ตอนที่ 97 — ตอนที่ 97 อาจเป็นเพราะลมแรงเกินไป

คนทั้งคู่ค่อยๆ หันศีรษะกลับไปอย่างยากลำบาก มองไปยังทิศทางที่เพิ่งมีเสียงดังขึ้นเมื่อครู่

ตรงนั้นมีชั้นวางของตั้งอยู่ตัวหนึ่ง เดิมทีมีแจกันดอกไม้สูงครึ่งเมตรวางอยู่ ทว่าบัดนี้แจกันใบนั้นกลับตกลงมากระแทกพื้นแตกละเอียดอย่างไร้สัญญาณเตือน กลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ประหนึ่งแบบแปลนที่เผิงจ้งเฟยเพิ่งฉีกทิ้งไปเมื่อครู่ไม่มีผิด

เผิงจ้งเฟยกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่ค่อยกล้าก้าวเท้าเข้าไปดูเท่าใดนัก

กลับเป็นกู้หยุนตงที่ก้าวฉับๆ สองสามก้าวเดินไปข้างแจกันดอกไม้ นางเหลือบมองแจกันที่แตกกระจาย กิ่งดอกไม้ และน้ำที่หกนองอยู่บนพื้นรอบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับคนทั้งสองว่า "ความจริงแล้ว… อาจเป็นเพราะเมื่อครู่นี้ลมพัดแรงไปหน่อย แจกันก็เลยถูกลมพัดล้มจน… จนแตกน่ะเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นว่าจะต้องเกี่ยวข้องกับท่านปู่เจ้าของแบบแปลนเสมอไปหรอก"

สายตาของคนทั้งคู่พลันตวัดมองมาที่นางทันควัน สีหน้าของแต่ละคนล้วนแสดงออกชัดเจนว่า ‘ต่อให้จะหาข้ออ้าง ก็ช่วยหาข้ออ้างที่มันดูเข้าท่ากว่านี้หน่อยจะได้หรือไม่!’

อย่าว่าแต่ในห้องนี้ปิดประตูหน้าต่างสนิทจนไม่มีลมพัดเข้ามาเลย ต่อให้มีลมจริง มันจะพัดแจกันใบใหญ่หนักอึ้งขนาดนั้นให้ล้มลงมาได้เชียวหรือ? ข้างในยังมีน้ำใส่อยู่อีกนะ น้ำหนักมิใช่น้อยๆ เลยสักนิดเถอะ!

กู้หยุนตงหัวเราะแห้งๆ สองที "ถ้า… ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเล่าเจ้าคะ"

หลิวเหวยจึงหันไปมองเผิงจ้งเฟย ซึ่งบัดนี้ฝ่ายหลังหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดไปเรียบร้อยแล้ว

หากจะบอกว่าเรื่องที่แบบแปลนจู่ๆ ไปโผล่อยู่บนแผ่นหลังของเขานั้น อาจเป็นนังเด็กเหลือขอคนนี้ใช้ลูกไม้หรือเล่ห์เหลี่ยมใดมาเสแสร้งแกล้งทำ ทว่าการที่แจกันใบนี้ดันมาแตกกระจายอย่างหมดจดเหมาะเจาะพอดิบพอดีเช่นนี้ มันกลับพิลึกกึกกือจนน่าขนลุกเกินไปแล้ว พวกเขาทั้งสามคนต่างก็ยืนอยู่ตั้งไกล ลมก็ไม่มี พื้นดินก็มิได้สั่นไหว หากมิใช่มีผีสางแล้วจะเป็นสิ่งใดไปได้!

หลิวเหวยอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมาคราหนึ่ง เขาเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ แล้วที่ดันอยู่รอดูเรื่องสนุก* ท่านปู่เจ้าของแบบแปลนอะไรนั่นจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นพวกเดียวกับเผิงจ้งเฟยไปด้วยหรือไม่นะ?

ฟ้าดินเป็นพยาน เขาน่ะเป็นคนดีแท้ๆ เชียว!

คิดได้ดังนั้น หลิวเหวยจึงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวสั้นๆ ก้าวหนึ่ง

เพลานี้เผิงจ้งเฟยกำลังจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงมิได้สังเกตเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเขา ฝีเท้าของเขาค่อยๆ ก้าวอย่างเชื่องช้าพลางสั่นระริก ขยับตรงเข้าไปทางแจกันดอกไม้

กู้หยุนตงเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้เขา พร้อมกันนั้น ในมุมที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น นางก็ดึงลูกศรหน้าไม้** ดอกหนึ่งที่ปักอยู่ตรงขาตู้ไม้ออกมา แล้วเก็บซ่อนเข้าไปในมิติวิเศษอย่างแนบเนียน

เมื่อครู่นี้นางอาศัยจังหวะที่คนทั้งสองไม่ทันสังเกต เล็งลูกศรหน้าไม้เข้าใส่แจกันดอกไม้แล้วยิงออกไป มุมที่ยิงพอเหมาะพอเจาะจนทะลุแจกันดอกไม้แล้วพุ่งไปเสียบเข้ากับขาตู้ในจุดที่สังเกตเห็นได้ยากพอดิบพอดี

ทันทีที่แจกันแตกนางก็รีบเดินเข้ามา ก็เพื่อบังสายตาของคนทั้งสองนั่นเอง

ยอดเยี่ยม สมบูรณ์แบบ ไม่ตกใจตายก็ให้มันรู้ไป!

