ตอนที่ 64 — ตอนที่ 64 แปดสิบตำลึงเงิน

กู้หยุนตงเดินเข้าไปหาด้วยความคาดหวังอยู่บ้าง “ขายหมดแล้วหรือ”

คนทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว ชายคาบ้านทอดเงาทะมึนลงมาเป็นแถบ หากไม่เพ่งมองอย่างละเอียด ย่อมยากจะมองออกว่ามีคนสองคนยืนอยู่ตรงนี้

สิ่งที่เส้าชิงหยวนหยิบออกมาคือก้อนตำลึงเงิน “หมูป่าสองตัวขายได้ทั้งหมดแปดสิบตำลึงเงิน ในอำเภอหมูเลี้ยงราคาสิบแปดอีแปะต่อหนึ่งจิน* หมูป่าแพงกว่ามาก อยู่ที่แปดสิบอีแปะ หมูป่าตัวเล็กกว่านั้นหนักสามร้อยสามสิบจิน ข้าขายให้เหลาอาหาร หลงจู๊ที่นั่นรู้จักกับข้า พอบวกกับไก่ป่าตัวนั้นด้วย ข้าเลยเรียกราคาเขาไปสามสิบตำลึง ส่วนตัวใหญ่มีคุณชายบ้านร่ำรวยคนหนึ่งถูกใจเข้าพอดี มือเติบมาก จ่ายให้ตรงๆ ห้าสิบตำลึง รวมทั้งหมดแปดสิบตำลึง นี่คือส่วนแบ่งสี่สิบตำลึงของเจ้า เจ้าเอาไปเถอะ”

กู้หยุนตงรู้ว่าราคาหมูป่าแพง ทว่าไม่นึกว่าจะได้เงินมาถึงสี่สิบตำลึงในคราวเดียว

ไม่ถูก ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง รับเงินเขามาตั้งสี่สิบตำลึงเช่นนี้จะไม่ค่อยดีกระมัง

นางจ้องมองก้อนเงินรูปเงินตำลึง** พยายามสะกดกลั้นใจอย่างยิ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมเหลือเกินว่า “หมูป่าทั้งสองตัวล้วนเป็นเจ้าที่ล่ามาได้ ข้าเพียงแค่ช่วยลงแรงไปนิดหน่อย อีกอย่างค่าจ้างที่วานชาวบ้านช่วยลากหมูป่าไปส่งในอำเภอก็เป็นเจ้าที่จ่าย ข้าขอรับแค่ค่าน้ำพักน้ำแรงก็พอแล้ว”

เมื่อช่วงบ่ายนางได้ยินมาว่า เส้าชิงหยวนไปว่าจ้างแรงงานหลักในหมู่บ้านสองสามคนให้ช่วยลากหมูป่าไป แน่นอนว่าย่อมต้องจ่ายเงินค่าจ้าง ชื่อเสียงของเขาในหมู่บ้านไม่สู้ดีนัก หากคนพวกนั้นมิได้เห็นแก่เงิน ย่อมไม่มีทางยอมข้องแวะกับเขาเป็นแน่

ทว่าการที่มีหมูป่าตัวใหญ่โตถึงสองตัวถูกลากลงมาจากเขา ย่อมสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งหมู่บ้านอยู่ดี ผู้คนไม่น้อยอยากจะเข้าไปเอ่ยทักทายพูดคุยด้วยสักสองสามประโยคแต่ก็ขยาดกลัวเขา จึงได้แต่มองตามด้วยความอิจฉาตาร้อนและเดินตามหลังเกวียนลากหมูป่าไปเป็นระยะทางไกล

ครั้นกลับมาก็ยังคงจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันในหมู่บ้านอย่างออกรส ต่างพากันคาดเดาว่าหมูป่าคู่นี้จะขายได้เงินสักเท่าใด

