ตอนที่ 8 — ตอนที่ 8 กำจัด

"ฟึ่บ!"

ลูกศรหน้าไม้พุ่งทะยานดั่งสายฟ้าฟาดตรงเข้าสู่ลำคอของชายคนนั้น ทะลวงผ่านลำคอของเขาก่อนจะปักตรึงแน่นลงบนพื้นดินเสียงดัง "ฉึก!"

ชายผู้นั้นยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ทำได้เพียงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ลำคอส่งเสียง 'คร่อก… คร่อก…' อย่างยากลำบาก ในที่สุดก็ล้มพับลงบนพื้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นไม่ยินยอม

กู้หยุนตงผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง จึงถือหน้าไม้ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

เพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าว ในเรือนพลันมีเสียงฝีเท้าซวนเซดังแว่วออกมา

กู้หยุนตงชะงักฝีเท้าฉับพลัน หน้าไม้ในมือยกขึ้นเล็งตรงไปยังประตูห้องทันที

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งก็ซวนเซถอยกรูดออกมาจากในเรือน มือข้างหนึ่งกุมแขนตนเองไว้ เลือดสดๆ ไหลรินอาบผ่านซอกนิ้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขวัญผวา ครั้นถอยมาถึงลานเรือนหมายจะร้องเรียกพวกพ้อง ทว่ามิคาดเมื่อหันศีรษะไป กลับเห็นสหายร่วมทางล้มตายอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกโพลงตายตาไม่หลับ

กู้หยุนตงประหลาดใจ ลูกศรหน้าไม้ในมือพร้อมจะยิงออกไปได้ทุกเมื่อ

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เล็ง ในเรือนก็มีบุรุษอีกคนหนึ่งก้าวเดินออกมา

บุรุษผู้นั้นสวมชุดรัดกุมกระฉับกระเฉง ใบหน้าเปี่ยมด้วยกลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็น ในมือถือกระบี่เล่มหนึ่ง หยาดโลหิตบนปลายกระบี่กำลังหยดรินลงสู่พื้นทีละหยด… ทีละหยด…

เขาปราดสายตามองเห็นกู้หยุนตงที่ยืนอยู่ตรงนั้นในพริบตาเดียว ครั้นเบือนสายตาไปเห็นชายที่นอนทอดร่างอยู่บนพื้นก็พลันกระจ่างแจ้งแก่ใจ จึงค้อมศีรษะให้นางเล็กน้อย "ขอบคุณ"

กู้หยุนตง "…" ที่แท้เรือนหลังนี้มีคนอยู่แต่แรกแล้วหรือ? แถมดูจากท่าทาง คงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือร้ายกาจไม่เบาทีเดียว

บุรุษผู้นั้นหันศีรษะกลับไป จ้องมองโจรชั่วที่บุกรุกเข้ามาในลานเรือนหมายจะก่อเหตุร้ายอีกครา

ฝ่ายหลังทรุดกายคุกเข่าลงบนพื้นอย่างสิ้นหวัง "จอมยุทธ์โปรดไว้ชีวิต! เป็นข้าน้อยหน้ามืดตามัว มีตาหามีแววไม่ ไม่อาจจำแนกผู้ยิ่งใหญ่ดุจเขาไท่ซาน* ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยสารเลวเอง ได้โปรดปล่อยข้าน้อยไปเถิด! ข้าน้อยหิวโซจนทนไม่ไหวจริงๆ ยุคเข็ญเช่นนี้ข้าน้อยไร้หนทางแล้วจึงได้… อ๊ากกก…"

วาจายังมิทันสิ้นคำ กระบี่ในมือของบุรุษผู้นั้นก็ตวัดขึ้นฉับพลัน แทงทะลุลำคอของเขาไปแล้ว

คนผู้นั้นส่งเสียงร้องอย่างตระหนกได้เพียงแว่วสั้นๆ ร่างก็ร่วงลงไปกองกับพื้น สิ้นลมหายใจไร้สุ้มเสียงอีกต่อไป

