ตอนที่ 92 — ตอนที่ 92 ทุ่มสุดตัวเหมือนกันนี่

สีหน้าของกู้หยุนตงพลันเปลี่ยนไป นางกระทุ้งข้อศอกกลับไปด้านหลังทันที

“ข้าเอง” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับช่วยสกัดข้อศอกของนางเอาไว้พอดี

กู้หยุนตงชะงักไปเล็กน้อย เมื่อหันขวับไปมองก็พบกับใบหน้าไร้อารมณ์ของเส้าชิงหยวน นางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

เส้าชิงหยวนเห็นว่านางยังไม่ทันรู้ตัวว่ายังคงอยู่ในอ้อมอกของตน จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพียงกดเสียงให้ต่ำลงแล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ “ข้ามากับคุณชายหลิว”

“คุณชายหลิวหรือ คนที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเผิงจ้งเฟยน่ะหรือ เจ้าก็รู้จักเขาด้วยหรือ”

“ก็มิได้สนิทสนมอันใด เขาคือคุณชายบ้านรวยคนที่ซื้อหมูป่าของพวกเราไปคราวก่อน และก็คือหลิวเหวยที่เมื่อวานบอกว่าเป็นเพื่อนร่วมสำนักศึกษากับคุณชายนายอำเภอ เขาอยากให้ข้าพาเข้าป่าขึ้นเขา ให้เงินหนึ่งร้อยตำลึงเงิน” เส้าชิงหยวนหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ข้าได้ยินว่าเจ้ามาหาเผิงจ้งเฟยที่จวนตระกูลเผิง พอดีคุณชายหลิวก็มาที่นี่เหมือนกัน ข้าจึงตามมาดู”

กู้หยุนตงกระพริบตาปริบๆ “เจ้ามาช่วยข้าหรือ”

เส้าชิงหยวนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ “เมื่อเช้าข้าเข้าป่าไปล่าไก่ฟ้ามาได้สองตัว เย็นนี้อยากกินไก่อบเกลือ”

กู้หยุนตง “…”

“เพื่อของกินแค่นี้ เจ้าก็ทุ่มสุดตัวเหมือนกันนี่”

เส้าชิงหยวนพยักหน้า “ยังไม่เคยกิน ได้ยินว่าอร่อยมาก”

ช่างน่าเวทนานัก แม้กู้หยุนตงเองก็เคยเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน ทว่าตอนเด็กๆ ยามอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า นางยังเคยได้กินของอร่อยที่ผู้ใจบุญนำมาบริจาคอยู่บ้าง

“เจ้าคิดจะเอาของของเจ้าคืนมาอย่างไร” เส้าชิงหยวนมองแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสารเวทนาของนาง ในอกก็พลันสะอึก รู้สึกอยากจะเปลี่ยนข้ออ้างขึ้นมาครามครัน เขาเกรงว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปจะกลายเป็นแกล้งฉลาดจนเสียเรื่อง* จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันควัน

กู้หยุนตงได้ยินคำถามของเขาถึงเพิ่งได้สติกลับมา ว่าฝั่งตนยังมีธุระสำคัญที่ยังไม่ได้สะสาง และตอนนี้นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าระยะห่างระหว่างคนทั้งสองกลับแนบชิดกันถึงเพียงนี้ จึงรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า

“จะคิดอย่างไรได้อีกล่ะ แน่นอนว่าต้องซ้อมเจ้าเผิงจ้งเฟยนั่นให้หมอบราบคาบ แล้วบังคับให้มันคืนของมาให้ข้าน่ะสิ”

เส้าชิงหยวน “…”

กู้หยุนตงเห็นสีหน้าของเขาที่คล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรก็พลันหัวเราะร่วน “ฮ่าๆ เจ้าเชื่อจริงหรือเนี่ย ข้าไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย”

