ตอนที่ 65 — ตอนที่ 65 แต่ก่อนเขาแซ่หลี่

“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้กินข้าวผัดไข่” เส้าชิงหยวนมองชามใบใหญ่ตรงหน้า ด้านบนมีไข่สีเหลืองทองกับเมล็ดข้าวสีขาวผสานคลุกเคล้า เม็ดข้าวเรียงตัวสวย ควันกรุ่นลอยอวลส่งกลิ่นหอมเข้มข้นโชยแตะจมูกไม่ขาดสาย ชวนให้น้ำลายสอเจริญอาหารยิ่งนัก

กู้หยุนตงเพิ่งปลดผ้ากันเปื้อนออก ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย พลันนึกถึงเรื่องที่เขาถูกผู้คนมองว่าเป็นลูกหมาป่าขึ้นมาได้

สองวันนี้ เรื่องราวเกี่ยวกับเส้าชิงหยวน นางเองก็พลอยได้ยินมาไม่น้อย

เส้าชิงหยวนถูกปู่ของเขาอุ้มออกมาจากส่วนลึกของเขาจิ่วหู่ เล่ากันว่าตอนนั้นเขายังเป็นเพียงทารกแบเบาะที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน ข้างกายเขายามนั้นยังมีซากหมาป่าตัวหนึ่งนอนตายอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าตายได้อย่างไร

ปู่ของเขาแซ่หลี่ ยามนั้นบ้านใหญ่ตระกูลหลี่มีเพียงบุตรสาวสองคน ไร้บุตรชายสืบสกุล ปู่หลี่จึงได้นำเส้าชิงหยวนไปลงชื่อไว้ใต้ชื่อของสามีภรรยาบ้านใหญ่

ต่อมาภายหลังบ้านใหญ่ให้กำเนิดบุตรชาย จึงปฏิบัติต่อเส้าชิงหยวนไม่ค่อยดีนัก ครั้นพอเส้าชิงหยวนอายุได้สิบสี่ปี ก็ถูกสามีภรรยาบ้านใหญ่ขับไล่ออกจากบ้าน ปู่หลี่ไม่ยินยอม สุดท้ายจึงตัดใจพาเส้าชิงหยวนออกจากตระกูลหลี่มาด้วยกัน

ทว่าหลังจากนั้นได้ไม่นาน ปู่หลี่ก็ล้มป่วยหนักจนสิ้นใจไป นับแต่นั้นเป็นต้นมา เส้าชิงหยวนจึงเปลี่ยนแซ่กลับมาใช้แซ่เส้า ซึ่งแซ่นี้เป็นชื่อแซ่ที่พบอยู่บนผ้าห่อตัวของเขาในตอนแรกนั่นเอง

ช่วงชีวิตสิบกว่าปีแรกของเส้าชิงหยวน แท้จริงแล้วก็ไม่ได้แตกต่างจากกู้หยุนตงคนก่อนมากเท่าใดนัก ภายหลังเขาต้องอยู่ตัวคนเดียว คาดว่าคงไม่เคยเรียนรู้วิธีทำข้าวผัดไข่อะไรพรรค์นี้เป็นแน่

เพียงแต่กู้หยุนตงไม่รู้เลยว่า เส้าชิงหยวนหาใช่เพียงทำข้าวผัดไข่ไม่เป็น ทว่าเขาเป็นจอมทำลายล้างห้องครัวโดยแท้ ชนิดที่ว่าทำกับข้าวแค่มื้อเดียวก็เผาครัววอดไปครึ่งห้องได้เลยทีเดียว

นับแต่ปู่หลี่ล่วงลับไป ยามที่อากาศอบอุ่น เขาส่วนใหญ่จะไปรับจ้างทำงานรายวันในตำบลหรือในตัวอำเภอ มื้ออาหารก็หาซื้อกินตามริมทางอย่างลวกๆ ยามใดที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน เขาก็จะซื้อเสบียงแห้งและหมั่นโถวจากตำบลตุนไว้กินหลายวัน อาหารการกินช่าง… เรียบง่ายหยาบแห้งจนน่าใจหาย

