ตอนที่ 76 — ตอนที่ 76 มาพักบ้านข้า

กู้หยุนตงชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย โจวซื่อที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามาหา แล้วดึงรั้งตัวนางให้หลบไปทางด้านข้าง

พลางกดเสียงต่ำกระซิบว่า “หยุนตง เจ้าช่างใจกล้าเกินไปแล้ว ที่บ้านมีขโมยเข้า เหตุใดเจ้าถึงไม่ส่งเสียงร้องตะโกน กลับมัดคนเอาไว้หน้าตาเฉยเช่นนี้เล่า? เจ้าทำเช่นนี้มิใช่เป็นการล่วงเกินคนจนถึงที่สุดหรอกหรือ?”

โจวซื่อมิได้ไปมุงดูเรื่องสนุกครึกครื้นนั้น วันนี้นางไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนั้นยังนึกแปลกใจอยู่ว่าไฉนวันนี้คนมาซักผ้าถึงได้บางตานัก พอกลับมาถึงได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทางฝั่งกู้หยุนตง

นางมิได้เห็นกับตาตนเอง ย่อมไม่ล่วงรู้ถึงวิธีการอันเด็ดขาดของกู้หยุนตงในตอนนั้น

“เจ้าเพิ่งจะย้ายมาอยู่หมู่บ้านหย่งฝู ล่วงเกินคนเช่นนี้ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวเจ้าและคนในครอบครัวเลยนะ”

กู้หยุนตงรู้ว่าโจวซื่อหวังดีต่อตน แม้จะไม่เห็นพ้องกับความคิดของอีกฝ่าย แต่นางก็ยังแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านป้า หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ทุกคนก็คงคิดว่าบ้านเราเป็นพวกหัวอ่อนที่จะบีบจะขยำอย่างไรก็ได้* แล้วเช่นนั้นข้ายังจะรักษาบ้านก่ออิฐเขียวมุงกระเบื้องหลังใหญ่ที่กำลังสร้างขึ้นมาใหม่ของพวกเราไว้ได้หรือเจ้าคะ?”

“แต่ว่า…” โจวซื่อพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางย่อมรู้ดีว่ามีคนไม่น้อยที่แอบคาดเดากันลับหลังว่าบ้านสกุลกู้มีเงินทองอยู่เท่าใด และคนที่อิจฉาริษยาตาร้อนก็มีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

ความจริงตั้งแต่แรกเริ่มนางก็เคยเตือนกู้หยุนตงไปแล้ว ว่าไม่จำเป็นต้องสร้างบ้านโอ่อ่าดีถึงเพียงนั้นให้เป็นที่สะดุดตาผู้คน คำกล่าวที่ว่ามีเงินทองมิควรเปิดเผยย่อมมีเหตุผล ทว่าเด็กสาวกลับมองว่าการที่ตนเองและครอบครัวอยู่อาศัยอย่างสุขสบายนั้นสำคัญที่สุด อีกทั้งยังมีแต่โจรที่คอยหาโอกาสขโมยได้ทุกเมื่อ ไม่มีใครเฝ้าระวังโจรได้ตลอดเวลา**

โจวซื่อถอนหายใจออกมา อ้าปากหมายจะกล่าวอะไรอีก แต่พลันได้ยินเสียงตวาดอย่างขุ่นเคืองของเฉินเหลียงดังแว่วมาจากห้องโถงกลาง “พูดจาเหลวไหลอันใดกัน! เจ้าก็รับเงินค่าเช่าของคนเขามาแล้ว เรื่องราวตกลงกันไว้ดิบดี มีเหตุผลกลใดจะมากลับคำตามอำเภอใจเล่า ตอนนี้เจ้าไม่ให้คนเขาอยู่ แล้วครอบครัวใหญ่ของบ้านสกุลกู้จะย้ายไปอยู่ที่ใดได้?”

กู้หยุนตงพยักหน้าให้โจวซื่อ แล้วก้าวเท้าตรงเข้าไปในห้องโถงกลางทันที

ภายในห้องนอกจากฟางซื่อแล้ว ยังมีเฉินอวี่หลานและลูกชายคนรองของเฉินเหลียงอยู่ด้วย ส่วนคุณชายตระกูลหลิวที่ติดตามสองแม่ลูกสกุลฟางมานั้นไม่ได้อยู่ที่นี่

ฟางซื่อยังคงมีความหวาดเกรงเฉินเหลียงอยู่บ้าง น้ำเสียงที่เอ่ยจึงแผ่วเบาลงในทันใด “แต่ท่านพี่ใหญ่ลองดูสิว่ากู้หยุนตงทำเรื่องอันใดลงไปบ้าง หากมิใช่เพราะนางทำตัวสะดุดตาโอ้อวดเกินไป ไฉนเลยจะชักนำโจรเข้ามาเล่า ข้ายังไม่รู้เลยว่าข้าวของในบ้านตัวเองสูญหายไปบ้างหรือไม่ อีกทั้งวันนี้นางยังไปล่วงเกินเจ้าหูเลี่ยงที่เป็นอันธพาลพรรค์นั้นเข้า หากวันหน้ามันย้อนกลับมาแก้แค้นถึงเรือนชานจะทำอย่างไร?”

