ตอนที่ 80 — ตอนที่ 80 ห้องสูงหกสิบเชียะ

กู้หยุนตงมิใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว หากผู้ใดปฏิบัติต่อนางด้วยความหวังดีมีไมตรี นางย่อมมีน้ำใจกว้างขวางต่อผู้นั้นอย่างแน่นอน

ทว่าหากเป็นคนพรรค์อย่างฟางซื่อ แม้แต่เกลือสักเม็ดเดียวนางก็ไม่อยากจะยกให้อีกฝ่าย

แม่หนูน้อยกู้หยุนเข่อตาโตเป็นประกายแวววาว จ้องมองพี่ใหญ่ทำหมูตุ๋นน้ำแดง พลางกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกแล้วเอ่ยกระซิบกระซาบกับเจิงเยวี่ยที่อยู่ข้างๆ ว่า “หมูตุ๋นน้ำแดงอร่อยมากเลยนะ ทั้งฉ่ำมันวาว ทั้งหอมทั้งนุ่ม พอกัดลงไปคำหนึ่ง ว้าว… มันดึ๋งดั๋งในปาก แล้วก็ลื่นลงคอดังเอื๊อก หายวับไปเลยละ!”

เจิงเยวี่ยพยายามข่มใจอย่างยิ่งที่จะไม่ชำเลืองมองเนื้อหมูในกระทะ ทว่าหูทั้งสองข้างกลับไม่อาจปิดกั้นเสียงได้ เมื่อได้ยินแม่หนูน้อยพรรณนาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังพูดถึงผลทิพย์สวรรค์* น้ำลายในปากของนางก็พาลจะสอจนแทบทะลักออกมา

นางจึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือน้อยๆ ของกู้หยุนเข่อแล้วเอ่ยตะกุกตะกัก “ขะ… ข้าออกไปรดน้ำแปลงผักข้างนอกก่อนนะ”

พูดจบก็รีบซอยเท้าวิ่งแน่บออกไปทันที

แม่หนูน้อยมองตามแผ่นหลังที่วิ่งเตลิดหนีไปอย่างรวดเร็วด้วยความงุนงง “มิใช่ว่า… รดน้ำไปแล้วหรือ?”

กู้หยุนตงอมยิ้มพลางปรายตามองน้องสาว “เจ้านี่นะ ไปนั่งรออยู่ห่างๆ เสียดีๆ ระวังน้ำมันกระเด็นใส่เข้าแล้วจะเจ็บจนร้องไห้จ้าโวยวายขึ้นมาอีก”

“ข้าไม่ได้ร้องไห้จ้าเสียหน่อย คนที่ร้องน่ะเป็นพี่ชายนู่น” แม่หนูน้อยโยนความผิดไปให้กู้หยุนซูอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย นางแก้ต่างด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง ทว่าขาสั้นๆ ก็ยังคงก้าวเตาะแตะตามออกไปหาเจิงเยวี่ยอยู่ดี

กู้หยุนตงทำหมูตุ๋นน้ำแดงเสร็จอย่างรวดเร็ว ส่วนปลาตัวนั้นนางนำไปเคี่ยวทำน้ำแกง และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่หนูน้อยชอบกินไข่ต้ม จึงตอกไข่เพิ่มลงไปอีกหลายฟอง

แปลงผักหลังบ้านสกุลเจิงมีผักสดอยู่ไม่น้อย กู้หยุนตงให้เจิงเยวี่ยไปเด็ดถั่วฝักยาว นำมันฝรั่งกับมะเขือยาวมาอย่างละสองสามผล รวมถึงผักกาดขาวกอใหญ่อีกหนึ่งกอ เพื่อทำมะเขือยาวผัดถั่วฝักยาว มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด และผักกาดขาวตุ๋นวุ้นเส้น

กับข้าวแต่ละอย่างนางล้วนทำในปริมาณมาก รวมกันได้ราวหกอย่างก็นับว่าเพียงพอแล้ว

ครั้นจัดแจงยกสำรับขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว กู้หยุนตงจึงค่อยปลดผ้ากันเปื้อนออก แล้วกวักมือเรียกเจิงเยวี่ยที่กำลังพากู้หยุนเข่อจับหนอนในแปลงผักตรงลานบ้านให้เข้ามาข้างใน

เจิงเยวี่ยได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยโชยออกมาจากห้องครัวตั้งนานแล้ว เป็นกลิ่นหอมที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน ต่อให้มิต้องก้มมองดู นางก็รู้ได้ทันทีว่าต้องอร่อยล้ำเลิศเพียงใด

“เยวี่ยเยวี่ย เจ้ายกกับข้าวพวกนี้ไปให้ท่านพ่อกับคนอื่นๆ ที่เรือนข้างๆ เถิด แล้วถือโอกาสเรียกท่านแม่ของเจ้ากลับมากินข้าวด้วยนะ”