ยามนี้เมื่อเห็นเขากลืนกินข้าวคำโตอย่างเอร็ดอร่อย กู้หยุนตงก็พลันพูดอะไรไม่ออก

รอจนกระทั่งเขากินเสร็จแล้วจากไป กู้หยุนตงจึงประคองตำลึงเงินสี่สิบตำลึงอันอุ่นซ่านกลับเข้าห้องนอน

ภายในห้อง คนทั้งสามคนผล็อยหลับไปหมดแล้ว กู้หยุนตงรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดก็ทิ้งตัวจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าเส้าชิงหยวนกลับย้อนคืนมาอีกครา ยามนี้เขากลับไปนอนเอกเขนกอยู่บนหลังคาเรือนที่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งหนุนไว้ใต้ศีรษะ มืออีกข้างลูบท้อง นอนหงายทอดสายตามองฟากฟ้ายามราตรีเบื้องบน

ประกายในแววตาสุกสว่างยิ่งกว่ายามกลางวันเสียอีก

กู้หยุนตงนอนหลับสนิทจนเต็มอิ่มอย่างน่าพึงพอใจ เมื่อยามเช้าตรู่ไร้ซึ่งสองแม่ลูกฟางซื่อมาส่งเสียงเอะอะตึงตัง นางก็รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบพลันสงบเงียบขึ้นมาทันตา

เมื่อมีเงินแล้ว นางจึงอดใจรอแทบไม่ไหวที่จะตรงไปยังที่ดินปลูกบ้านเพื่อดูเรือนหลังใหม่ที่กำลังก่อสร้าง

คราวนี้นางพาพวกหยางซื่อทั้งสามคนไปด้วยกัน ทางฝั่งที่ดินสร้างบ้านนั้นบรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวายิ่ง เฝิงต้าเหนิงได้พาชายฉกรรจ์ยี่สิบกว่าคนลงมือทำงานกันอย่างขยันขันแข็งแล้ว

พอเห็นนาง เฝิงต้าเหนิงก็รีบเดินปรี่เข้ามาทันที “เป็นอย่างไรเล่า ทุกคนดูกระปรี้กระเปร่ามีเรี่ยวแรงดีใช่ไหม”

นับว่าดีมากจริงๆ คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นคนในหมู่บ้าน และมีบางส่วนมาจากหมู่บ้านข้างเคียง ซึ่งล้วนเป็นคนที่เฝิงต้าเหนิงไปว่าจ้างมาทั้งสิ้น

กู้หยุนตงให้ค่าจ้างสูง คนที่มาทำงานย่อมเบิกบานใจ โดยทั่วไปเวลาคนสร้างบ้าน ค่าจ้างวันหนึ่งอย่างมากก็เพียงสามสิบอีแปะ แม้จะรวมอาหารมื้อเที่ยง แต่ของที่ให้กินก็มีแค่ผักกาดขาวต้มกับหมั่นโถวแป้งหยาบ ของพวกนี้จะไปมีมูลค่าถึงสิบอีแปะได้อย่างไร มิสู้กลับไปกินข้าวที่บ้านตนเองยังดีเสียกว่า

บางคนก็เอ่ยทักทายกู้หยุนตง พอเห็นเด็กสาวแต่งกายสะอาดสะอ้านหมดจดสบายตา ความรู้สึกชื่นชมเอ็นดูก็ยิ่งทวีขึ้นเป็นเท่าตัว

กู้หยุนตงแย้มยิ้มพลางพยักหน้ารับคำทักทายทีละคน ครั้นเห็นทุกคนเหงื่อไหลไคลย้อยเปียกชุ่มแผ่นหลัง นางก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ หมุนตัวเดินไปเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน

ที่ดินสร้างบ้านของนางค่อนข้างห่างไกล บริเวณรอบๆ จึงมีเพื่อนบ้านอยู่เพียงสองสามหลังเท่านั้น