ตอนที่ 91 — ตอนที่ 91 ลากเข้าห้อง

“อะ…อะไรคือม่ายลี่ซู่*?” ฉางฟู่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่ง

ก็แค่ขนมกินเล่นชนิดหนึ่งเท่านั้น กู้หยุนตงยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ย “อ้อ ก็เป็นยาพิษชนิดหนึ่ง หากภายในสองชั่วยาม**ไม่กินยาถอนพิษ ทั่วทั้งร่างจะชักเกร็ง กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุก ตาเบี้ยวปากเบี้ยว ผมเผ้าร่วงจนหมดเกลี้ยงหัว จากนั้นก็จะหัวเราะร่าจนกระทั่งสิ้นใจตาย”

หวังซื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าก็พลันถอดสีขาวเผือด โผถลาเข้ามาหมายจะตบนาง ทว่าถูกเฝิงต้าเหนิงขวางเอาไว้

“นังแพศยา! อายุยังน้อยแค่นี้ใจคอกลับชั่วช้าอำมหิตถึงเพียงนี้ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย จะจับเจ้าไปขายที่…”

กู้หยุนตงแค่นเสียงหึ “เจ้าด่าต่อไปสิ หากอยากให้ฉางฟู่ถูกพิษตาย ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้!”

“เจ้า… เจ้าหลอกข้า! ท่ามกลางฟ้าแจ้งจางปางเช่นนี้ หากเจ้ากล้าฆ่าคน เจ้าเองก็หนีไม่รอดหรอก!” ฉางฟู่ไม่ยอมเชื่อเด็ดขาด ชื่อพรรค์นี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ

ทว่าเขากลับล้วงคอตัวเองตามสัญชาตญาณ พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายที่จะขย้อนม่ายลี่ซู่ที่กลืนลงไปแล้วออกมาให้ได้

ทว่าไหนเลยจะขย้อนออกมาได้ เขาจึงหันไปบันดาลโทสะใส่หวังซื่อทันที “นังหญิงโง่เง่า! ยังไม่รีบไปรินน้ำมาให้ข้าอีกหรือ!”

หวังซื่อไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว รีบวิ่งเข้าไปในครัวตักน้ำกระบวยใหญ่มาหนึ่งกระบวย แล้วกรอกใส่ปากฉางฟู่รวดเดียว

กู้หยุนตงยืนกอดอกมองดูอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นชา ปล่อยให้สองสามีภรรยาดิ้นรนทุรนทุรายไป รอจนพวกเขาวุ่นวายจนหมดเรี่ยวหมดแรง นางจึงปรายตามองคนทั้งสองที่น้ำตาคลอเบ้า “หากพวกเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นก็รอไปสองชั่วยามเถอะ ข้าไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว อ้อ จริงสิ หากพวกเจ้าไม่เชื่อ จะไปตามท่านหมอมาตรวจดูก็ได้นะ ว่าใกล้จะตายจริงหรือไม่ พวกเราขอตัวกลับหมู่บ้านก่อนล่ะ”

นางเอ่ยจบก็หันหลังก้าวเท้าจากไป เฝิงต้าเหนิงยังตามความคิดและจุดประสงค์ของนางไม่ทัน ครั้นเห็นเช่นนั้นจึงรีบสาวเท้าก้าวตามไปติดๆ

ฉางฟู่รีบตะโกนลั่น “รอ… รอก่อน!” มือข้างหนึ่งกุมลำคอไว้พลางซวนเซวิ่งมาขวางหน้านาง เบิกตากว้างพลางถามละล่ำละลัก “เจ้า… เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”

นางพูดจาเหลวไหลอันใด ไปหาหมอหรือ หากเป็นเรื่องจริง ถึงเวลานั้นเขาไม่มิต้องเสียเวลาเดินทางอีกสองชั่วยามไปทวงยาถอนพิษจากนางที่หมู่บ้านหย่งฝูหรือไร ถึงตอนนั้นเขาคงตายกลายเป็นผีไปแล้ว!

กู้หยุนตงรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนขี้ระแวงและกลัวตาย จึงเลิกคิ้วขึ้นกล่าว “ง่ายนิดเดียว ข้าต้องการให้เจ้าพาข้าไปจวนสกุลเผิงเพื่อพบเผิงจ้งเฟย”

ฉางฟู่ส่ายหัวรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง “เป็นไปไม่ได้! หากข้าพาเจ้าไป นายน้อยเผิงต้องตีข้าตายแน่!”

“เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว ลาก่อน”

“รอ… เดี๋ยวก่อน!” ฉางฟู่กัดฟันกรอดด้วยสีหน้าดุร้าย “ข้าขอคิดดูก่อน!”

“ได้สิ ค่อยๆ คิดไปเถิด เจ้าก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าข้าไปจวนสกุลเผิงก็เพื่อเอาของของข้าคืน เอาเป็นว่า ก่อนที่ข้าจะได้ของคืน ข้าไม่มีทางมอบยาถอนพิษให้เจ้าเด็ดขาด เจ้าก็กะเวลาเอาเองแล้วกันนะ”

ฉางฟู่หน้าถอดสีเผือด ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรอีกต่อไป “ไปเดี๋ยวนี้เลย! ข้าจะพาเจ้าไปตอนนี้เลย!”

กู้หยุนตงแย้มยิ้มออกมา นางบอกให้เฝิงต้าเหนิงรออยู่ที่นี่ แม้เฝิงต้าเหนิงอยากจะตามไปด้วย ทว่าถูกกู้หยุนตงดักคอด้วยประโยคเดียวว่า ‘ท่านไปมีแต่จะเป็นตัวถ่วงข้า’ ก็ทำเอาเขาชะงักแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

ที่กู้หยุนตงให้เขาตามมาที่ตัวอำเภอ จุดประสงค์หลักก็เพียงเพื่อให้นำทางมาบ้านของฉางฟู่เท่านั้น

การเดินทางไปจวนสกุลเผิงจึงเหลือเพียงฉางฟู่กับกู้หยุนตงสองคน ฉางฟู่ไม่กล้าชักช้าแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว เลือกลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ใกล้ที่สุดเพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลเผิง

เมื่อวานนี้เขาเพิ่งจะไปมา เผิงจ้งเฟยยังปฏิบัติต่อเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดังนั้นในวันนี้เมื่อเขาบอกว่ามีธุระด่วนจะพบนายน้อยเผิง คนเฝ้าประตูจึงไม่ได้ขัดขวางเขา

ทว่าเมื่อใกล้จะถึงเรือนจิ่งหลานอันเป็นที่พักของเผิงจ้งเฟย บ่าวรับใช้หน้าประตูกลับขวางพวกเขาไว้ “คุณชายใหญ่กำลังคุยธุระกับคุณชายหลิวอยู่ พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน”

ฉางฟู่ร้อนใจดั่งไฟรน ทว่าก็ไม่กล้าผลีผลามบุ่มบ่าม ได้แต่หวังให้หลิวเหวยรีบออกมาโดยเร็ว

ทว่ากู้หยุนตงกลับสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน ยังมีกะจิตกะใจกวาดสายตามองสำรวจจวนสกุลเผิงอันกว้างใหญ่โอ่อ่า

ครั้นผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงแสร้งอ้างว่าจะไปห้องสุขา

บ่าวรับใช้เฝ้าประตูชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเรียกสาวใช้ที่เดินผ่านมาคนหนึ่งให้นำทางนางไป

กู้หยุนตงจึงเดินตามหลังสาวใช้ผู้นั้นไปอย่างเอื่อยเฉื่อย นึกไม่ถึงว่าพอเลี้ยวพ้นหัวมุม จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นพรวดออกมาจากด้านข้าง คว้าตัวนางแล้วลากเข้าไปในห้องห้องหนึ่งอย่างรวดเร็ว!

หมายเหตุ

• ม่ายลี่ซู่ (麦丽素): ขนมช็อกโกแลตมอลต์บอลทรงกลมสไตล์จีน (คล้ายมอลทีเซอร์ส) มีรสหวานกรุบกรอบ เป็นขนมกินเล่นยอดนิยมในยุคปัจจุบัน กู้หยุนตงนำออกมาจากมิติวิเศษเพื่อใช้หลอกฉางฟู่ว่าเป็นยาพิษ

** ชั่วยาม (时辰): หน่วยนับเวลาของจีนโบราณ 1 ชั่วยามเทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมง สองชั่วยามจึงเท่ากับ 4 ชั่วโมง