ตอนที่ 98 — ตอนที่ 98 ความจริงใจมูลค่าสองร้อยตำลึง

หลิวเหวยบอกว่าเขาก็กลัวจนแทบแย่เหมือนกัน ขอตัวเผ่นกลับตอนนี้เลยจะได้หรือไม่

เพิ่งจะคิดเช่นนั้น ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนแว่วเข้ามา ตามติดด้วยเสียงของเด็กรับใช้ประจำตัวเผิงจ้งเฟยที่ร้องบอกอย่างตื่นตระหนก “นายน้อย แย่แล้วขอรับ! อนุชุยพลัดตกน้ำไปแล้วขอรับ!”

“อะไรนะ!” เผิงจ้งเฟยรีบเปิดประตูออกไปทันที “คนเป็นอย่างไรบ้าง”

“คนช่วยขึ้นมาได้แล้วขอรับ เพียงแต่ตกใจขวัญเสียไม่น้อยเลย”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เผิงจ้งเฟยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าในสมองกลับเริ่มหวนนึกถึงเสียงประหลาดพิสดารที่เพิ่งดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อครู่นี้

การลงทัณฑ์… ใช่แล้ว ต้องเป็นการลงทัณฑ์อย่างแน่นอน!

เขารีบหันขวับกลับมา มองไปยังแบบแปลนแผ่นนั้นที่กู้หยุนตงวางไว้บนโต๊ะ พลางเอ่ยขอขมาลาโทษอย่างเคารพยำเกรงยิ่งนักจนร่างสั่นงันงก “ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่* เป็นข้าน้อยไม่ดีเอง ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยขอขมาลาโทษต่อท่านด้วยขอรับ ข้ามันสมควรตาย ข้ามันสารเลว ข้ามันไม่ใช่คน ทำเรื่องชั่วช้าจนต้องพบจุดจบไม่ดี!”

เขาเอ่ยพลางยกมือขึ้นตบปากตัวเองอย่างแรงสองฉาดเสียงดัง ‘เพียะ เพียะ’

“ท่านเซียน ข้าน้อยขอสาบาน ต่อไปนี้จะไม่ละโมบโลภมากอยากได้แบบแปลนอีกแล้ว จะไม่ก่อเรื่องทำลายอีกแล้วขอรับ! อีกทั้งเรื่องนี้มิใช่ความผิดของข้าน้อยจริงๆ นะขอรับ ล้วนเป็นเพราะฉางฟู่ เป็นมันที่เอามามอบให้ข้า ข้าหันกลับไปจะไปจัดการสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้เลย!”

พูดจบเขาก็หันไปมองกู้หยุนตง “ทำเช่นนี้พอได้หรือไม่”

“ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ตอนนั้นที่ข้าฉีกแบบแปลนทิ้งไปก็แค่โชคร้ายอยู่พักหนึ่ง แต่นี่ท่านถึงกับคิดจะรอให้บ้านสร้างเสร็จแล้วส่งคนไปทุบทำลายทิ้ง สถานการณ์ดูเหมือนจะร้ายแรงยิ่งกว่าข้าเสียอีก ไม่รู้ว่าเขาจะยอมรับคำขอขมาของท่านหรือไม่” กู้หยุนตงเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจยิ่งนัก

นางเพิ่งจะเอ่ยจบ ด้านนอกประตูก็มีเสียงตื่นตระหนกของเด็กรับใช้แว่วเข้ามาอีกคำรบ “นายน้อยขอรับ! เฮยหลาง… เจ้าเฮยหลางจู่ๆ ก็น้ำลายฟูมปาก ล้มพับลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นแล้วขอรับ!”

