ตอนที่ 66 — ตอนที่ 66 บ้านสกุลเจิง

ครอบครัวนี้มีแซ่เจิง ตัวเรือนที่อยู่อาศัยไม่ได้ใหญ่นัก คนที่มาเปิดประตูเป็นเด็กหญิงตัวน้อยวัยหกเจ็ดขวบ เมื่อเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่หน้าประตู นางจึงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาด้วยความเหนียมอายอยู่บ้าง “พี่สาวมาหาใครหรือเจ้าคะ”

สิ้นเสียงพูด สตรีผู้หนึ่งก็รีบสาวเท้าก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน พลางมองกู้หยุนตงด้วยความฉงนใจเช่นกัน

“ท่านน้าสบายดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าคือกู้หยุนตงที่เพิ่งย้ายมาอยู่หมู่บ้านหย่งฝู บ้านที่กำลังก่อสร้างอยู่ข้างๆ นั่นคือบ้านของข้าเอง ภายหน้าพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ที่ข้ามาวันนี้ ประการแรกคืออยากมาทักทายท่านน้า ช่วงนี้สร้างบ้านคงส่งเสียงรบกวนพวกท่านอยู่บ้าง ประการที่สองคืออยากจะรบกวนให้ท่านน้าช่วยอะไรสักหน่อยเจ้าค่ะ”

กู้หยุนตงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม กิริยาท่าทางเป็นมิตรอย่างยิ่ง

ต่งซื่อได้ยินคำพูดคำจาของอีกฝ่ายก็รู้สึกได้ว่าแม่นางผู้นี้กิริยาวาจาสุภาพเรียบร้อย ดูมีการศึกษา ทั้งยังรู้ว่านางคือคนบ้านสกุลกู้ข้างๆ ที่กำลังจะสร้างบ้านอิฐกระเบื้อง* ภายหน้าย่อมต้องไปมาหาสู่กันอีกมาก จึงรีบเบี่ยงตัวหลบทางพลางเอ่ยเชื้อเชิญ “เข้ามาคุยกันข้างในก่อนเถิด”

กู้หยุนตงก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป พลางกวาดสายตามองลานบ้านสกุลเจิงอย่างสบายๆ

ลานบ้านปัดกวาดเช็ดถูได้สะอาดสะอ้าน แม้พื้นที่จะไม่กว้างขวางนัก และตัวเรือนก็ดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลาอยู่บ้าง

ต่งซื่อพานางเดินเข้ามาในห้องโถงกลาง จึงค่อยเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าอยากให้ข้าช่วยเรื่องอันใด บอกมาได้เลยนะ”

“ข้าอยากขอยืมห้องครัวของท่านน้าต้มน้ำขิงสักหม้อเจ้าค่ะ” กู้หยุนตงอธิบาย “ยามนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว บรรดาท่านลุงท่านอาข้างนอกนั่นมาช่วยบ้านข้าสร้างเรือน เหงื่อออกเปียกชุ่มไปทั้งตัว พอโดนลมพัดใส่ประเดี๋ยวจะจับไข้หวัดได้ง่าย การได้ดื่มน้ำขิงอุ่นๆ สักหน่อยจะได้ช่วยให้อบอุ่นท้อง ไม่ทราบว่าท่านน้าจะสะดวกหรือไม่เจ้าคะ”

ต่งซื่อชะงักไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับทันที “สะดวกสิ สะดวกแน่นอน ไม่ได้เปลืองแรงอะไรเลย เจ้านั่งพักสักประเดี๋ยวเถิด ที่บ้านข้ามีขิงสดอยู่พอดี ข้าจะไปหยิบมาให้”

ขิงสดล้วนเป็นของที่ปลูกไว้กินเองในบ้าน มีอยู่มากมาย ต่งซื่อจึงกอบเอามาให้หนึ่งกำมือใหญ่ในเวลาอันรวดเร็ว

กู้หยุนตงไม่ได้เกรงใจจนเกินไป นอกจากจะขอยืมขิงสดและฟืนแล้ว ยังขอยืมถังไม้กับชามของบ้านพวกนางด้วย เมื่อต้มเสร็จจึงช่วยกันหิ้วออกไปพร้อมกับหยางซื่อ เฝิงต้าเหนิงยังนึกแปลกใจอยู่ว่านางหายไปไหน ครั้นเห็นนางหิ้วน้ำขิงเดินมา สีหน้าก็ฉายแววประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

