ตอนที่ 94 — ตอนที่ 94 เพราะแบบแปลนแผ่นนั้น

กู้หยุนตงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “คุณชายเผิงคงยังไม่รู้จักข้า เช่นนั้นข้าขอแนะนำตัวก่อน ข้าชื่อกู้หยุนตง เป็นเจ้าของแบบแปลนสามแผ่นที่คุณชายเผิงได้ไปเมื่อวานเจ้าค่ะ”

สีหน้าของเผิงจ้งเฟยพลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขายืดตัวนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที “ไสหัวออกไป! แบบแปลนสามแผ่นอะไรกัน แบบแปลนพวกนั้นเป็นของตระกูลเผิงเรา เจ้าขโมยไปโดยพลการยังไม่พอ บัดนี้ยังกล้ามาทำเป็นโจรตะโกนจับโจร* อีกหรือ อะไรกัน นึกว่าข้าเผิงจ้งเฟยเป็นคนใจบุญสุนทานหรืออย่างไร! เด็กๆ ลากตัวนางออกไปให้ข้า แล้วหักมือนางทิ้งเสีย!”

บ่าวรับใช้ชายด้านนอกประตูพลันวิ่งกรูเข้ามาทันที ยื่นมือหมายจะกระชากตัวนางออกไป

ฉางฟู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างกระวนกระวายใจแทบตาย ด้านหนึ่งก็กลัวเผิงจ้งเฟยจะเอาความ อีกด้านก็กลัวว่าหากกู้หยุนตงถูกฆ่าตาย ตนก็คงไร้ยาถอนพิษ

ทว่ากู้หยุนตงกลับมิได้ร้อนรนแม้แต่น้อย ยามที่บ่าวรับใช้พุ่งเข้ามานางก็เบี่ยงตัวหลบ พลางหลบก็พลางแสร้งร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงร้อนรน “คุณชายเผิง ท่านจะหักมือข้าก็ได้ แต่ข้าก็ยังต้องเตือนท่านอยู่ดีว่าแบบแปลนสามแผ่นนั้นมีสิ่งผิดปกติพิกล หากวันหน้าท่านเกิดตายขึ้นมา จะมาโทษข้าไม่ได้นะเจ้าคะ!”

ผิดปกติพิกลงั้นหรือ เผิงจ้งเฟยชะงักงันไป หลิวเหวยที่อยู่ด้านข้างก็พลอยเอ่ยขึ้นมาด้วย “พี่เผิง ข้าดูท่าทางนางพูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะ ราวกับมีเรื่องเช่นนั้นจริง หรือไม่พวกเราก็ลองฟังดูสักหน่อยว่ามันมีสิ่งใดผิดปกติพิกลกันแน่ หากสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นเจ้ามิ…”

นิ้วมือของเผิงจ้งเฟยกำแน่นเข้าหากันโดยพลัน เขาโบกมือสั่งให้บ่าวรับใช้หยุดมือ จากนั้นจึงจ้องมองกู้หยุนตงด้วยสีหน้ามืดมนทะมึน “ได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า หากเจ้าอธิบายที่มาที่ไปให้กระจ่างไม่ได้ล่ะก็ ข้าไม่เพียงแต่จะหักมือเจ้าทิ้ง ปากของเจ้านั่นก็ต้องถูกเย็บปิดด้วย!”

กู้หยุนตงผ่อนลมหายใจสองครา แล้วถือวิสาสะนั่งลงที่ด้านข้าง ก่อนจะรินน้ำให้ตนเองหนึ่งจอกแล้วยกขึ้นดื่ม

“คุณชายเผิงฟังจบแล้วก็จะทราบเองเจ้าค่ะว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น” นางเอ่ยพลางเหลียวซ้ายแลขวาด้วยท่าทางลึกลับอย่างยิ่ง

เผิงจ้งเฟยเข้าใจความหมาย จึงสั่งให้ฉางฟู่และบ่าวรับใช้ผู้นั้นออกไปด้านนอก สุดท้ายก็หันไปมองหลิวเหวย

ฝ่ายหลังกลับเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม “ข้าอยู่เป็นพยานให้ หากนังหนูนี่พูดจาเหลวไหลไร้สาระ ข้าจะยืนอยู่ข้างเจ้าอย่างแน่นอน”

มุมปากของเผิงจ้งเฟยกระตุกวูบ รู้ดีว่าไล่เจ้าหมอนี่ไปไม่ได้ อีกอย่างเรื่องแบบแปลนนั่นถึงหลิวเหวยจะรู้ก็คงไม่เป็นไร มีหรือที่เขาจะยื่นมือผดุงความยุติธรรม** เพื่อเด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง

