ตอนที่ 63 — ตอนที่ 63 นางช่างเฉียบแหลมนัก

เส้าชิงหยวนพยักหน้าอย่างมั่นใจ “สามตัวจริงๆ อีกตัวอาจไม่ได้อยู่ในโพรงหมูป่า พวกเราขนสองตัวนี้ลงเขาก่อนเถอะ ประเดี๋ยวกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งเกินไปจะชักนำสัตว์ร้ายตัวอื่นมา” นางช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก

“จริงด้วย รีบไปกันเถอะ” กู้หยุนตงไม่ทันได้ซักถามสิ่งใดเพิ่มเติม นางรีบตามเขากลับไปยังปากโพรงหมูป่าทันที

เส้าชิงหยวนลากแคร่ลากไม้ออกมาจากพงหญ้า หมูป่าตัวแรกหนักราวสี่ร้อยจิน แม้ยามนี้เรี่ยวแรงของกู้หยุนตงจะนับว่าไม่เลว แต่นางกล้ารับประกันได้เลยว่า ตนไม่อาจแบกรับน้ำหนักแม้เพียงครึ่งหนึ่งของหมูป่าตัวนี้ได้อย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่มีเส้าชิงหยวนอยู่ข้างกาย มิเช่นนั้นเพียงนางเก็บหมูป่าเข้าไปในมิติวิเศษ ทุกอย่างก็จัดการได้ง่ายดายยิ่ง

ทว่าเส้าชิงหยวนกลับมีพละกำลังมหาศาล กู้หยุนตงช่วยเขาออกแรงอีกแรงหนึ่ง เขาก็ดึงดันลากหมูป่าขึ้นไปบนแคร่ลากไม้จนสำเร็จ จากนั้นจึงลากมันมุ่งหน้าลงเขาไป

หมูป่าอีกตัวอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย บนแคร่ลากไม้วางไม่สะดวก จึงทำได้เพียงลากตัวนี้ลงไปไว้ที่เชิงเขาก่อน

เส้าชิงหยวนคุ้นเคยกับแถบนี้เป็นอย่างดี ขากลับจึงเร็วกว่าตอนมามากนัก

ครั้นมาถึงเชิงเขาและหาจุดลับตาที่ไม่มีผู้คนสัญจรผ่านได้แล้ว เขาจึงให้กู้หยุนตงคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนตนเองย้อนกลับขึ้นไปลากอีกตัวลงมา

ไปกลับอีกรอบหนึ่ง ยามที่เส้าชิงหยวนลากหมูป่าตัวนั้นมาถึง ทั่วทั้งร่างของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อไคล

เขาปาดเหงื่อลวกๆ พลางเอ่ยกับกู้หยุนตง “หมูป่าตัวใหญ่ปานนี้ หากเอาไปส่งที่ตำบล อย่างมากคงขายได้เพียงตัวเดียว หากส่งไปในตัวอำเภอจะได้ราคาสูงกว่า เจ้าจะไปด้วยหรือไม่”

กู้หยุนตงมองดูหมูป่าทั้งสองตัว ไปตำบลยังพอทำเนา แต่หากไปถึงในตัวอำเภอย่อมเสียเวลามากเกินไป เวลานี้นางยังวางใจ ‘เด็กๆ’ ทั้งสามคนในบ้านไม่ได้ การเดินทางไปกลับรวมกับเวลาที่ต้องเร่ขายหมูป่า เกรงว่ากว่าจะกลับมาถึงก็คงมืดค่ำแล้ว

อีกประการหนึ่ง ว่ากันตามตรง หมูป่าทั้งสองตัวนี้ล้วนเป็นเส้าชิงหยวนที่ล่ามาได้ เงินจากการขายหมูป่านี้นางรับมาแล้วคงรู้สึก… ละอายใจอยู่บ้างกระมัง

แต่ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว อย่างไรนางก็อุตส่าห์ช่วยลากแคร่ไม้และช่วยเฝ้าหมูป่าอยู่มิใช่หรือ แม้ไม่มีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก เงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานเช่นนี้จะผลักไสออกไปได้อย่างไรเล่า