คนชั่วช้าที่ต่ำทรามยิ่งกว่าเดรัจฉานทั้งสองคนตายตกไปแล้ว ทว่ากู้หยุนตงกลับมิกล้าประมาทผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย นางยืนประจันหน้ากับบุรุษผู้นั้น พลางเริ่มชั่งน้ำหนักประเมินสถานการณ์ตรงหน้า

ในตอนนั้นเอง ในเรือนก็มีร่างหนึ่งวิ่งพรวดพราดออกมา เป็นร่างเล็กๆ มองดูแล้วอายุราวห้าหรือหกขวบเท่านั้น

"ท่านอาเกา พี่ชายไป๋ฟื้นแล้ว ท่านรีบเข้าไปเถิดขอรับ" สุ้มเสียงใสซื่ออ่อนนุ่มดังขึ้น ร่างน้อยๆ วิ่งออกมาก็โผเข้ากอดขาของบุรุษผู้นั้นทันทีพลางแหงนหน้าขึ้นพูด

เกาเฟิงรีบยกมือขึ้นปิดตาของเด็กชายไว้ทันควัน มิยอมให้เขามองเห็นสภาพศพของคนทั้งสองบนพื้น สีหน้าที่เพิ่งจะเย็นชาไร้ความรู้สึกแปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา น้ำเสียงอ่อนโยนลงราวกับเป็นคนละคน "อารู้แล้ว เจ้าเข้าไปข้างในก่อน อย่าให้น้องสาวออกมาล่ะ ไปบอกพี่ชายไป๋ของเจ้าด้วยว่าทางนี้อายังมีธุระต้องจัดการอีกนิดหน่อย ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว"

"ขอรับ" เด็กชายน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถูกเกาเฟิงจับหมุนตัวกลับ แล้วก็วิ่งซอยเท้าต๊อกแต๊กๆ กลับเข้าไปข้างในเรือน

เขาถึงกับไม่ทันได้มองเห็นกู้หยุนตงที่ยืนนิ่งอยู่ในลานเรือนมาโดยตลอดเลยด้วยซ้ำ

สีหน้าของกู้หยุนตงพลันแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม นาง… เข้า… ใจ… ผิด… ไป… เอง!!

เป้าหมายของเศษสวะสองตัวนี้มิใช่ครอบครัวสี่คนของพวกนาง แต่เป็นสี่ชีวิตในเรือนหลังนี้ที่พาเด็กสองคนมาด้วยต่างหากเล่า! ใช่แล้ว… ก่อนหน้านี้เจ้าสองคนนั้นยังเอ่ยถึง 'เด็กน้อยเนื้อตัวขาวผ่องอวบอ้วน' น้องชายกับน้องสาวของนางผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูก จะไปเฉียดใกล้กับคำว่าขาวผ่องอวบอ้วนได้อย่างไรกัน!

กู้หยุนตงหาจุดยืนของตนเองได้อย่างรวดเร็ว นางเก็บหน้าไม้เข้าที่ ปั้นสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังเอ่ยกับเกาเฟิงว่า "มิเป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้าเองก็บังเอิญได้ยินคำพูดของพวกมัน รู้ว่าสองคนนี้มิใช่คนดี จิตใจชั่วช้าวิปริตถึงขั้นจะลงมือกับเด็กน้อยตาดำๆ คนเราหากยังมีมโนธรรมสำนึกอยู่บ้างย่อมมิอาจนิ่งดูดายได้ ข้าจึงได้แอบตามพวกมันมา หวังว่าจะช่วยพวกท่านได้สักแรงก็ยังดี"

หมายเหตุ

• มีตาหามีแววไม่ ไม่อาจจำแนกผู้ยิ่งใหญ่ดุจเขาไท่ซาน (有眼不识泰山 — โหย่วเหยี่ยนปู้สือไท่ซาน) สำนวนจีน หมายถึง การมีสายตาตื้นเขิน มองไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นผู้มีความสามารถสูงส่งหรือเป็นบุคคลสำคัญ เปรียบเหมือนคนตาบอดที่ยืนอยู่เบื้องหน้ายอดเขาไท่ซานอันยิ่งใหญ่ตระหง่านแต่กลับมองไม่เห็น