ตอนที่ 77 — ตอนที่ 77 การตัดสินใจของกู้หยุนตง

ทุกคนมองตามเสียงไป ก็เห็นสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าประตู เสียงของนางแผ่วเบายิ่งนัก จนเกือบทำให้ผู้คนฟังไม่ถนัดว่านางพูดอันใด

คือ… ต่งซื่อหรือ?

ต่งซิ่วหลานค่อยๆ เดินเข้ามาด้านใน มาหยุดยืนอยู่ข้างกายกู้หยุนตงพลางส่งยิ้มบางๆ ให้นางอย่างจริงใจ “หากหยุนตงไม่รังเกียจ ก็ไปพักที่บ้านข้าเถอะ”

“พักที่บ้านเจ้างั้นรึ?” เฉินเหลียงมองนางด้วยความประหลาดใจ สกุลเจิงอาศัยอยู่ห่างไกลออกไป อีกทั้งสามีภรรยาคู่นี้ล้วนเป็นคนเงียบขรึมไม่ชอบสุงสิงกับผู้ใด ในหมู่บ้านจึงแทบไม่มีตัวตนเลยก็ว่าได้

ทว่าความเป็นอยู่ของบ้านพวกเขานั้น เฉินเหลียงย่อมรู้อยู่แก่ใจ ตัวเรือนค่อนข้างทรุดโทรม ชายในบ้านถูกของหนักทับขาจนหักเมื่อไม่กี่เดือนก่อน บัดนี้ก็ยังต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง ลูกทั้งสามคนยังเล็ก ครอบครัวห้าชีวิตอาศัยเพียงงานเย็บปักถักร้อยเล็กๆ น้อยๆ ของต่งซื่อแลกเงินประทังชีวิตไปวันๆ ไม่กี่อีแปะ*

ได้ยินเฝิงต้าเหนิงบอกว่า สองวันก่อนครอบครัวกู้ได้ว่าจ้างให้บ้านนางช่วยต้มน้ำชาขิงมาส่งให้ทุกคนดื่มทุกวัน คิดว่าคงเริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันจากเรื่องนี้นี่เอง

เพียงแต่…

เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฟางซื่อก็ส่งเสียงแทรกขึ้นมาทันควัน “บ้านเจ้างั้นรึ? บ้านเจ้ามีผู้ชายอยู่นะ หยางซื่อผู้นี้ก็มีหน้าตางดงามสะสวย ส่วนกู้หยุนตงก็ถึงวัยที่ต้องทาบทามสู่ขอแต่งงานแล้ว หากย้ายไปพักที่บ้านเจ้า คนอื่นจะไม่พากันนินทาครหาเอาหรือไร?”

วาจานี้ช่างระคายหูยิ่งนัก ทว่ามันก็เป็นเรื่องจริง ถึงกระนั้นเฉินเหลียงก็ยังส่งสายตาถลึงดุใส่น้องสะใภ้ไปทีหนึ่ง

ฟางซื่อเบะปาก พึมพำเสียงอ้อมแอ้ม “เพื่อเศษเงินค่าเช่าบ้านเพียงหยิบมือ บ้านพวกเจ้าช่างไม่รู้จักมารยาทความเหมาะสมเอาเสียเลย”

ต่งซิ่วหลานถูกนางพูดจาค่อนแคะใส่จนใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอาย นิ้วมือเผลอบีบขยุ้มชายเสื้อของตนเองแน่น

“ผู้ใหญ่บ้าน หากไปพักที่บ้านข้า ย่อมไม่มีผู้ใดนินทาได้แน่นอนเจ้าค่ะ ชิงหยวนรับปากข้าแล้วว่าจะให้สามีของข้ากับลูกชายคนโตย้ายไปพักที่บ้านของเขา เช่นนี้ก็สะดวกสบายทุกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้น เรือนหลังใหม่ของบ้านกู้ก็สร้างอยู่ข้างๆ บ้านของพวกเราพอดี นางจะเดินไปดูความคืบหน้าก็ใกล้แค่นิดเดียว”

เฉินเหลียงชะงักไปชั่วครู่ เส้าชิงหยวนงั้นรึ?

เจ้าหนุ่มนั่นอาศัยอยู่ตัวคนเดียวจริงๆ บ้านของเขามีห้องหับอยู่สองห้อง หากสองพ่อลูกเจิงหู่จะย้ายไปพักที่บ้านเขา แถมยังอยู่เรือนติดกันไม่ไกล ย่อมไม่มีปัญหาใดๆ ให้ต้องกังวล

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเส้าชิงหยวนจะยอมตกลง คิดดูแล้วเพื่อนบ้านที่อยู่รั้วติดกันมานานหลายปี ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านคงจะแน่นแฟ้นกลมเกลียวกว่าที่เขาคาดคิดไว้

เฉินเหลียงใคร่ครวญดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็รู้สึกว่านี่เป็นหนทางที่ดียิ่ง

ในเมื่อน้องสะใภ้ของตนไม่ยินดี หากเขาจะบีบบังคับต่อไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่จะทำให้ทั้งสองครอบครัวอยู่อาศัยร่วมกันอย่างอึดอัดขัดข้องเปล่าๆ

ด้วยเหตุนี้ เฉินเหลียงจึงหันหน้าไปเอ่ยถามกู้หยุนตง “หยุนตง เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?”

