ตอนที่ 93 — ตอนที่ 93 ข้ามาช่วยชีวิตเจ้า

“เจ้าเดินเร็วเสียจนทิ้งข้าไว้ข้างหลังแท้ๆ ยังมีหน้ามาหาว่าตัวเองถูกอีกหรือ” กู้หยุนตงปรายตามองนางแวบหนึ่ง

สาวใช้ผู้นี้ดูเหมือนจะหยิ่งยโสทะนงตนยิ่งนัก ครั้นเห็นกู้หยุนตงแต่งกายธรรมดาสามัญ ไม่ใช่ผู้มีหน้ามีตาอันใด จึงทิ้งระยะห่างจากนางด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ยืนห่างออกไปไม่ต่ำกว่าสิบกว่าเมตร

“เจ้า!” สาวใช้ชี้หน้านางด้วยความขุ่นเคือง “พวกที่มาจากถิ่นกันดารยากจนก็เป็นเสียแบบนี้ ไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย”

กู้หยุนตงหันหลังก้าวเท้าเดินหนีทันที สาวใช้ผู้นั้นยิ่งร้อนใจ รีบวิ่งกระหืดกระหอบตามมาพลางเอ่ยถาม “เจ้าจะไปไหนน่ะ!”

“เรือนจิ่งหลาน” นางออกมาก็เพียงเพื่ออยากรู้ผังโครงสร้างของจวนสกุลเผิง และถือโอกาสทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว

คราวนี้นางกลับก้าวเท้าฉับไว กลายเป็นทิ้งสาวใช้ที่กำลังโมโหโทโสจนแทบเต้นผางไว้ข้างหลังเสียไกลลิบ

เมื่อกู้หยุนตงกลับมาถึงด้านนอกเรือนจิ่งหลาน ฉางฟู่ก็กำลังยืนรอนางด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ “ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที! คุณชายเผิงให้พวกเราเข้าไปแล้ว เร็ว รีบตามข้ามา”

เขาร้อนใจอยากให้กู้หยุนตงรีบเอาแบบแปลนคืนมา แล้วส่งมอบยาถอนพิษให้ตนเร็วๆ

“คุณชายหลิวผู้นั้นกลับไปแล้วหรือ”

ฉางฟู่ส่ายหน้า “ยังไม่ได้กลับหรอก”

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ แล้วเดินตามบ่าวชายที่นำอยู่ด้านหน้าเข้าไปข้างใน

เรือนจิ่งหลานค่อนข้างกว้างขวางใหญ่โต ดูท่าคุณชายสายใหญ่ผู้นี้จะมีฐานะและความสำคัญในตระกูลเผิงไม่น้อยทีเดียว

ตอนที่กู้หยุนตงก้าวเข้ามาในห้อง เผิงจ้งเฟยกับหลิวเหวยกำลังยืนวิพากษ์วิจารณ์ภาพวาดภาพหนึ่งอยู่ ดูท่าแล้วก็มิได้มีธุระสำคัญอันใดเลย

พวกคุณชายตระกูลใหญ่ว่างกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาพวาดภาพนี้ยังเป็นภาพสาวงามภาพหนึ่ง แม้จะดูเป็นนามธรรม* แปลกตาพิกลก็เถอะ

บ่าวชายเดินเข้าไปใกล้เผิงจ้งเฟยพลางเอ่ยรายงานเสียงเบา “คุณชาย ฉางฟู่มาแล้วขอรับ”

เผิงจ้งเฟยถึงค่อยเงยหน้าขึ้น คล้ายไม่ค่อยสบอารมณ์นัก โบกมือพลางเอ่ยกับฉางฟู่ว่า “มีเรื่องอันใดกัน ร้อนรนกระวนกระวายดั่งไฟลนปานนั้น ไม่รู้หรือว่าข้ากำลังคุยธุระกับคุณชายหลิวอยู่”

ในใจของฉางฟู่ขมขื่นยิ่งนัก เขาก็ไม่อยากทำเช่นนี้เสียหน่อย แต่นังเด็กแซ่กู้นี่ใจคอโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว

เขาทำได้เพียงปั้นหน้ายิ้มประจบสอพลอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงพะเน้าพะนอ “คุณชายเผิง เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ข้าขออภัยโทษต่อท่านก่อน ข้า…”

