ตอนที่ 70 — ตอนที่ 70 ส่งกลับมาให้แล้ว

คราวนี้กู้หยุนตงไม่ได้ปลุกน้องชายตัวน้อยที่นอนแผ่พุงหลับปุ๋ยส่งเสียงฟี้ๆ ตัวนางเพียงแอบย่องออกไปข้างนอกอย่างเงียบเชียบเพียงลำพัง

แสงจันทร์ในค่ำคืนนี้ยังคงสว่างกระจ่างตาเฉกเช่นเมื่อวาน สาดส่องลานบ้านทั้งหลังจนสว่างไสว

ทันทีที่กู้หยุนตงเปิดประตูห้องโถงกลางออกไป ก็แลเห็นเงาดำทะมึนสี่ก้อนกองอยู่ใจกลางลานบ้าน ครั้นขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้พบว่าเป็นกระสอบป่านสี่ใบ

นี่มัน… อะไรกันเนี่ย?

กระสอบป่านพวกนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย กู้หยุนตงมองซ้ายแลขวา ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงก้าวเข้าไป แกะเชือกที่มัดปากกระสอบออก ทันใดนั้นก็เห็นศีรษะคนโผล่ออกมา!

"เฮ้ย!" กู้หยุนตงผงะถอยหลังไปก้าวใหญ่ในทันที พูดตามตรง หากมิใช่เพราะนางเคยผ่านเรื่องราวมามากจนจิตใจได้รับการเคี่ยวกรำมาอย่างแข็งแกร่งพอ ยามนี้นางคงคิดว่าเกิดคดีฆาตกรรมอำพรางศพ จนต้องหวีดร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกจนปลุกเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงให้แห่กันมาหมดแล้ว

ไอ้ตัวดีที่ไหนเอามาโยนทิ้งไว้ตรงนี้เนี่ย?

กู้หยุนตงแทบจะก่นด่าแช่งชักหักกระดูกไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของคนทำ นางระงับสติอารมณ์ให้มั่นคงแล้วจึงค่อยเดินเข้าไปดูอีกครา

คราวนี้พอมองดูอย่างละเอียด ใบหน้าของคนที่อยู่ในกระสอบยังมีผ้าดำคลุมหน้าไว้อยู่ ดูท่าทางแล้วเหมือนกับ… พวกหัวขโมย?

กู้หยุนตงเบิกตากว้าง พลันได้สติขึ้นมาทันควัน พอเหลือบมองกระสอบป่านทั้งสี่ใบอีกครั้ง นี่มิใช่จำนวนคนตามที่เส้าชิงหยวนบอกไว้กับนางหรอกหรือ!

ดังนั้น คนพวกนี้… เส้าชิงหยวนเป็นคนเอามาโยนทิ้งไว้ที่นี่งั้นหรือ?

กู้หยุนตงรู้สึกเหมือนมีเลือดจุกแน่นอยู่ในอก จะกระอักก็ไม่ออก จะกลืนก็ไม่ลง ปวดหัวชะมัด!!

เนิ่นนานผ่านไปนางจึงค่อยก้าวเข้าไป ตบหน้าคนในกระสอบป่านอย่างแรงสองสามที "เฮ้ ตื่น ตื่นสิ"

"อือ…" จวงจื่อลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ สมองยังคงมึนงงไปชั่วขณะ ครู่ต่อมาคล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบร้องตะโกนออกมา "จอมยุทธ์…" ทว่าคำว่า 'ไว้ชีวิตด้วย' ยังมิทันได้หลุดจากปาก ปากก็ถูกเศษผ้าขี้ริ้วขาดๆ ยัดอุดเข้าไปเสียก่อน

เขาส่งเสียงอู้อี้ในลำคอสองสามคำ ครั้นสายตาปรับให้เข้ากับแสงจันทร์ได้ ในที่สุดก็มองเห็นชัดเจนว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนคือผู้ใด

จวงจื่อเบิกตาโพลง นี่มิใช่แม่หนูน้อยบ้านสกุลกู้หรอกหรือ?