“หยุนตง บ้านของป้าแม้จะไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่า แต่ก็เก็บกวาดดูแลสะอาดสะอ้านดีนะ ป้าเองก็ซาบซึ้งใจยิ่งนักที่เจ้าเมตตาดูแลครอบครัวของพวกเรา มอบงานต้มน้ำชาขิงนี้ให้ หากเจ้าคิดว่าพอจะอยู่ได้ ก็มาพักที่บ้านป้าเถอะ ยามที่เจ้ามีธุระยุ่งๆ เด็กหญิงเด็กชายที่บ้านป้าก็ช่วยดูแลหยุนซูกับหยุนเข่อได้ อีกทั้งเจ้าจะแวะไปดูที่ดินสร้างเรือนก็แค่ก้าวเท้าไปถึง”

กู้หยุนตงเริ่มลังเลใจขึ้นมา สิ่งที่ต่งซื่อกล่าวนั้นไม่ผิดเลย การพักอยู่ที่บ้านของนางสะดวกสบายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กน้อยทั้งสองคนอย่างหยุนซูและหยุนเข่อ โก่วตั้น**ลูกชายบ้านผู้ใหญ่บ้านเพิ่งจะไปเข้าสำนักศึกษาในตำบล นี่จึงเป็นสาเหตุที่เมื่อเช้าเฉินเหลียงไม่อยู่ เพราะเขาเดินทางไปส่งเด็กถึงบ้านท่านอาจารย์ด้วยตนเอง

แม้นางจะคิดอยากส่งหยุนซูไปเรียนหนังสือด้วยเช่นกัน ทว่าก็ต้องรอให้ทุกอย่างลงหลักปักฐานเข้าที่เข้าทางเสียก่อน ในช่วงเวลานี้หากมีเด็กๆ พาเดินเที่ยวชมและเรียนรู้สิ่งต่างๆ รอบหมู่บ้านก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว

ส่วนกู้หยุนเข่อยิ่งแทบจะไม่ออกไปไหน หากหยางซื่อได้พูดคุยกับต่งซื่อบ้าง ยามที่นางต้องออกไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ กู้หยุนตงย่อมสามารถวางใจได้มากขึ้น

อืม พอลองคิดดูแล้ว ความคิดนี้ช่างเข้าทีไม่น้อย

กู้หยุนตงเพิ่งจะเตรียมพยักหน้าตกลง ฟางซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แค่นหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมา “พูดจาเสียดิบดี ท้ายที่สุดก็หวังเงินค่าเช่าเหมือนกันนั่นแหละ!”

ต่งซิ่วหลานรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง นางชักชวนกู้หยุนตงด้วยความจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจแท้ๆ ไม่เคยคิดหวังเงินค่าเช่าเลยสักนิดเดียว

ทว่ากู้หยุนตงกลับไม่สนใจฟางซื่อ นางหันไปส่งยิ้มให้ต่งซื่อ “ตกลงเจ้าค่ะ เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านป้าแล้ว”

ต่งซิ่วหลานได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน “ไม่รบกวนเลยสักนิด ไม่รบกวนเลยจ้ะ”

ฟางซื่อส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาอีกครา แล้วสะบัดหน้าหมุนตัวตั้งท่าจะเดินจากไป

ทว่าในที่สุดกู้หยุนตงก็ปรายตามองไปยังนาง “ช้าก่อน”

หมายเหตุ

• อีแปะ (文 — เหวิน) คือหน่วยเงินตราปลีกย่อยโบราณ หล่อจากทองแดง มีรูตรงกลางสำหรับร้อยเป็นพวงเชือก เป็นเงินย่อยที่ชาวบ้านใช้ซื้อขายแลกเปลี่ยนทั่วไปในชีวิตประจำวัน

** โก่วตั้น (狗蛋) ชื่อเล่นที่ชาวบ้านในชนบทโบราณนิยมตั้งให้บุตรหลาน (แปลตรงตัวว่า ไข่หมา หรือลูกหมา) ตามคตินิยมว่าการตั้งชื่อเด็กให้น่าเกลียดหรือต่ำต้อย จะช่วยให้ภูตผีไม่สนใจมาเอาชีวิตไป เด็กจะเลี้ยงง่าย สุขภาพแข็งแรง และเติบโตอย่างปลอดภัย