท

นางเม้มริมฝีปาก ก้มหน้าครุ่นคิดไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เส้าชิงหยวนทอดสายตามองดูกลางกระหม่อมของนางอยู่อย่างนั้น มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาคล้ายมีคล้ายไม่มี

หมายเหตุ

• โพรงหมูป่า (野猪洞) โพรงหินหรือโพรงดินธรรมชาติในป่าลึกที่หมูป่ามักใช้เป็นแหล่งกบดานและหลับนอน มักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง

** กุ้งฝอย (小虾米) อุปมาถึงสิ่งของ สัตว์ หรือเป้าหมายขนาดเล็กที่ไร้ความสำคัญ เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับเป้าหมายขนาดใหญ่ที่มีมูลค่ามากกว่ามาก