กู้หยุนตงบอกความตั้งใจของตนให้เขาฟัง “ทำงานตรากตรำมาค่อนวันย่อมคอแห้งผาก ข้าเห็นบางคนตักน้ำดิบดื่มโดยตรง ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปคงล้มป่วยได้ง่าย ข้าจึงไปขอยืมห้องครัวบ้านสกุลเจิงต้มน้ำขิงมาหม้อหนึ่ง ดื่มร้อนๆ จะได้สบายเนื้อสบายตัว หากผู้ใดไม่คุ้นกับรสน้ำขิง ก็ยังมีน้ำต้มสุกด้วยนะเจ้าคะ ลุงเฝิง ท่านเรียกให้ทุกคนมาดื่มกันเถิดเจ้าค่ะ”

เฝิงต้าเหนิงไม่เคยเห็นผู้ว่าจ้างบ้านไหนต้มน้ำขิงให้คนงานดื่มมาก่อนจริงๆ อย่างมากที่สุดก็แค่วางน้ำต้มสุกเย็นไว้ข้างๆ ให้ตักดื่มกันเองตามใจชอบ แม่หนูน้อยคนนี้ช่างประเสริฐแท้ ทำเช่นนี้ ในใจของทุกคนย่อมอิ่มเอมซาบซึ้งใจ และการทำงานย่อมยิ่งมีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่าขึ้นเป็นกอง

หลังจากกู้หยุนตงพูดคุยกับเฝิงต้าเหนิงเสร็จ ก็เดินย้อนกลับไปยังบ้านสกุลเจิง

ต่งซื่อกำลังเก็บกวาดอยู่ในห้องครัว ครั้นเห็นนางเดินเข้ามาก็เพียงส่งยิ้มให้ มิได้เอ่ยสิ่งใด

กู้หยุนตงหยิบเหรียญอีแปะออกมาหนึ่งกำมือ แล้วยัดใส่มือของต่งซื่อ

ต่งซื่อตกใจจนสะดุ้ง รีบส่งเหรียญอีแปะคืนให้ทันควัน “เจ้าทำอะไรเนี่ย แค่ขิงไม่กี่แง่งเท่านั้นเอง ข้า…”

“ท่านน้า เงินนี้มิใช่ให้เฉพาะแค่วันนี้นะเจ้าคะ บ้านของข้ากว่าจะสร้างเสร็จอย่างไรก็ต้องใช้เวลาร่วมเดือนกว่า ข้าเองคงไม่อาจแวะเวียนมาได้ทุกวัน จึงอยากรบกวนให้ท่านน้าช่วยต้มน้ำให้หม้อหนึ่งทุกวัน ไม่จำเป็นต้องเป็นน้ำขิงทุกวันก็ได้เจ้าค่ะ แค่น้ำต้มสุกก็ใช้ได้แล้ว เงินนี้ถือเสียว่าเป็นค่าจ้างที่ข้าว่าจ้างท่านน้า อีกทั้งฟืนและน้ำที่บ้านท่านน้าก็ต้องออกแรงหาบมาเช่นกัน”

ต่งซื่อชะงักงันไป นางก้มมองเหรียญอีแปะสองร้อยอีแปะในมือ พลางหวนนึกถึงสามีที่ถูกของหล่นทับขาจนถึงยามนี้ยังต้องนอนซมอยู่บนเตียง ทั้งยังมีลูกน้อยอีกหลายคนที่ต้องเลี้ยงดู นางจึงกัดฟันเก็บเงินนั้นเอาไว้ “น้าขอบใจเจ้ามากนะ”

“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านน้าแล้วเจ้าค่ะ” กู้หยุนตงจึงค่อยเดินออกจากลานบ้านสกุลเจิง

ทว่าเพิ่งจะก้าวพ้นประตูออกมา ก็เห็นประตูบ้านข้างเคียงเปิดออกพอดี นางมองบุรุษที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูออกมาด้วยความประหลาดใจ

หมายเหตุ

• บ้านอิฐกระเบื้อง (砖瓦房) ในยุคโบราณ บ้านของชาวบ้านทั่วไปมักสร้างจากดินเหนียวมุงจากหรือหญ้าฟาง ส่วนบ้านที่สร้างด้วยอิฐเผาและมุงหลังคากระเบื้องถือเป็นบ้านที่มีความมั่นคง แข็งแรง ทนทาน และมีราคาสูง ซึ่งสะท้อนถึงฐานะอันมั่งคั่งของผู้เป็นเจ้าของ