เฉินอวี่หลานก็เอ่ยสำทับอยู่ด้านข้างเช่นกัน “จริงเจ้าค่ะ ท่านลุงใหญ่ ข้ากับท่านแม่เป็นเพียงสตรีอ่อนแอสองคน ไหนเลยจะไปรับมือพวกอันธพาลเหล่านั้นไหว น้องหยุนตงกับครอบครัวนั้นลำบากก็จริง แต่ข้ากับท่านแม่ก็ไร้ความผิดมิใช่หรือเจ้าคะ”

“นั่นน่ะสิ พ้นปีใหม่ไปอวี่หลานก็ต้องแต่งเข้าตระกูลอู๋แล้ว ข้าก็หวังเพียงแค่ช่วงเวลานี้จะสงบราบรื่นไม่มีเรื่องราววุ่นวายอันใด หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาระหว่างนี้ ตระกูลอู๋จะมองบ้านพวกเราอย่างไรกัน?”

เฉินเหลียงถูกสองแม่ลูกพูดใส่จนสีหน้าดูย่ำแย่อย่างยิ่ง “พวก… พวกเจ้า…”

“ท่านอาเฉิน” กู้หยุนตงก้าวเดินเข้ามา “ไม่อยู่ก็ไม่อยู่เถิดเจ้าค่ะ ข้าย้ายออกไปก็สิ้นเรื่อง”

การพักอาศัยอยู่ที่บ้านของฟางซื่อ พูดตามตรงว่านางเองก็รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจเช่นกัน เดิมทีคิดว่าไม่มีทางเลือกอื่น อยู่สักหนึ่งเดือนก็ทนอยู่ไป

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว การย้ายไปพักในตัวตำบลก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ท่านอาเฝิงเป็นคนที่ไว้ใจได้ มีเขาคอยดูแลอยู่ นางก็ไม่จำเป็นต้องรีบเดินทางกลับมายังหมู่บ้านหย่งฝูทุกวันเพื่อตรวจดูความคืบหน้าของการสร้างบ้านเลยแม้แต่น้อย

นางยังสามารถถือโอกาสนี้สำรวจสภาพแวดล้อมในตัวตำบลและเสาะหาลู่ทางทำมาหากิน ทั้งการจับจ่ายซื้อข้าวของก็สะดวกสบายกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายในการพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านของนางก็บรรลุผลแล้ว คนที่มีเจตนาร้ายเหล่านั้น ย่อมไม่ค่อยกล้ามาคิดมิชอบกับครอบครัวของนางอีกต่อไป

สิ้นเสียงของกู้หยุนตง เฉินเหลียงก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที “แล้วเจ้าจะย้ายไปอยู่ที่ใดเล่า?”

เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นถึงเพียงนี้ในวันนี้ ในหมู่บ้านยิ่งไม่มีผู้ใดยินยอมให้นางเช่าพักอาศัยอีกแล้ว

“มาพักที่บ้านข้าสิ” ทว่าตรงหน้าประตูกลับมีสุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หมายเหตุ

• บีบจะขยำอย่างไรก็ได้ มาจากสำนวนจีน 任由人搓圆捏扁 (จะปั้นกลมขยำแบนตามใจชอบ) อุปมาถึงการยอมให้ผู้อื่นข่มเหงรังแกหรือบงการได้ตามอำเภอใจ ดั่งแป้งโดที่ยอมให้คนบีบขยำ

** มีแต่โจรที่คอยหาโอกาสขโมยได้ทุกเมื่อ ไม่มีใครเฝ้าระวังโจรได้ตลอดเวลา มาจากสำนวนจีน 只有千日做贼，没有千日防贼 หมายถึง ฝ่ายโจรเป็นฝ่ายเริ่ม จ้องหาโอกาสลงมือได้เสมอ แต่ฝ่ายป้องกันไม่อาจระแวดระวังได้ตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงทุกวี่ทุกวัน การแก้ปัญหาจึงต้องจัดการที่ต้นเหตุอย่างเด็ดขาด