ตอนที่ 82 — ตอนที่ 82 บุรุษผู้น่าเวทนายิ่งนัก

ในที่สุดหนิวต้านก็อยู่กินข้าวด้วย สองแม่ลูกต่งซิ่วหลานเองก็กลับมาในอีกครู่ต่อมา

พวกนางจนปัญญาอยู่บ้างจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่ากู้หยุนซูจะช่างเจรจาเจื้อยแจ้วได้ถึงเพียงนี้ เดี๋ยวก็บอกว่าวันนี้พี่ใหญ่ยากนักที่จะอารมณ์ดี หากพวกนางไม่ยอมไปกินข้าวด้วยก็เท่ากับทำลายอารมณ์เบิกบานของพี่ใหญ่ เดี๋ยวก็อ้างว่าพี่ใหญ่สั่งไว้ หากเขาทำภารกิจตามคนกลับไปไม่สำเร็จ ก็ไม่ต้องกลับไปกินข้าวอีกเช่นกัน

เมื่อบวกกับคำเกลี้ยกล่อมของเส้าชิงหยวนที่อยู่ด้านข้าง ต่งซิ่วหลานจึงไม่อาจเกรงใจจนเกินงามได้อีกต่อไป

อีกทั้งแม้ก่อนหน้านี้นางจะอยู่ที่บ้านข้างๆ แต่กลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยโชยออกมาจากห้องครัวเป็นระลอกๆ นั้น ช่างยั่วยวนชวนน้ำลายสอเหลือเกินจริงๆ

สองแม่ลูกรู้สึกเกรงอกเกรงใจเป็นอันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกู้หยุนตงยังให้น้องชายยกสำรับกับข้าวไปให้สามีของนางกิน กับข้าวเหล่านี้ดูน่ากินยิ่งกว่าของเหลาในตำบลเสียอีก พวกนางไม่เคยลิ้มลองมาก่อนเลยในชีวิต

หนิวต้านเองก็เบิกบานใจยิ่งนัก เขาเพิ่งได้รับคำชมจากท่านอาจารย์ พอกลับมายังได้กินของอร่อยเลิศรสบนแดนมนุษย์ ช่างมีความสุขจนแทบล้นปรี่

พอกินข้าวเสร็จ ต่งซื่อก็รีบแย่งเก็บถ้วยชามตะเกียบไปล้าง กู้หยุนตงจึงปล่อยให้นางทำตามใจ

กระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท เส้าชิงหยวนก็ถือถ้วยชามตะเกียบที่ล้างสะอาดเรียบร้อยเดินกลับมาส่ง

ตอนนั้นกู้หยุนตงกำลังตักน้ำอยู่ในครัวเพื่อเตรียมจะล้างหน้า มีนางอยู่เพียงลำพังคนเดียว ดังนั้นทันทีที่เขาเดินเข้ามา ทั้งสองจึงสบตากันเข้าอย่างจัง

พลันเห็นเขา กู้หยุนตงก็นึกถึงเรื่องที่ค้างคาใจก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ทันที แม้จะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นเขาวางถ้วยชามตะเกียบเตรียมจะเดินจากไป นางก็ยังเอ่ยถามขึ้นว่า “เป็นเจ้าที่เสนอท่านป้าสะใภ้เจิง ให้ไปบอกผู้ใหญ่บ้านเรื่องที่จะให้ครอบครัวของพวกเรามาพักอยู่ที่นี่หรือ”

เส้าชิงหยวนคิดอยู่เสมอว่า ทำความดีต้องทิ้งชื่อไว้ มิเช่นนั้นเขาคงไม่ลงมือทำอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้

เขาจึงพยักหน้า “ใช่”

กู้หยุนตงหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ “ก่อนหน้านี้เจ้าก็ช่วยข้าจับโจรทั้งสี่คนนั่น ซ้ำยังมัดคนส่งมาให้ถึงลานบ้าน เส้าชิงหยวน ไฉนเจ้าถึงได้ช่วยข้าถึงเพียงนี้”

