ตอนที่ 62 — ตอนที่ 62 มีตัวที่สามจริงหรือ

คราวนี้การเคลื่อนไหวของเส้าชิงหยวนยิ่งคล่องแคล่วว่องไวกว่าเดิม ทั้งสองเดินลึกเข้าไปอีกเกือบสองเค่อ ในที่สุดก็มาถึงหน้าโพรงหมูป่า

เส้าชิงหยวนยกมือขึ้นรั้งกู้หยุนตงที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า “เจ้าขึ้นไปซ่อนอยู่บนต้นไม้ต้นนั้น ในมือเจ้ามีหน้าไม้ เหมาะสำหรับการยิงระยะไกล ประเดี๋ยวข้าจะล่อหมูป่าออกมา สองตัวแรกข้าจะรับมือเอง เจ้าคอยจับตาดูตัวที่สามไว้ให้ดีก็พอ”

“เจ้ารับมือสองตัวรึ? จะไม่อันตรายเกินไปหรือ?”

“ไม่หรอก ข้ามีแผนรับมืออยู่แล้ว” เส้าชิงหยวนเอ่ยพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสริมอย่างอดเป็นห่วงมิได้ “เจ้าเองก็ระวังตัวด้วย”

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ หมุนตัวปีนขึ้นไปบนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว

เส้าชิงหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นนางใช้ใบไม้บดบังเงาร่างของตนเองไว้อย่างมิดชิด ทั้งลำต้นของต้นไม้ต้นนี้ก็หนาใหญ่แข็งแรงพอ อันตรายไม่มากนัก เขาจึงค่อยหันหลังมุ่งหน้าไปยังโพรงหมูป่า

กู้หยุนตงเห็นเพียงเขาขยับเข้าไปใกล้โพรงหมูป่าอย่างชำนิชำนาญ ระหว่างทางได้ย่อกายลง ไม่รู้ว่าวางกับดักอันใดไว้บนพื้นดิน

เส้าชิงหยวนใช้วิธีรมควัน เพื่อต้อนหมูป่าที่อยู่ในโพรงให้ออกมา

ทันทีที่หมูป่าโผล่ออกมา เขาก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้อย่างปราดเปรียวว่องไว

กู้หยุนตงเพ่งสมาธิจดจ่อจับตาดู ตัวแรกวิ่งพรวดออกมา โฮ่ ตัวใหญ่ไม่เบาทีเดียว กะด้วยสายตาน่าจะหนักราวสี่ร้อยกว่าจินได้

ตัวที่สองก็วิ่งตามออกมา ขนาดเล็กกว่าตัวแรกเล็กน้อย แต่น่าจะหนักสามร้อยกว่าจินเช่นกัน

กู้หยุนตงเฝ้ารอตัวที่สามอยู่ตลอด ทว่ารอแล้วรอเล่า กลับไม่เห็นมันวิ่งออกมาเสียที

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เส้าชิงหยวนรอจนกระทั่งหมูป่าตัวแรกเหยียบเข้าไปในบ่วงเชือกที่เขาวางดักไว้บนพื้น ก็ออกแรงกระตุกดึงอย่างรวดเร็ว ตัวเขาก็กระโดดพรวดลงมาจากต้นไม้ตามติด ขาหน้าของหมูป่าตัวนั้นพลันถูกดึงรั้งแขวนลอยสูงขึ้นมาหลายชุ่น จนแทบจะทำให้ครึ่งร่างหน้าของมันตั้งตรง เหลือเพียงสองขาหลังที่ยังเหยียบพื้นดิน

มันเริ่มดิ้นรนบิดสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเชือกถูกผูกยึดแน่นไว้กับต้นไม้ เส้าชิงหยวนยิ่งไม่รีรอชักช้าแม้เพียงชั่วขณะ พุ่งตรงเข้ามาทันที มีดสั้นในมือแทงฉึกเข้าที่ลำคอของมันอย่างถนัดถนี่