เส้าชิงหยวนกลับมองดวงตาคู่งามที่ทอประกายระยิบระยับของนางพลางลอบขำในใจ สายตาคู่นั้นฟ้องชัดเจนว่าอยากได้เงินจนแทบทนไม่ไหว “ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าคนละครึ่ง ก็ต้องคนละครึ่ง ค่าจ้างก็แค่หนึ่งตำลึงเงินเท่านั้น เจ้าให้ไก่ป่าข้ามาตัวหนึ่ง ถือว่าหายกันแล้ว เงินนี้เจ้ารับไปเถอะ ข้าไม่อยากเป็นคนตระบัดสัตย์”

กู้หยุนตงพยักหน้าอย่างจริงจัง “เพื่อไม่ให้เจ้าต้องกลายเป็นคนกลับกลอกตระบัดสัตย์ เช่นนั้นเงินนี้ ข้าขอรับไว้ก็แล้วกัน”

เส้าชิงหยวน “…” สรุปแล้วข้ายังต้องขอบใจเจ้าด้วยใช่หรือไม่

กู้หยุนตงกอดเงินไว้แนบอก ในใจลิงโลดยิ่งนัก สุภาพชนผู้ซื่อตรงเช่นเส้าชิงหยวน ต่อไปยิ่งมีมากเท่าใดยิ่งดี ภายหน้ายังร่วมมือกันได้อีกตั้งเยอะ นี่หรือคือลูกหมาป่า ชัดเจนว่าเป็นพ่อพระแท้ๆ ขอให้คนดีแคล้วคลาดปลอดภัยตลอดชีวิตต่างหาก

บัดนี้เงินสร้างบ้านก็ถือว่ามีพร้อมแล้ว กู้หยุนตงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงเอ่ยถามอย่างเป็นกันเองไปว่า “เจ้าเพิ่งกลับมาจากในอำเภอหรือ กินข้าวเย็นหรือยัง”

“ยังไม่ได้กิน”

กู้หยุนตงส่งเสียง ‘อ้อ’ คำหนึ่ง คล้ายกับมิได้ยินว่าเขาตอบอะไร จนกระทั่งเขาหมุนตัวเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องครัว นางถึงเพิ่งสะดุ้งได้สติ มองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความประหลาดใจ “เอ่อ… เจ้าจะทำอะไรน่ะ”

“เจ้ามิได้คิดจะรั้งข้าไว้กินข้าวหรอกหรือ” เส้าชิงหยวนแสดงสีหน้าคล้ายจะบอกว่า ‘หากไม่ใช่ แล้วเจ้าจะถามข้าทำไมว่ากินข้าวแล้วหรือยัง’

กู้หยุนตงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มมองเงินในอ้อมอก ก่อนจะเอ่ยอย่างหนักแน่น “ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ เลี้ยงข้าวสักมื้อย่อมสมควรอย่างยิ่ง”

กู้หยุนตงรีบก้าวตามเข้าไปในครัว “กับข้าวเย็นชืดไปบ้างแล้ว ข้าผัดข้าวผัดไข่ให้เจ้ากินเลยดีกว่า ทำประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว”

“ได้” เส้าชิงหยวนนั่งลงบนม้านั่ง มองดูนางตอกไข่และตักข้าวอย่างคล่องแคล่วว่องไว เสียงกระทะดัง ‘ฉ่า’ กลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยฟุ้งขึ้นมาทันที อบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว

อย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมอันอบอุ่นเช่นนี้ กลับทำให้เส้าชิงหยวนสัมผัสได้ถึงความสงบและมั่นคงในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หมายเหตุ

• จิน (斤) หรือชั่ง มาตราชั่งน้ำหนักของจีนโบราณ 1 จินเทียบเท่ากับประมาณ 500 กรัม (ครึ่งกิโลกรัม)

** เงินตำลึง (元宝 — หยวนเป่า) แท่งเงินหรือก้อนเงินจีนโบราณ มีลักษณะหัวท้ายโค้งมนตรงกลางนูนคล้ายรูปเรือสำเภาหรืออานม้า