ในเวลานี้เส้าชิงหยวนกลับเฉียบแหลมว่องไวยิ่งนัก เขาถึงขั้นคาดเดาได้จากสีหน้าเพียงเล็กน้อยของนางว่า หลังจากที่ตนตอบออกไปแล้วจะได้รับการปฏิบัติตอบกลับมาอย่างไร

ด้วยเหตุนี้ คำตอบเดิมที่วนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้นจึงถูกกลืนกลับลงคอไป เขายังคงไร้อารมณ์ความรู้สึก ใบหน้าไม่ปรากฏความไหวติงแม้แต่น้อยขณะเอ่ยออกมาว่า “ข้าวผัดไข่อร่อยมาก”

“…” หมายความว่าอย่างไรกัน

เส้าชิงหยวนจึงยอมอธิบายเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง “จับสี่คนนั้น คือตอบแทนข้าวของเจ้า ให้เจ้ามาพักที่บ้านสกุลเจิง ก็เพื่อ… สะดวกต่อการกินข้าว”

กู้หยุนตงเบิกตากว้าง เขาทำไปทั้งหมดนี้… ก็เพื่อของกินเนี่ยนะ

เส้าชิงหยวนแสดงออกว่าพูดจบความแล้ว เขาพยักหน้าให้นางครั้งหนึ่ง แล้วก้าวเท้าเดินจากไปด้วยท่วงท่าสุขุมมั่นคง

เขาเพิ่งจะเดินพ้นไป ต่งซิ่วหลานก็เดินเข้ามาพอดี นางเหลือบมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “ชิงหยวนคุยอะไรกับเจ้ารึ” นางได้ยินแว่วๆ เหมือนมีเสียงพูดคุยดังมาจากในครัวจึงเดินมาดู

“เขาบอกว่า ขอบคุณสำหรับกับข้าวที่ยกไปให้อร่อยมากเจ้าค่ะ”

ต่งซิ่วหลานได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “ความจริงชิงหยวนเด็กคนนี้น่าเวทนายิ่งนัก เติบโตมาตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยได้กินของดีๆ สักครั้ง แต่ก่อนตอนอยู่บ้านสกุลหลี่ คนบ้านนั้นก็ไม่เคยเห็นเขาเป็นคนในครอบครัวเลยสักนิด ภายหลังย้ายออกมาอยู่กับตาเฒ่าหลี่ วันคืนก็ลำบากยากแค้นแสนสาหัส”

“ตอนนี้เขามิใช่ว่าหาเงินได้แล้วหรือเจ้าคะ”

“หาเงินได้แล้วก็จริงอยู่ แต่ชิงหยวนน่ะ ทำกับข้าวไม่เป็น คราวก่อนลองต้มโจ๊กดู ปรากฏว่าไหม้ห้องครัวไปครึ่งหลัง นับแต่นั้นห้องครัวบ้านเขาก็เลยถูกทิ้งร้างไป ข้าชวนให้เขามากินข้าวที่บ้านเรา เขาก็ไม่ยอมมา เรียกสิบกว่าครั้งถึงจะยอมมาสักครั้งหนึ่ง อันที่จริงถึงเขาจะมา ฝีมือปลายจวักของข้าก็เทียบกับเจ้าไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว ตอนนี้เขาก็เลยเข้าตำบลทุกสองสามวัน ไปซื้อหมั่นโถวกับแป้งทอดแผ่นใหญ่ถุงใหญ่กลับมา พอกินประทังไปได้สามถึงห้าวัน พอกินหมดก็ค่อยไปซื้อใหม่”

กู้หยุนตงถึงกับตะลึงงันไป พลันนึกถึงคราวก่อนที่เห็นเขานั่งแทะหมั่นโถวแห้งกรังแข็งโป๊กอยู่ สีหน้าของนางจึงแปรเปลี่ยนเป็นสับสนซับซ้อนอย่างยิ่ง

ช่างเป็น… บุรุษผู้น่าเวทนายิ่งนักจริงๆ