ตอนที่ 61 — ตอนที่ 61 ความประทับใจของกู้หยุนตง

ผ่านไปครู่ใหญ่ กู้หยุนตงจึงกัดฟันเอ่ยขึ้นว่า “ร่วมมือกันย่อมไม่มีปัญหา เพียงแต่เจ้ามั่นใจสักกี่ส่วนกัน ในโพรงหมูป่านั้นมีหมูป่าอยู่กี่ตัว”

“มั่นใจเต็มสิบส่วน หมูป่าสามตัว”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ตกลง ไปกันเถอะ เจ้านำทางไปข้างหน้าเลย” กู้หยุนตงแววตากระตือรือร้นใคร่จะลองฝีมือ หมูป่าตั้งสามตัวเชียวนะ หากล่ามาขายได้คงได้เงินไม่น้อยเป็นแน่

เส้าชิงหยวนพยักหน้ารับ แล้วก้าวเท้าเดินนำไปข้างหน้า

กู้หยุนตงเดินทิ้งระยะตามหลังเขาไปอย่างไม่ใกล้ไม่ไกล ทางช่วงนี้มีเส้าชิงหยวนคอยนำทาง ซ้ำเขายังคอยฟันถางวัชพืชรกชัฏตามทางข้างหน้าออกให้จนหมด กู้หยุนตงจึงก้าวเดินได้อย่างราบรื่นปลอดโปร่งเป็นพิเศษ

อีกทั้งเส้าชิงหยวนก็หาได้เดินเร็วนักไม่ เขารักษาระยะห่างจากนางไว้อย่างสม่ำเสมอพอเหมาะพอดี ความจริงแล้ว… คนผู้นี้ก็นับว่ามีความละเอียดรอบคอบและใส่ใจผู้อื่นอยู่ไม่น้อย

หลังจากเดินลัดเลาะมาได้ระยะหนึ่ง ในขณะที่กู้หยุนตงนึกว่าทั้งสองคงจะเดินเงียบงันเช่นนี้ไปจนถึงจุดหมายปลายทาง เส้าชิงหยวนก็พลันหยุดฝีเท้าลง รอจนกระทั่งนางเดินเข้ามาใกล้ มุมปากของเขาถึงได้เกร็งกระตุกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าไม่กลัวข้ารึ?”

กู้หยุนตงชะงักไปเล็กน้อย “เหตุใดข้าต้องกลัวเจ้าด้วย?”

“ข่าวลือพวกนั้นในหมู่บ้าน เจ้าก็น่าจะได้ยินมาบ้างแล้ว” ได้ยินมาแล้วแต่ก็ยังพูดคุยกับเขา แววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังมิได้สั่งให้น้องชายอยู่ห่างจากเขา ยิ่งไปกว่านั้น ยังกล้าตามเขาเข้ามาล่าหมูป่าในป่าลึกเพียงลำพังสองคน นางช่างใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก

กู้หยุนตงพลันเข้าใจกระจ่าง “เจ้าหมายถึงเรื่องที่ใครๆ ต่างพากันพูดว่าเจ้าเป็นลูกหมาป่าไร้ญาติขาดมิตร*น่ะหรือ?”

ฉายาลูกหมาป่านั้น นางคิดว่ายังพอนับว่าเหมาะสมอยู่ ส่วนเรื่องไร้ญาติขาดมิตร ยังเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาดูอีกที ความจริงกู้หยุนตงไม่ค่อยจะเชื่อขี้ปากคนพวกนั้นสักเท่าใด

เส้าชิงหยวน “…” ถึงกับกล้าพูดออกมาตรงๆ เผงต่อหน้าเขาเช่นนี้ นางไม่กลัวเขาจะอับอายจนกลายเป็นโทสะแล้วลงมือทำร้ายนางบ้างหรือไร? ที่นี่คือในหุบเขาที่แม้แต่วิญญาณผีสางสักตัวก็ยังไม่มีเชียวนะ

กู้หยุนตงค่อยๆ ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เฮ้อ ความจริงนางยังคงอยากให้เขาเดินนำหน้านางมากกว่า มีคนช่วยเบิกทางให้ ช่างสะดวกสบายยิ่งนัก

ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายมีแก่ใจอยากจะพูดคุย นางก็ไม่สะดวกใจที่จะเร่งเร้าให้เขารีบเดิน สู้รีบตอบคำถามให้เสร็จสิ้นโดยไว นางจะได้กลับไปเดินตามหลังเขาต่อได้อีกครั้ง

“ไอ้เรื่องไร้ญาติขาดมิตรอะไรนั่น ล้วนเป็นเพียงเรื่องที่ได้ยินคนอื่นเขาพูดต่อๆ กันมาทั้งนั้น บางทีอาจเป็นเพราะข้าได้พบเจ้าก่อนที่จะได้ยินข่าวลือพวกนั้น ความประทับใจบางอย่างจึงปักแน่นอยู่ในใจข้าไปก่อนแล้ว”

เส้าชิงหยวนตะลึงงันไปเล็กน้อย “ความประทับใจอันใด?” ยามเอ่ยถามคำถามนี้ออกไป จู่ๆ หัวใจเขาก็เกิดความตึงเครียดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“รู้จักแยกแยะบุญคุณความแค้น มีแค้นต้องชำระ” อุปนิสัยช่างคล้ายคลึงกับนางยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้นางจึงรู้สึกถูกชะตากับเขาอยู่เป็นทุนเดิม ตัวนางเองในอดีตมิใช่เคยถูกผู้คนมองว่าเย็นชา ไร้น้ำใจ ไม่น่าคบหา หรือแม้กระทั่งถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวยหรอกหรือ?

เส้าชิงหยวนพลันชะงักฝีเท้าลง รู้จักแยกแยะบุญคุณความแค้น… เช่นนั้นรึ? ที่แท้นางกลับให้การประเมินต่อตัวเขาไว้สูงส่งถึงเพียงนี้

ยามพบกันสองครั้งก่อนหน้านี้ เขากำลังลงไม้ลงมือทำร้ายคนทั้งสองครา ไม่ต้องเอ่ยถึงคราวที่จัดการหลงจู๊พาน เอาแค่ตอนที่เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ถีบมือปราบเข้าให้เต็มรักนั่น หากเป็นสตรีทั่วไปได้มาพบเห็นเข้า เกรงว่าคงคิดว่าคนพรรค์นี้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่ต่างอะไรกับพวกนักเลงหัวไม้เกเรไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่ยอมรับการอบรมสั่งสอน ไม่ควรจะมีความประทับใจที่ดีอันใดเลยด้วยซ้ำ

“เหตุใดจึงไม่เดินต่อเล่า?” กู้หยุนตงก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว พลันมาพบทางแยกเข้าพอดี ไม่รู้ว่าควรจะมุ่งหน้าไปทางไหน พอนางหันขวับกลับไปมอง ก็เห็นเขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

เส้าชิงหยวนเงยหน้าขึ้น ทอดสายตามองนางอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง จากนั้นจึงสาวเท้ายาวๆ ก้าวตรงเข้ามา

“ไปทางซ้าย”

กู้หยุนตงฉวยโอกาสเอ่ยขึ้นทันที “เจ้านำทางไปข้างหน้าต่อไปเถอะ ข้าไม่คุ้นเคยกับแถวนี้” ในที่สุดก็สบโอกาสกลับมาเดินตามหลังได้เสียที

เส้าชิงหยวนก้มศีรษะลงเล็กน้อย ตอบรับในลำคอแผ่วเบาคำหนึ่ง “อืม”

ทว่ากู้หยุนตงกลับไม่ได้มองเห็น ภายใต้เปลือกตาที่หลุบต่ำคู่นั้น คล้ายมีประกายแสงระยิบระยับส่องสว่างวูบวาบอยู่ภายใน

หมายเหตุ

• ไร้ญาติขาดมิตร (六亲不认) สำนวนจีนหมายถึง คนที่จิตใจแข็งกระด้าง เย็นชา หรือโหดเหี้ยม ไม่เห็นแก่หน้าค่าตาหรือสายเลือดญาติมิตรใดๆ ทั้งสิ้น โดย 'หกญาติ' (六亲) ตามคติจีนโบราณมักหมายถึง บิดา มารดา พี่ น้อง ภรรยา และบุตร