คนสกุลหลิวมิใช่พวกประเภทเห็นความอยุติธรรมบนทางสัญจรแล้วจะต้องยื่นมือเข้าช่วยเสียหน่อย

หลิวเหวยเห็นเขาไม่พูดจา ก็ยังอุตส่าห์เอาอกเอาใจเดินไปปิดประตูให้เรียบร้อย จากนั้นจึงนั่งลงแล้วเอ่ยว่า “แม่นาง เจ้าพูดมาเถิด มีสิ่งใดผิดปกติพิกลรึ”

“คุณชายเผิงทราบหรือไม่ว่าข้ามีที่มาอย่างไร” กู้หยุนตงถาม

เผิงจ้งเฟยพยักหน้า ก็เพราะรู้ว่านางไม่มีเบื้องหลังอันใด เขาถึงได้ยึดแบบแปลนมาได้อย่างอาจหาญมั่นอกมั่นใจเช่นนี้

กู้หยุนตงจึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายเผิงมิประหลาดใจบ้างหรือ ข้าเป็นเพียงผู้ลี้ภัยคนหนึ่ง ระหว่างทางอพยพหนีภัยแล้งยังต้องพาท่านแม่กับน้องชายและน้องสาวมาด้วย ทว่าในท้ายที่สุดพวกเรานอกจากจะมาถึงหมู่บ้านหย่งฝูแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัยไร้ภยันตรายแล้ว ยังสามารถใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินมาสร้างบ้านหลังใหญ่โตปานนั้นได้อีก ท่านลองใคร่ครวญดูเถิด ผู้ลี้ภัยนับหมื่นนับแสนคน มีใครบ้างที่ทำเช่นนี้ได้”

พอนางเอ่ยเช่นนี้ มิใช่เพียงแค่เผิงจ้งเฟยที่ชะงักไป แม้แต่หลิวเหวยก็ยังประหลาดใจขึ้นมาครามครัน

ทว่าเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนได้เห็นได้ยินมาเมื่อวาน เขาก็อดมิได้ที่จะเอ่ยโพล่งขึ้นมา “มิใช่เพราะเจ้าโหดเหี้ยมเด็ดขาดพอหรอกหรือ”

“โธ่เอ๋ย นั่นเป็นเพียงเรื่องตบตาหลอกล่อพวกชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่และไร้ประสบการณ์ต่างหากเล่า คนที่มีสมองอยู่บ้างย่อมไม่มีทางเชื่อหรอกว่าเด็กสาววัยเพียงสิบสามปีจะอาศัยแค่ความเหี้ยมโหดเด็ดขาดมาจนถึงขั้นนี้ได้ ระหว่างทางมีโจรผู้ร้ายและผู้ลี้ภัยตั้งเท่าใด ต่อให้ข้าเหี้ยมเกรียมเพียงใด คนตัวคนเดียวจะไปรับมือกับคนนับสิบกว่าคนได้อย่างไรกัน”

หลิวเหวย “…” เขาเชื่อสนิทใจเลยน่ะสิ นี่ด่าว่าเขาไม่มีสมองงั้นรึ!

เขารู้สึกขัดใจและไม่ยอมแพ้อยู่บ้าง จึงแค่นเสียงฮึดฮัดเบาๆ “เช่นนั้นเจ้าก็ลองว่ามาสิ ว่าเจ้าทำได้อย่างไรกันแน่”

“เพราะว่า…” กู้หยุนตงพลันกดเสียงให้ต่ำลง แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางลึกลับอย่างยิ่ง “แบบแปลนสามแผ่นนั้นนั่นอย่างไรเล่า”

หมายเหตุ

• โจรตะโกนจับโจร (贼喊捉贼 — เจ๋ยห่านจัวเจ๋ย): สำนวนจีน หมายถึง คนที่เป็นผู้กระทำผิดหรือเป็นขโมยเสียเอง แต่กลับส่งเสียงตะโกนป่าวร้องใส่ร้ายผู้อื่น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและปัดความผิดให้พ้นตัว

** ผดุงความยุติธรรม / เห็นความอยุติธรรมบนทางสัญจร (打抱不平 / 路见不平): สำนวนที่สะท้อนค่านิยมของผู้กล้าหรือจอมยุทธ์ในยุคโบราณ ที่ทนเห็นผู้คนถูกรังแกอย่างไม่เป็นธรรมไม่ได้ จึงต้องสอดมือเข้าช่วยเหลือ