ตอนที่ 67 — ตอนที่ 67 ในที่สุดก็มาเสียที

เส้าชิงหยวนเองก็หันกลับมาพอดี ครั้นเห็นนาง เขาก็มิได้เอ่ยสิ่งใด

ในมือของเขาถือหมั่นโถวแป้งหยาบ*อยู่ลูกหนึ่ง พลางอ้าปากกัดเข้าไปคำโต ริมฝีปากที่แห้งผากพลันมีเศษหมั่นโถวติดอยู่ประปราย ดูแห้งแล้งฝืดคอจนยากจะกลืนลงไปได้

กู้หยุนตงมองดูแล้วรู้สึกประหนึ่งลำคอตนเองพลอยตีบตันตามไปด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเห็นเศษหมั่นโถวชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น กระแทกเข้ากับผืนดินจนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ ขึ้นมาหลุมหนึ่ง

กู้หยุนตง “…” นั่นมันต้องแข็งปานใดกัน กินเข้าไปแล้วจะย่อยได้หรือ

นางอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบของต่งซื่อแว่วมาจากด้านหลัง

“หยุนตง บ้านน้าไม่มีของดีอันใด นี่เป็นผักที่ปลูกไว้กินเอง ในสวนหลังบ้านมีอยู่ไม่น้อย เจ้าเอาถือกลับไปกินเถิด” นางถือตะกร้าใบหนึ่งเดินออกมา ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นเส้าชิงหยวนบ้านข้างๆ พอดี

“ชิงหยวนนี่เอง วันนี้เจ้าไม่ได้ออกไปข้างนอกหรือ เหตุใดจึงกินแต่หมั่นโถวเล่า กินหมั่นโถวทุกวันเช่นนี้จะไปไหวได้อย่างไร ตอนเย็นมากินข้าวที่บ้านน้าสิ”

ต่งซื่อดูจะคุ้นเคยกับเส้าชิงหยวนอยู่ไม่น้อย วาจาที่เอ่ยจึงเป็นกันเองอย่างยิ่ง

ต่อหน้ากู้หยุนตง เส้าชิงหยวนกัดหมั่นโถวที่แข็งโป๊กนั่นอีกคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเรียบเฉย “ไม่ล่ะ ข้ามีงานต้องไปทำ” พูดจบลำพังก็สาวเท้าเดินจากไปทันที

กู้หยุนตงคิดอยากจะเอ่ยถามเขาอยู่เหมือนกันว่าต้องการน้ำสักอึกไว้กินแกล้มหรือไม่ ทว่าร่างของเขากลับอันตรธานหายไปเสียแล้ว

ต่งซื่อหันกลับมา เห็นสีหน้าท่าทางของนางเช่นนั้นก็เข้าใจผิดไปทันควัน จึงเอ่ยปลอบอย่างระมัดระวัง “หยุนตง เจ้าอย่ากลัวไปเลยนะ ชิงหยวนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คนในหมู่บ้านร่ำลือกันหรอก บ้านเขาอยู่ติดกันนี่เอง พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี ย่อมรู้จิตใจนิสัยของชิงหยวนดีกว่าคนพวกนั้น เขาเป็นคนดีมากทีเดียว”

กู้หยุนตงชะงักไป นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินคำประเมินในแง่ดีเกี่ยวกับเส้าชิงหยวน

คิดไม่ถึงว่าเขาจะอาศัยอยู่บ้านข้างๆ เช่นนั้นภายหน้านางกับเขาก็มิใช่กลายเป็นเพื่อนบ้านกันหรอกหรือ

โอ๊ะโอ เพื่อนบ้านที่มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทั้งยังมีมิตรภาพต่อกันเช่นนี้ มิใช่เรื่องดีหรอกหรือ

ด้วยเหตุนี้นางจึงพยักหน้ารับ “ท่านน้า ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้าไม่ใช่คนประเภทที่ใครพูดอะไรก็ปักใจเชื่อไปเสียหมดหรอก”