ขาของเจิงหู่ได้รับบาดเจ็บ ย่อมไม่อาจแบกข้ามไปข้ามมาเพียงเพื่อจะกินข้าวได้ ด้วยเหตุนีกู้หยุนตงจึงแบ่งกับข้าวออกเป็นสองชุดเตรียมไว้แต่แรก

เจิงเยวี่ยชะงักงันไป ชั่วครู่ต่อมาก็รีบส่ายหน้ารัวเป็นพัลวัน “ไม่ได้เจ้าค่ะ ไม่ได้ นี่… นี่เป็นกับข้าวของพวกพี่สาว พวกเรามีข้าวกินอยู่แล้ว ข้า…”

“เยวี่ยเยวี่ย วันนี้พวกเราย้ายเข้าบ้านใหม่ มิสมควรฉลองหรอกหรือ? หรือว่าเจ้าไม่อยากร่วมยินดีกับพวกเรากันเล่า?” กู้หยุนตงเอ่ยขัดขึ้น

เจิงเยวี่ยรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน “มิใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ อยากสิเจ้าคะ อยากร่วมยินดีด้วยเจ้าค่ะ!”

“เช่นนั้นก็ยกไปเถิด”

เจิงเยวี่ยมีหรือจะสู้คารมนางได้ จะบอกว่าไม่กินก็ไม่ถูก จะบอกว่ากินก็ยิ่งไม่ถูก

เมื่อคิดไม่ตก นางจึงตัดสินใจหมุนตัววิ่งแน่บไปปรึกษาท่านแม่ของตนแทน

กู้หยุนตงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ยามต้องรับมือกับพวกชอบฉวยโอกาสเอาเปรียบนางก็ลำบากใจ พอเจอคนซื่อที่ไม่ยอมรับน้ำใจเอาเสียเลยนางก็พลอยลำบากใจไปด้วยเช่นกัน ช่างเป็นชีวิตที่ยากเย็นแท้ๆ

นางจึงก้าวเท้าออกจากประตูไปตามกู้หยุนซู เจ้าเด็กคนนี้กำลังยืนดูพวกชาวบ้านสร้างเรือนอยู่ตรงริมที่ดินปลูกสร้างบ้านร่วมกับเจิงเล่อ ทั้งยังถือโอกาสชี้ชวนอวดเจิงเล่อว่าตรงไหนคือห้องนอนของตน

แม้จะเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระทั้งเพ นิ้วที่ชี้ไปก็ไม่ใช่ตำแหน่งห้องจริงๆ เสียหน่อย ทว่าเจิงเล่อกลับพยักหน้างึกๆ ไม่หยุด พลางทอดสายตามองด้วยความเลื่อมใสว่าพี่ชายตัวน้อยที่อายุมากกว่าตนสองเดือนผู้นี้ช่างเก่งกาจเหลือเกิน

ยามที่กู้หยุนตงเดินไปเรียก กู้หยุนซูยังคงคุยจ้ออย่างออกรสออกชาติไม่ยอมหยุด กำลังโอ้อวดว่าห้องนอนของตนจะสร้างให้สูงถึงหกสิบเชียะ**!

กู้หยุนตงถึงกับก้าวสะดุดซวดเซจนแทบจะล้มคะมำฟุบลงกับพื้น หกสิบเชียะมันตั้งยี่สิบเมตรเชียวนะ! เจ้าจะเก่งกล้าสามารถเกินไปแล้ว ห้องจะเอาสูงปานนั้น คิดจะเหาะขึ้นสวรรค์หรือไร?

นางเคาะศีรษะของเขาไปทีหนึ่ง แล้วสั่งให้เขารีบไปทำงานประเดี๋ยวนี้

กู้หยุนซูทำหน้ามุ่ยละห้อยอย่างน่าสงสาร ก่อนจะประคองถาดกับข้าวมุ่งหน้าไปยังบ้านของเส้าชิงหยวน หรือที่ชาวบ้านมักเรียกขานกันว่าลูกหมาป่าที่อยู่ข้างๆ

เขาเพิ่งจะลับตาไป เสียงเคาะประตูดัง ‘ปัง ปัง ปัง’ ก็แว่วมาจากหน้าประตูรั้ว

หมายเหตุ

• ผลทิพย์สวรรค์ (仙桃 — เซียนเถา) ลูกท้อสวรรค์ในตำนานจีนโบราณ เชื่อกันว่าเป็นผลไม้ทิพย์ของเจ้าแม่ซีหวังหมู่ที่กินแล้วมีอายุยืนยาวหรือบรรลุเป็นเซียน ในที่นี้ใช้เปรียบเปรยถึงอาหารเลิศรสที่โอชะอย่างหาที่สุดมิได้

** เชียะ (尺) หน่วยวัดความยาวโบราณของจีน โดย 1 เชียะยาวประมาณ 33.3 เซนติเมตร (ประมาณหนึ่งในสามของหนึ่งเมตร) ดังนั้นหกสิบเชียะจึงเทียบเท่ากับความสูงราว 20 เมตร (เทียบเท่าตึกสูงประมาณ 6–7 ชั้น)