“กรรร…” หมูป่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เลือดสดๆ ทะลักออกมาจากร่างอย่างบ้าคลั่ง มันเบิกตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น หมายจะพุ่งขวิดเข้าใส่เส้าชิงหยวน

เส้าชิงหยวนก้าวถอยหลังหลบฉากไปหนึ่งก้าวใหญ่อย่างรวดเร็ว ทว่าในจังหวะนั้นเอง หมูป่าอีกตัวก็วิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเขา

เส้าชิงหยวนเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว เขาคว้าท่อนไม้ใหญ่บนพื้นฟาดเข้าใส่หัวของมันอย่างรุนแรง

หมูป่าตัวนั้นซวนเซมึนงงไปชั่วขณะ ทว่าพริบตาต่อมากลับยิ่งเดือดดาลคลุ้มคลั่ง มันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าบิ่น

เส้าชิงหยวนเบี่ยงตัวหลบซ้ายป่ายขวา เจ้าหมูป่าพุ่งชนจนต้นไม้หักโค่นไปถึงสองต้นติดต่อกัน

กู้หยุนตงที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ครั้นไม่เห็นหมูป่าตัวที่สามออกมาเสียที จึงตัดสินใจเบนทิศทางของหน้าไม้อย่างเด็ดขาด เล็งไปยังหมูป่าที่กำลังวิ่งพุ่งชนสะเปะสะปะตัวนั้น

ทว่ามันวิ่งพล่านด้วยความเร็ว ซ้ำเส้าชิงหยวนยังคอยเฉียดเข้าไปโจมตีมันเป็นระยะๆ กลับทำให้นางเล็งเป้าได้ยากยิ่งขึ้น

กู้หยุนตงขมวดคิ้วมุ่น ทว่าเส้าชิงหยวนทางด้านนั้นกลับหันหลังวิ่งหนีไป เจ้าหมูป่าจึงวิ่งไล่กวดตามเขาไปติดๆ

กู้หยุนตง “…”

เมื่อเงาร่างของหนึ่งคนหนึ่งหมูลับหายไปจากสายตา สายตาของกู้หยุนตงจึงเบนกลับมาจับจ้องที่หมูป่าตัวที่ยังคงถูกเชือกมัดขาข้างหนึ่งเอาไว้

มันยังคงดิ้นรนสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง เพียงแต่ก่อนหน้านี้ถูกเส้าชิงหยวนแทงไปหนึ่งมีด ยามนี้จึงเสียเลือดไปมาก เรี่ยวแรงค่อยๆ ถดถอยลงไปทุกที

หน้าไม้ในมือของกู้หยุนตงเล็งตรงไปยังเป้าหมาย เสียง ‘ฟิ้ว’ ดังแหวกอากาศ ลูกศรพุ่งปักเข้าที่ลำคอของมันอย่างแม่นยำ

หมูป่ากระตุกชักดิ้นอีกสองสามครั้ง ในที่สุดก็สิ้นแรงล้มตึงลงกับพื้น

กู้หยุนตงจึงค่อยรูดตัวลงมาจากต้นไม้ ด้วยความไม่ค่อยวางใจ นางจึงรีบตามไปในทิศทางที่เส้าชิงหยวนเพิ่งจะวิ่งหายไปเมื่อครู่

ครั้นตามไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นเส้าชิงหยวนวิ่งสวนกลับมา ด้านหลังไร้เงาของหมูป่าตามติดแล้ว

ตามเนื้อตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของเขาหรือของหมูป่ากันแน่

“เจ้าบาดเจ็บรึ?”

เส้าชิงหยวนส่ายหน้า “เปล่า หมูป่าตัวนั้นตายแล้ว ข้าจะกลับไปจัดการตัวแรกให้เรียบร้อย”

“ไม่ต้องแล้ว ข้ายิงซ้ำไปอีกดอก มันแน่นิ่งไปแล้ว เพียงแต่… ข้ารออยู่นานก็ยังไม่เห็นหมูป่าตัวที่สามออกมา มีสามตัวจริงๆ หรือ?” กู้หยุนตงเอ่ยถามด้วยความสงสัยเคลือบแคลง