ตอนที่ 73 — ตอนที่ 73 เงื่อนไขการปล่อยตัว

เลี่ยงจื่อเหลือบตาเฉียงมองไปยังจวงจื่อ ส่งสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายรีบพูด

ทว่าจวงจื่อกลับก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วกระซิบเสียงแผ่ว “เจ้าอย่าพูดอีกเลยจะดีกว่า”

เมื่อคืนนี้เขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากในกระสอบเชียวนะ ตัวเขาไม่เหมือนเลี่ยงจื่อ ตอนนี้นิ้วมือยังคงมีรอยแผลจากมีดหลงเหลืออยู่เลย สีหน้าเย็นเยียบชวนขนลุกของกู้หยุนตงเมื่อคืนวาน สลักลึกฝังใจเขาจนยากจะลืมเลือนไปแล้ว

เลี่ยงจื่อเห็นเขาไม่ยอมให้ความร่วมมือ ก็โกรธจนกัดฟันกรอด หันไปตะโกนใส่ต้าเฉียนกับโก่วเซิ่ง “พวกเจ้าพูดสิ ข้าพูดผิดตรงไหน นังเด็กเวรนี่ให้ชายชู้ที่ไหนไม่รู้มาซัดพวกเราจนสลบตั้งแต่คืนก่อน แถมยังซ้อมพวกเราอยู่ตั้งหนึ่งวันเต็มๆ ใช่หรือไม่!”

คนทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง เพิ่งจะอ้าปากคิดจะตอบ ก็ถูกจวงจื่อถีบเข้าให้ทีหนึ่ง แม้ลำตัวและมือของพวกเขาจะถูกมัดตรึงไว้ ทว่าเท้าทั้งสองข้างยังคงเป็นอิสระ

“โอ๊ย” ทั้งสองร้องอุทานออกมา ชั่วขณะนั้นเลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

แท้จริงแล้วจนถึงตอนนี้พวกเขายังคงมึนงงอยู่บ้าง ไฉนถึงถูกคนซ้อมจนสลบ แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงถูกจับมัดไว้ตรงนี้ เรื่องราวมันเป็นอย่างไรกันแน่

เดิมทีพวกเขาก็เอาเลี่ยงจื่อเป็นหัวหน้า เลี่ยงจื่อว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น ทว่าตอนนี้จวงจื่อกลับไม่ยอมให้พวกเขาพูด นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

และเพราะความลังเลชะงักงันของพวกเขาเช่นนี้นี่เอง ประกอบกับมีหลิวกุ้ยฮวาคอยช่วยโต้แย้งแก้ต่างอยู่ข้างๆ ว่าหากคิดขโมยของจริงก็สมควรถูกส่งตัวไปให้นายอำเภอลงทัณฑ์ ชาวบ้านทั้งหลายจึงปักใจเชื่อกู้หยุนตงไปแล้ว

จินเยว่เซียงเห็นทุกคนเริ่มชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์พวกตน ก็พลันเต้นผางขึ้นมาทันที “เลี่ยงจื่อพูดไม่ผิดหรอก พวกเขาออกไปตั้งแต่คืนก่อนแล้วไม่กลับมา ย่อมต้องถูกพวกมันรุมซ้อมมาทั้งวันแน่ๆ โถ ลูกผู้น่าสงสารของแม่ เพียงเพราะพวกข้าสองเฒ่ารักใคร่ตามใจไม่ยอมให้ทำงานจนชื่อเสียงในหมู่บ้านไม่ดี ตอนนี้อุตส่าห์ทำความดีสักครั้งกลับไม่มีใครเชื่อ นังเด็กเวร นังแพศยาตัวแสบ รีบปล่อยลูกชายข้าเดี๋ยวนี้!”

ในมือของกู้หยุนตงไม่รู้ว่ามีพื้นรองเท้าผ้า* โผล่มาตั้งแต่เมื่อใด นางก้าวเข้าไปเบื้องหน้าเลี่ยงจื่อ เงื้อแขนขึ้นแล้วฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาฉาดใหญ่

จินเยว่เซียงกรีดร้องลั่น “เจ้าทำอะไรน่ะ!”