ทว่าสุดท้ายเผิงจ้งเฟยก็มิได้เดินเข้าไปจนถึงหน้าแจกันที่แตกกระจาย เขาหยุดฝีเท้าลงในระยะที่ยังห่างออกไปอีกสองก้าว

เขากลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกอย่างยากลำบาก หันไปมองกู้หยุนตงแล้วเอ่ยว่า "แบบแปลน… แบบแปลนนั่นเจ้าเอาคืนไป รีบเอาคืนไปเสีย แล้วต่อไปก็อย่าได้โผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีก!"

กู้หยุนตงยันกายลุกขึ้นยืน "คุณชายเผิงโปรดวางใจ ข้า…"

คำพูดของนางยังมิทันสิ้นเสียง ภายในห้องพลันมีสุรเสียงอันเยียบเย็นแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความชรากร้านโลกดังแว่วขึ้นมา

"เจ้าเด็กเมื่อวานซืน ขวัญกล้าเทียมฟ้านัก! หากไม่สั่งสอนลงทัณฑ์เจ้าเสียบ้าง คงนึกว่าผู้เฒ่าผู้นี้รังแกได้ง่ายๆ กระมัง!"

"อ๊ากกก…" หลิวเหวยตกใจจนสะดุ้งสุดตัว หันขวับมองไปยังทิศทางของต้นเสียงทันควัน

ไม่มีใครเลย ไม่มีแม้แต่เงาคนสักคน ประโยคเมื่อครู่กลับดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ริมฝีปากของเผิงจ้งเฟยซีดเผือดไร้สีเลือด เขาหันไปมองกู้หยุนตง ส่วนฝ่ายหลังก็ทำหน้าตาฉงนสนเท่ห์ไม่แพ้กัน ทั้งยังแสร้งทำเป็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ วิ่งไปยังจุดที่เสียงดังขึ้น "ใครมาเล่นตุกติกแกล้งทำเป็นภูตผีอยู่ที่นี่กัน?! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

นางกระชากม่านตรงนั้นเปิดออก พลางอาศัยจังหวะนั้นเก็บปากกาอัดเสียง*** ที่ซ่อนไว้ในม่านก่อนหน้านี้กลับเข้าไปในมิติวิเศษอย่างว่องไว

ประโยคนั้นเป็นบทพูดในละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่ง ก่อนหน้านี้หลังจากที่นางแยกกับเส้าชิงหยวน จึงหาที่ลับตาคนแอบตัดบันทึกเสียงเอาไว้

"มะ… ไม่มีใครเลยสักคนเจ้าค่ะ" กู้หยุนตงหันหน้ากลับมา น้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้าที่มองเผิงจ้งเฟยดูราวกับคนกำลังจะร่ำไห้ออกมา "เมื่อก่อนข้าไม่เคยเจอเรื่องพรรค์นี้มาก่อนเลย ข้าก็แค่ดวงซวยไปหน่อยเท่านั้น ไฉนถึงต้องมาหลอกกันน่ากลัวปานนี้ ข้ากลัวเหลือเกินแล้วเจ้าค่ะ"

หมายเหตุ

• รอดูเรื่องสนุก (八卦 — ปาขวา): หมายถึง การซุบซิบนินทา หรือการคอยสอดส่องสังเกตดูเรื่องราวเผ็ดร้อนของผู้อื่นเพื่อความบันเทิงใจ

** ลูกศรหน้าไม้ (弩箭 — นู่เจี้ยน): ลูกดอกหรือลูกศรขนาดสั้นสำหรับใช้กับหน้าไม้ (弩) มีความแม่นยำและแรงส่งสูง กู้หยุนตงแอบนำออกมาจากมิติวิเศษเพื่อสร้างสถานการณ์

*** ปากกาอัดเสียง (录音笔 — ลู่อินปี่): อุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็กจากโลกยุคปัจจุบันที่กู้หยุนตงเก็บไว้ในมิติวิเศษ นางนำมาใช้เปิดเสียงขู่ขวัญเพื่อแกล้งทำเป็นเสียงของวิญญาณท่านปู่เจ้าของแบบแปลน