ตอนที่ 75 — ตอนที่ 75 ไม่ให้อยู่แล้ว

ทุกคนต่างพร้อมใจกันหันไปมองทางด้านหลัง ก็เห็นสองแม่ลูกสกุลฟางยืนอยู่หลังฝูงชน ไม่รู้ว่าสองคนนี้กลับมาตั้งแต่เมื่อใด และข้างกายของพวกนาง ยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายเจ้าสำราญจากตระกูลร่ำรวย

ชายผู้นี้แสร้งทำทีเป็นผู้ดีเจ้าสำราญพลางโบกพัดในมือไปมา เดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยออกมาจากด้านหลังฝูงชน มาหยุดยืนอยู่ข้างกายจ้าวจู้ เขาเลิกคิ้วขึ้นกวาดสายตามองกู้หยุนตงตั้งแต่หัวจดเท้า “เจ้าแค่เด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกแท้ๆ ถึงกับกล้าแอบอ้างชื่อใต้เท้านายอำเภอมาหลอกลวงชาวบ้านแถวนี้ ช่างขวัญกล้าไม่เบานี่”

เฉินอวี่หลานรีบก้าวตามมาติดๆ แล้วเอ่ยแนะนำให้ทุกคนรู้จัก “ท่านนี้คือคุณชายหลิวแห่งตระกูลหลิวในตัวอำเภอ คุณชายหลิวกับคุณชายบ้านใต้เท้านายอำเภอเป็นสหายร่วมสำนักศึกษากันเชียวนะ หยุนตง เจ้าช่างใจกล้าเกินไปแล้ว กล้าเอาชื่อใต้เท้านายอำเภอมาแอบอ้างต้มตุ๋นหลอกลวงได้อย่างไร หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูใต้เท้าขึ้นมา มีหวังได้ถูกตัดหัวแน่!”

เดิมทีกู้หยุนตงยังไม่กระจ่างแจ้งว่าคนผู้นี้เป็นใคร นึกไม่ถึงว่าเฉินอวี่หลานจะช่วยแนะนำให้เสร็จสรรพ

อืม เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว

นางหันไปมองคุณชายหลิวผู้นั้น “คุณชายหลิวเพียงแค่สนิทสนมกับคุณชายบ้านนายอำเภอเท่านั้น แล้วจะไปล่วงรู้ได้อย่างไรว่าใต้เท้านายอำเภอรู้จักมักจี่กับผู้ใดบ้าง? อีกประการหนึ่ง ต่อให้คุณชายหลิวจะสนิทสนมกับใต้เท้านายอำเภอ แล้วมันทำไมเล่า? ใต้เท้าจะคบหาสมาคมกับผู้ใด จำเป็นต้องมารายงานให้เจ้าทราบด้วยงั้นรึ?”

“ข้า…” หลิวเหวยพลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

พูดเช่นนี้ก็ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ความจริงแล้วตัวเขาเองก็ไม่ได้พบหน้าใต้เท้านายอำเภอบ่อยครั้งนักเสียหน่อย

“เจ้ารู้จักใต้เท้านายอำเภอจริงๆ หรือ?”

กู้หยุนตงแย้มยิ้มบางๆ “หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองไปถามท่านดูเอาเองสิ”

นางไม่รู้จักนายอำเภอ แต่นางรู้จักท่านเจ้าเมือง*ต่างหากเล่า

หลิวเหวยเริ่มชักไม่แน่ใจขึ้นมาเสียแล้ว เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่ไร้แววร้อนตัวหรือละอายใจของนาง เขาก็ลังเลแล้วลังเลอีก “ไว้วันหลังข้าจะไปถามดู” ความจริงก็แค่พูดเอาตัวรอดไปอย่างนั้นเอง คนอย่างเขาไหนเลยจะกล้าบากหน้าไปเอ่ยเรื่องพรรค์นี้ต่อหน้าท่านนายอำเภอจริงๆ?

หูเฉียนไหลกับจินเยว่เซียงคราวนี้พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเข้าจริงๆ แล้ว จะทำอย่างไรดีเล่า? ดูเหมือนนังเด็กคนนี้จะไม่หวาดเกรงสิ่งใดเลยสักนิด คงไม่ถึงขั้นต้องถูกทางการจับตัวไปจริงๆ หรอกกระมัง?

เลี่ยงจื่อเป็นลูกชายที่เกิดมาตอนพวกตนแก่เฒ่าแล้ว วันๆ จึงรักใคร่ตามใจยิ่งนัก ถึงได้บ่มเพาะนิสัยเกะกะระรานทำตัวเหลวไหลเช่นนี้ขึ้นมา

จ้าวจู้เป็นคนที่มองสถานการณ์ออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งที่สุด เขาจึงตัดบทอย่างเด็ดขาด “ตกลง เช่นนั้นก็… ห้าตำลึงเงิน”

พ่อแม่ของจวงจื่อสบตากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมขมขื่น เอ่ยปากกระซิบเสียงอ่อย “บ้านพวกเราตอนนี้หาเงินห้าตำลึงเงินมาให้ไม่ได้จริงๆ พอจะยืดเวลาให้สักหน่อยได้หรือไม่ พวกเรา… พวกเราจะไปช่วยกันรวบรวมมาให้?”