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบไก่ป่าในตะกร้าสะพายหลังส่งให้เส้าชิงหยวน “ในตัวอำเภอข้าคงไม่ไปแล้ว รบกวนเจ้าช่วยนำไก่ป่าตัวนี้ไปขายให้ข้าด้วยเถิด”

“ได้” เส้าชิงหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง รับไก่ป่ามาแล้วบอกให้กู้หยุนตงกลับไปก่อน

กู้หยุนตงยังรู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้าง หมูป่าตัวโตถึงสองตัวนี้ เขาจะขนไปขายในตัวอำเภอได้อย่างไรกัน มิติวิเศษของนางแท้ๆ กลับไร้โอกาสได้สำแดงประโยชน์ ช่างเหนื่อยใจยิ่งนัก

กู้หยุนตงถอนหายใจพลางเดินกลับถึงบ้าน ถึงเพิ่งพบว่าสองแม่ลูกตระกูลฟางไม่อยู่เสียแล้ว

กู้หยุนซูบอกว่า “หลานชายบ้านเดิมของป้าฟางจะแต่งงาน พวกนางจึงไปกินเลี้ยงมงคล ป้าฟางยังบอกอีกว่าจะค้างที่บ้านเดิมสักสองวันถึงจะกลับมา เลยให้พวกเราช่วยให้อาหารไก่กับหมูด้วยขอรับ”

ป้าฟางเลี้ยงไก่ไว้สามตัว หมูหนึ่งตัว ยามปกติจะต้องจับหนอนแมลงมาให้ไก่กิน ทั้งยังต้องออกไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูกลับมาอีก

เหวย นี่คิดจะมัดมือชกหรือไร กู้หยุนตงแค่นยิ้มเย็น “หยุนซู เจ้าไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน แล้วบอกกล่าวเรื่องนี้กับป้าโจวสักคำ”

“ฮิๆ ข้าไปบอกมาเรียบร้อยแล้วขอรับ” กู้หยุนซูเอ่ยอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

ความจริงแล้วหากป้าฟางพูดจาดีๆ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะยื่นมือเข้าช่วย ยามที่ยังอยู่บ้านเดิมตระกูลกู้ เขาออกไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูอยู่บ่อยครั้ง เรื่องพวกนี้ย่อมทำเป็นอยู่แล้ว

แต่วาจาของป้าฟางกลับชวนให้ผู้คนชิงชังนัก ประหนึ่งมิใช่ไหว้วานขอให้ช่วย ทว่าเป็นการออกคำสั่งกับพวกตนเสียมากกว่า

ช่วงเวลานี้กู้หยุนซูได้รับการอบรมขัดเกลาจากกู้หยุนตง จึงไม่คิดจะยอมอ่อนข้อให้คนพรรค์นี้แม้แต่น้อย

กู้หยุนตงลูบศีรษะน้องชายด้วยความพึงพอใจ นางหันกลับไปมองประตูห้องของฟางซื่อกับเฉินอวี่หลานที่คล้องแม่กุญแจแน่นหนา ทั้งตู้เก็บชามตะเกียบในห้องครัวก็ยังมีกระดาษผนึกแปะเอาไว้ มิหนำซ้ำไข่ไก่ที่เคยใส่ไว้ในโอ่งก็ยังถูกขนย้ายไปจนเกลี้ยง ทำเอานางอดที่จะแค่นยิ้มเย็นชาออกมามิได้

ระแวงพวกนางราวกับระวังหัวขโมย แต่กลับยังกล้าหวังให้พวกนางช่วยทำงาน ฝันกลางวันไปเถอะ!

แต่การที่สองแม่ลูกไม่อยู่ กู้หยุนตงกลับยิ่งทำมื้อเย็นอย่างอุดมสมบูรณ์ได้เต็มที่ อย่างไรเสียในมิติวิเศษของนางก็มีเนื้อสัตว์ตุนไว้อยู่แล้ว

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืดสลัว เส้าชิงหยวนก็มาถึง