“พอได้แล้ว มีอะไรก็รีบพูด พูดจบแล้วก็ไสหัวไป” เผิงจ้งเฟยโบกมืออย่างรำคาญใจ ทว่าสายตาที่มองฉางฟู่นั้นกลับแฝงแววตักเตือน—ต่อหน้าหลิวเหวย ทางที่ดีอย่าได้พูดจาส่งเดชเป็นอันขาด

เมื่อครู่ก็เป็นหลิวเหวยที่คะยั้นคะยอไม่หยุดให้ฉางฟู่เข้ามา มิฉะนั้นเขาคงไม่คิดจะสนใจไยดีด้วยซ้ำ

ฉางฟู่ละล่ำละลักขานรับ รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งพลางเอ่ย “คุณชายเผิง นี่คือแม่นางกู้ นางเป็นคนอยากพบท่านขอรับ”

“เจ้า…” เผิงจ้งเฟยถลึงตาจ้องเขา เจ้าหมอนี่บังอาจถือวิสาสะพาคนนอกเข้ามาพบตนเชียวหรือ

กู้หยุนตงก้าวขึ้นมาข้างหน้าก้าวหนึ่งทันที ประสานมือคารวะเล็กน้อย ก้มหน้าลงเอ่ยว่า “คุณชายเผิง เนื่องจากสถานการณ์เร่งด่วน ข้าจึงขอให้ฉางฟู่พาข้ามาที่นี่เจ้าค่ะ”

“เจ้ามาจากไหนกัน รีบไสหัวไปซะ คนพรรค์ไหนก็กล้าเสนอหน้าเข้ามาใกล้ตัวคุณชายอย่างข้าหรือ ผู้หญิงไม่มีอกไม่มีก้นพรรค์นี้ คุณชายอย่างข้าไม่แลตามองหรอก” เผิงจ้งเฟยมักพบเจอเรื่องทำนองนี้อยู่บ่อยครั้ง จึงไม่คิดจะไต่ถามให้มากความ หมายจะไล่นางไปให้พ้นๆ

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกวูบหนึ่ง จะเลิกหลงตัวเองสักนิดไม่ได้หรือไร ใครเขาไปชอบเจ้ากัน

“ข้ามาเพื่อช่วยชีวิตของคุณชายเผิงเจ้าค่ะ” กู้หยุนตงเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาด้วยสายตาจริงจังเคร่งขรึม

เผิงจ้งเฟยชะงักไปชั่วครู่ ถึงเพิ่งจะพินิจมองนางอย่างละเอียด

สตรีผู้นี้แม้ทั้งข้างหน้าข้างหลังจะแบนราบไปหมด การแต่งกายก็ดูซอมซ่อบ้านนอก ทว่าดวงหน้ากลับยังงดงามหมดจด เพียงแต่อายุน้อยไปสักหน่อย

อืม… เผิงจ้งเฟยบอกตัวเองในใจ ว่าตนยังคงชมชอบสตรีที่มีอกมีก้นมากกว่า

ทว่าเห็นแก่นางหน้าตาสะสวยอยู่บ้าง จะยอมฟังนางพูดสักสองสามประโยคแล้วกัน

“มาช่วยชีวิตข้าอย่างนั้นหรือ” เผิงจ้งเฟยแค่นหัวเราะเยาะ “ลำพังแค่อย่างเจ้านี่นะ ข้าเองยังไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าตัวเองจะเอาชีวิตไม่รอดตั้งแต่เมื่อไร”

หมายเหตุ

• นามธรรม (抽象 — แอบสแตรกต์): ในภาษาจีนยุคปัจจุบัน คำว่า 抽象 มักถูกนำมาใช้เปรียบเปรยหรือเป็นสแลงล้อเลียนภาพวาดหรือสิ่งของที่มีลายเส้นแปลกประหลาด ผิดเพี้ยนจากความจริง หรือดูไม่รู้เรื่อง ซึ่งกู้หยุนตงที่เป็นหญิงสาวจากยุคปัจจุบันเมื่อเห็นภาพวาดสาวงามเส้นสายประหลาดจึงนึกเปรียบเทียบในใจเช่นนี้