“ได้”

หูเฉียนไหลไม่ยินยอม ลูกตากลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ “บ้านอื่นเขาให้ห้าตำลึงเงิน แต่เจ้าซ้อมเลี่ยงจื่อบ้านข้าจนเละเทะถึงเพียงนี้? อย่างมาก… อย่างมากที่สุดก็ให้เจ้าหนึ่งตำลึง”

เลี่ยงจื่อโดนซ้อมหนักที่สุด ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ “ท่านพ่อท่านแม่ ข้าไม่ได้พูดผิดไปจริงๆ นะ นังเด็กสารเลวคนนี้มีผู้ชายชู้ วันก่อนพวกข้าโดนซ้อมอยู่ตั้งหนึ่งวันเต็มๆ”

จวงจื่อในที่สุดก็ทนไม่ไหว “พอได้แล้วเลี่ยงจื่อ! ไม่มีผู้ชายชู้ทั้งนั้น คนที่จับพวกเราก็คือนังเด็กนี่แหละ!”

“ผายลม!”

กู้หยุนตงเงื้อพื้นรองเท้าขึ้นมา เลี่ยงจื่อก็กรีดร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา “ให้แล้วๆๆ! ท่านแม่ ให้เงินนางไป!” ปากของเขาเจ็บแสบร้อนผ่าวไปหมด กระทั่งพูดจาน้ำลายก็ยังไหลยืดออกมา

กู้หยุนตงพึงพอใจ คนพรรค์นี้นะ ไม่โดนทุบตีเสียบ้างก็ไม่รู้จักเชื่อฟัง

นางเก็บเงินจากแต่ละคนมาคนละห้าตำลึงเงิน ทางด้านครอบครัวของต้าเฉียนไม่ได้มา กู้หยุนตงจึงให้เขาเขียนสัญญารับสภาพหนี้ไว้ จากนั้นจึงแก้เชือก ปล่อยตัวทุกคนไป

เงินห้าตำลึงไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย การที่ทั้งสี่คนต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินก้อนโตจนแทบกระอักเลือดเช่นนี้ ชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างก็เห็นประจักษ์แก่สายตากันถ้วนทั่ว วันหน้าหากคิดจะมาล่วงเกินนางอีกล่ะก็ คงต้องชั่งใจคิดหน้าคิดหลังดูให้ดีๆ เสียก่อนแล้ว

กู้หยุนตงต้องการบรรลุเป้าหมายนี้นี่แหละ นางต้องทำให้คนพวกนี้รู้เสียบ้างว่า หากคิดจะมารังแกครอบครัวแม่ม่ายลูกกำพร้าอย่างพวกนาง ก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจเสียทรัพย์ฟาดเคราะห์**ไว้ให้ดี!

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังจงใจเอ่ยอ้างถึงนายอำเภอ ต่อให้คนพวกนี้จะไม่เชื่อสนิทใจ แต่ย่อมต้องเกิดความหวาดระแวงเกรงกลัวอยู่บ้าง

ฝูงชนค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันไป กู้หยุนตงเพิ่งจะตั้งใจหมุนตัวเดินกลับ ก็เห็นลูกสะใภ้รองของเฉินเหลียงเดินเข้ามาหา “หยุนตง พ่อสามีข้ากลับมาแล้ว ให้ข้ามาตามเจ้าไปพบที่บ้านสักหน่อยน่ะ”

กู้หยุนตงรู้ว่าเฉินเหลียงออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ของวันนี้ ตอนนี้พอกลับมาก็ให้คนมาตามนางไปพบ คงเป็นเพราะได้ยินเรื่องราวทางฝั่งนี้แล้วกระมัง?

นางพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านทันที

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงของฟางซื่อดังแว่วมา “ครอบครัวพรรค์นี้ ข้าไม่กล้าให้พวกนางอาศัยอยู่ต่อแล้วล่ะ!”

หมายเหตุ

• เจ้าเมือง ในที่นี้หมายถึง จือฝู่ (知府) หรือผู้ว่าการเมืองเซวียนเหอ ซึ่งมีตำแหน่งและอำนาจทางการปกครองสูงกว่านายอำเภอ (县令)

** เสียทรัพย์ฟาดเคราะห์ (破财消灾 — โพฉายเซียวไจ) เป็นสำนวนจีน หมายถึง การยอมสูญเสียทรัพย์สินเงินทองเพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้ายหรือยุติเรื่องเดือดร้อน