นางรับตะกร้าผักจากมือต่งซื่อมา “เช่นนั้นผักนี้ข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”

ต่งซื่อลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความโล่งอก “รับไปเถิด กินหมดแล้วค่อยมาเอาใหม่”

กู้หยุนตงจึงพาหยางซื่อทั้งสามคนเดินกลับ ยามเดินผ่านบริเวณที่ดินสร้างบ้านของตน ก็เห็นพวกชายฉกรรจ์ต่างพากันหยุดพักพลางดื่มน้ำขิงไปด้วย

ครั้นเห็นพวกนางเดินมา บรรดาคนงานก็รีบเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้นและเป็นมิตร ต่างพากันกล่าวขอบคุณสำหรับน้ำขิงของนาง บอกว่าพอดื่มแล้วทั้งเนื้อทั้งตัวก็อุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ รับรองว่าจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ ให้นางวางใจได้เลย

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ พลางเอ่ยเตือนให้พวกเขาระมัดระวังความปลอดภัยด้วยเช่นกัน

พอคล้อยหลังนางไป ก็มีคนเริ่มกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นเบาๆ “แม่หนูสกุลกู้คนนี้นิสัยใจคอดีจริงๆ ทำงานให้นางไม่เพียงแต่ได้ค่าจ้างงาม ในใจยังรู้สึกสบายอกสบายใจนัก เฮ้อ แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ค่อยประสีประสาเรื่องวิถีชีวิตคนเท่าไร”

“นั่นสิ ในบ้านไม่มีบุรุษผู้ใหญ่คอยปกป้อง มีเงินทองก็ควรเก็บงำซ่อนเร้นไว้ เจ้าดูสินางเพิ่งมาถึงหมู่บ้านแปลกหน้า ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าใครสักคน ก็กล้าทุ่มเงินมากมายเอิกเกริกสร้างบ้านอิฐกระเบื้องหลังใหญ่โตเช่นนี้ ช่างล่อหูล่อตาเกินไปแท้ๆ”

“ข้าคาดว่า พวกอันธพาลในหมู่บ้านคงจ้องเล็งนางในไม่ช้าเป็นแน่”

“พวกเราไปบอกพี่เฝิง ให้เขาช่วยเตือนแม่หนูสักคำดีไหม”

“ตกลง”

เฝิงต้าเหนิงได้เตือนกู้หยุนตงไปแล้วจริงๆ กำชับให้นางช่วงสองสามวันนี้ระมัดระวังตัวให้มากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเวลาเข้านอนตอนกลางคืนให้ลงกลอนประตูหน้าต่างให้แน่นหนา ทำกับดักอะไรไว้ตรงข้างประตูก็ยังดี หากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติอันใดให้ส่งเสียงร้องตะโกนดังๆ

ทว่าสิ่งที่เขานึกไม่ถึงก็คือ ในคืนนั้นเอง โจรผู้ร้ายสองสามคนก็ได้แอบย่องมาถึงบ้านของฟางซื่อ แล้วลอบงัดประตูแฝงตัวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ขณะเดียวกัน กู้หยุนตงที่นอนอยู่บนเตียงกลับลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดวงตาทอดมองไปในความมืดสลัวของห้อง พลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา… ในที่สุดก็มาเสียที!

หมายเหตุ

• หมั่นโถวแป้งหยาบ (粗面馒头) คือหมั่นโถวที่ทำจากแป้งธัญพืชไม่ขัดสี เช่น ข้าวโพด ข้าวฟ่าง หรือรำข้าว ในยุคโบราณถือเป็นอาหารราคาถูกของชาวบ้านระดับล่าง เนื้อสัมผัสจะหยาบกระด้างและแข็งตัวได้ง่ายมากเมื่อปล่อยให้เย็นลง ต่างจากหมั่นโถวแป้งสาลีขาวละเอียด (白面馒头) ของผู้มีฐานะ