“เจ้าด่าข้าอีกคำเดียว ข้าก็จะตบปากเขาทีหนึ่ง”

“จะ… เจ้ากล้าหรือ!” จินเยว่เซียงทำท่าจะพุ่งพรวดเข้ามา กู้หยุนตงเอี้ยวตัวกลับมา มองนางพลางแย้มยิ้ม ทั้งยังยกเท้าขึ้นรอ “เข้ามาสิ”

จินเยว่เซียงกำลังจะวิ่งมาถึงตรงหน้านางอยู่รอมร่อ ก็รีบยั้งขาทั้งสองข้างไว้กึก ไม่กล้าก้าวเข้าไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว

นังเด็กคนนี้ขนาดผู้ชายตัวโตบ้านนางยังเตะจนปลิวได้ หากตนพุ่งเข้าไป ไม่แน่ว่าชีวิตคงหายไปครึ่งหนึ่งเป็นแน่

“จะ… เจ้ามันนังเด็กบ้า เจ้าเอง…”

“เพียะ! เพียะ! เพียะ!” กู้หยุนตงฟาดลงไปอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย “มาสิ พูดต่อสิ”

จินเยว่เซียงเห็นมุมปากของลูกชายมีเลือดไหลซึมออกมา ก็โมโหจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรอีกต่อไปแล้ว พุ่งปรี่เข้าหานางทันที

กู้หยุนตงพูดคำไหนคำนั้น ถีบสวนออกไปทีหนึ่งเต็มรัก

“ลองเข้ามาอีกสิ” นางเลิกคิ้วมองหูเฉียนไหล พลางกวาดสายตามองคนในครอบครัวของคนอื่นๆ ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถึงด้านหลัง

หูเฉียนไหลมองภรรยาเฒ่าที่นอนร้องโอดโอย ‘โอ๊ย โอ๊ย’ อยู่บนพื้นก็ไม่กล้าขยับตัว ความจริงพ่อแม่ของจวงจื่อมาถึงค่อนข้างเร็ว ทว่าคนทั้งสองจัดว่าเป็นคนซื่อๆ หัวอ่อน เวลานี้จึงรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ไม่มีหน้าจะก้าวออกไปหาเรื่องเอะอะโวยวายกับกู้หยุนตง ยิ่งไปกว่านั้น กู้หยุนตงดุร้ายถึงเพียงนี้ พวกเขายิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่

พ่อของโก่วเซิ่งก็มาถึงแล้วเช่นกัน เวลานี้กำลังเบิกตาถลึงมองอย่างเกรี้ยวกราด ทว่ามิได้มองไปยังกู้หยุนตง หากแต่จ้องเขม็งไปที่โก่วเซิ่ง

ส่วนคนในครอบครัวของต้าเฉียนไม่ได้มา

เมื่อคนมากันพร้อมหน้าแล้ว หูเฉียนไหลก็คิดจะยุยงให้คนอื่นๆ กรูเข้าไปพร้อมกับตน สามีภรรยาอย่างพวกตนสองคนสู้กู้หยุนตงไม่ได้ แต่ถ้าทุกคนกรูเข้าไปพร้อมกัน มีหรือจะจัดการเด็กสาวตัวกะเปี๊ยกคนเดียวไม่ได้?

ทว่ายังมิทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก จ้าวจู้ บิดาของโก่วเซิ่งก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วเอ่ยถามกู้หยุนตง “เจ้าต้องให้ทำอย่างไร ถึงจะยอมปล่อยตัวพวกเขา?”

หมายเหตุ

• พื้นรองเท้าผ้า (鞋底子 — เสียตี่จื่อ) ในชนบทจีนโบราณ สตรีมักนำเศษผ้าเก่ามาทากาวแป้งเปียกซ้อนกันหลายๆ ชั้นแล้วเย็บด้นอย่างหนาแน่นเพื่อทำเป็นพื้นรองเท้า จึงมีความหนาเหนียว แข็งแรง และมักถูกนำมาใช้เป็นอาวุธฟาดตบปากเพื่อสั่งสอนหรือลงโทษคน