เขาจำได้ว่า… เมื่อคืนนี้พวกพี่น้องของตนพากันมาขโมยของที่บ้านนาง จากนั้นท้ายทอยก็ถูกไม้กระบองฟาดเข้าอย่างจัง พอฟื้นขึ้นมาตาก็ถูกมัด ปากก็ถูกอุด ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด และไม่รู้ว่าถูกผู้ใดลอบโจมตี

ตอนนั้นเขายังนึกว่าพวกตนคงจะถูกลักพาตัวไปขายเป็นกุลีในเตาเผาเถื่อน* ต้องตกระกำลำบากอยู่มิสู้ตายไปตลอดชีวิตเสียแล้ว ทว่ายังมิทันได้คิดหาทางหนีเอาตัวรอด ก็ถูกซ้อมจนปางตาย จากนั้นก็สลบเหมือดไปอีกรอบ

พอฟื้นขึ้นมาอีกครา คนผู้นั้นก็ซ้อมเขายกใหญ่อีกหนึ่งรอบ

เขานึกว่าตนเองต้องมาเจอกับคนวิปริตเสียแล้ว นึกไม่ถึงว่าพอได้สติฟื้นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง จะได้เห็นเต็มสองตาว่าคนที่อยู่ตรงหน้าตนคือใคร

หรือว่า… เมื่อคืนนี้จะเป็นนางที่ซัดพวกตนสี่พี่น้องจนหมอบราบคาบ?

คง… ไม่กระมัง?

กู้หยุนตงคล้ายจะมองเห็นความผันแปรของชีวิตตลอดร้อยปีจากแววตาของเขา ในที่สุด ภายใต้สายตาอันตื่นตระหนกหวาดผวาของเขา นางก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเนิบช้าเย็นเยียบ "ชื่ออะไร? ตอบคำถามให้ดีๆ อย่าได้ส่งเสียงร้องโวยวาย มิเช่นนั้นนิ้วมือของเจ้าอาจจะรักษาไว้ไม่ได้นะ"

กู้หยุนตงถือมีดสั้นเล่มหนึ่งไว้ ดึงมือที่ถูกมัดของเขาออกมา มีดสั้นเล่มนั้นทอประกายเย็นเยียบวับวาว พาดทาบลงบนนิ้วมือของเขา เพียงลงแรงเบาๆ ก็มีเลือดซึมออกมาแล้ว

จวงจื่อตกใจกลัวแทบสิ้นสติ ดังนั้นทันทีที่กู้หยุนตงดึงก้อนผ้าออกจากปาก เขาก็รีบตอบอย่างว่าง่ายทันที "ขะ… ข้าชื่อจวงจื่อขอรับ"

"ดึกดื่นค่อนคืนแอบย่องเข้ามาในบ้านข้า คงตั้งใจมาขโมยของสินะ?"

จวงจื่อส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันทันที "ไม่มีขอรับ พวกข้าแค่เดินผ่านมา…" ทว่ายังพูดไม่ทันขาดคำ เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บแปลบเสียดกระดูกที่นิ้วมือ จึงรีบผงกศีรษะรัวๆ "มาขโมยของขอรับพวกเราเห็นว่าท่านสร้างบ้านหลังใหญ่โตปานนั้นต้องมีเงินทองมากมายแน่ในบ้านก็ไม่มีบุรุษลงมือได้ง่ายแถมหลังจากนี้ก็ไม่มีที่พึ่งพามาเอาเรื่องพวกเรานอกจากข้าแล้วยังมีเลี่ยงจื่อต้าเฉียนโก่วเซิ่งเลี่ยงจื่อเป็นพี่ใหญ่ของพวกเรา!"

"ก็แค่นั้น นี่ก็สารภาพออกมาแจ่มแจ้งดีแล้วนี่ พรุ่งนี้ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าให้ดีหน่อยก็แล้วกัน" กู้หยุนตงยิ้มตาหยีพลางเก็บมีดสั้นกลับไป

จวงจื่อขนลุกซู่สะท้านเยือกขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ ทำไมกัน? ทั้งที่ตรงหน้าเป็นเพียงแม่หนูน้อยวัยสิบสามปีแท้ๆ ไฉนถึงทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้เล่า? หรือเป็นเพราะตอนกลางวันถูกนางซ้อมไปหลายยกจนฝังใจ กลายเป็นความหวาดกลัวที่สลักลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกไปแล้ว?

"พะ… พรุ่งนี้หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ"

"ถึงเวลาเจ้าก็รู้เอง" กู้หยุนตงสะบัดมือวูบหนึ่ง จวงจื่อก็สลบเหมือดไปอีกครา

หมายเหตุ

• เตาเผาเถื่อน (黑窑) ในบริบทสังคมจีนโบราณ หมายถึง เตาเผาอิฐ เตาเผาเครื่องเคลือบ หรือเหมืองถ่านหินผิดกฎหมายที่มักลักพาตัวคนเร่ร่อนหรือคนไร้ที่พึ่งมาบังคับใช้แรงงานทาสอย่างทารุณ โดยไม่มีค่าตอบแทนและมักถูกทารุณกรรมจนเสียชีวิต