อีกอย่าง การแย่งชิงแบบแปลนคืนมาก็มิใช่จุดประสงค์หลักของนางเสียหน่อย สองแผ่นนี้หายไป นางก็ยังวาดใบใหม่ที่ดียิ่งกว่าเดิมขึ้นมาได้

ทว่าหากสร้างบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว เผิงจ้งเฟยก็ยังสามารถส่งคนมาทุบทำลายได้อยู่ดี

การลงไม้ลงมือทุบตีคน… นับเป็นแผนการขั้นต่ำสุด

“พูดเรื่องจริงจังนะ เจ้าช่วยอะไรข้าสักอย่างสิ คืนนี้นอกจากข้าจะทำไก่อบเกลือให้เจ้ากินแล้ว ยังจะผัดไก่ผัดพริกเสฉวน** ให้เจ้าอีกอย่าง เป็นอย่างไร”

กู้หยุนตงทำสีหน้าเชื้อเชิญหลอกล่อประหนึ่งมีผลประโยชน์มหาศาลมากองตรงหน้า

เส้าชิงหยวนรู้สึกว่าคำพูดนี้คุ้นหูพิกล ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตนก็ดูเหมือนจะใช้ท่าทางเช่นนี้หลอกล่อหลิวเหวยเหมือนกัน

“เป็นอย่างไร ช่วยหรือไม่ช่วย วางใจเถอะ แค่เรื่องเล็กน้อยนิดเดียวเท่านั้น” กู้หยุนตงยกนิ้วขึ้นมาคีบกะระยะห่างนิดเดียวให้เขาดู

น้ำเสียงของเส้าชิงหยวนทุ้มต่ำลงเป็นพิเศษ “ได้”

ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เขาก็พร้อมจะช่วยทั้งนั้น

กู้หยุนตงจึงยิ้มออกมา จากนั้นจึงก้มหน้ากระซิบกระซาบแผนการของตนให้เขาฟัง “ประเดี๋ยวพอข้าออกไปพบเผิงจ้งเฟย เจ้าก็… ทำอย่างนี้ๆ เข้าใจหรือไม่”

“ตกลง”

กู้หยุนตงตบไหล่เขาเบาๆ “ระวังตัวด้วยล่ะ หากมีอันตรายก็ให้รีบถอนตัวทันที”

“อืม”

“เช่นนั้นแล้วค่อยเจอกัน”

กู้หยุนตงจึงค่อยๆ ย่องออกจากประตูห้องอย่างระมัดระวัง เดินออกไปได้ไกลพอสมควร ก็เห็นสาวใช้ที่นำทางนางมาก่อนหน้านี้กำลังเดินตามหานางไปทั่ว

กู้หยุนตงกระแอมไอเบาๆ เสียงหนึ่ง สาวใช้ผู้นั้นหันขวับกลับมาทันควัน ตรงเข้ามาก็เปิดฉากต่อว่านางทันที “เจ้าเป็นบ้าอะไร ใครสั่งให้เจ้าเดินเพ่นพ่านไปทั่ว รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ไหน หากไปชนกระแทกล่วงเกินฮูหยินหรือคุณหนูเข้า เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ!”

หมายเหตุ

• แกล้งฉลาดจนเสียเรื่อง (弄巧成拙 — น่งเฉี่ยวเฉิงจัว): สำนวนจีน หมายถึง การตั้งใจใช้เล่ห์กลหรืออุบายให้ดูฉลาดปราดเปรื่อง แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตรจนกลายเป็นเรื่องแย่หรือทำให้เสียการใหญ่

** ไก่ผัดพริกเสฉวน (辣子鸡 — ล่าจื่อจี): อาหารจีนเสฉวนเลื่องชื่อ ปรุงโดยนำเนื้อไก่สับชิ้นพอดีคำไปทอดจนกรอบ แล้วผัดคลุกเคล้ากับพริกแห้งและฮวาเจียว (พริกไทยเสฉวน) รสชาติเผ็ดชาร้อนแรงหอมกรุ่น