เจ้าเฮยหลางเป็นสุนัขล่าเนื้อที่เผิงจ้งเฟยเลี้ยงดูเอาไว้ วันๆ กินแต่เนื้อสดดื่มแต่เลือดอุ่น ถูกฝึกฝนจนดุร้ายอำมหิตเป็นที่สุด ไม่ต้องพูดถึงคนภายนอก แม้แต่บ่าวไพร่ในจวนตระกูลเผิงแห่งนี้ ก็มีไม่น้อยที่เคยถูกมันกัดจนเนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด

ทว่าเผิงจ้งเฟยกลับชื่นชอบมันยิ่งนัก รู้สึกว่าสุนัขตัวนี้มีสัญชาตญาณสัตว์ป่าดุร้ายดังหมาป่า ยามปกติจึงมักฝึกให้มันกัดทึ้งสิ่งมีชีวิตอยู่เสมอ กระทั่งรวมถึงคนเป็นๆ ด้วย

ทว่ายามนี้ สุนัขตัวนี้กลับเป็นเช่นนี้ไปอย่างไร้เหตุผล…

ไม่สิ จะเป็นเรื่องบังเอิญไร้เหตุผลได้อย่างไรกัน!

คราวนี้เผิงจ้งเฟยถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นทันที เสียงสั่นเทาด้วยความหวาดผวาจับขั้วหัวใจ “ท่านเซียนโปรดไว้ชีวิต! ท่านเซียนโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิดขอรับ! เป็นข้าน้อยมีตามิมีแวว** ข้าน้อยผิดไปแล้ว ท่านโปรดให้โอกาสข้าสักครั้งเถิดขอรับ ต่อไปข้าจะจุดธูปสามดอกกราบไหว้บูชาท่านทั้งเช้าทั้งเย็น ข้าจะซื้อของเซ่นไหว้ที่ดีที่สุดมาถวายท่าน เอาเช่นนี้ เงินที่ใช้สร้างบ้านของท่าน ข้าจะเป็นคนออกให้ทั้งหมด! ท่านโปรดไว้ชีวิตข้าสักครั้งเถิดขอรับ!”

แววตาของกู้หยุนตงทอประกายวูบหนึ่ง… อัยหยา ในที่สุดก็วกเข้าเรื่องเสียที!

“คุณชายเผิง ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ อันที่จริงท่านผู้เฒ่าเป็นคนจิตใจดีทีเดียว ขอเพียงท่านสำนึกผิดจากใจจริง เขาจะต้องให้อภัยท่านอย่างแน่นอน” กู้หยุนตงกล่าวพลางปลอบประโลม “ความจริงแล้วท่านไม่จำเป็นต้องออกเงินสร้างบ้านหรอกเจ้าค่ะ เงินก้อนนั้นท่านผู้เฒ่ามอบให้ข้ามาแล้ว”

“ไม่ได้เด็ดขาด! ไม่ได้เด็ดขาด! ต้องให้ ข้าต้องให้อย่างแน่นอน! เอาเช่นนี้ เงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินที่ท่านเซียนมอบให้เจ้า เจ้าก็เก็บเอาไว้ซื้อของอย่างอื่นให้ท่านเซียนเถิด นี่มิใช่ยังต้องจุดธูปสามดอกทุกเช้าค่ำอีกหรือ เจ้าก็ไปซื้อธูปที่ดีที่สุดมา บ้านของท่านเซียนสำคัญมาก ต้องสร้างให้ออกมาดีที่สุด เงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินไม่พอหรอก สองร้อยตำลึง! ข้าจะให้สองร้อยตำลึงเงิน!”

กู้หยุนตงแสร้งทำสีหน้าลำบากใจยิ่ง “ทำเช่นนี้จะดีจริงๆ หรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าก็มิใช่เอาเปรียบคุณชายเผิงหรอกหรือ”

“จะมาว่าเอาเปรียบอะไรกัน! เจ้าเองก็ต้องเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อท่านเซียน ข้าออกเงิน เจ้าออกแรง ความจริงใจของข้าเต็มเปี่ยมยิ่งนัก!”

หลิวเหวยที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบเอ่ยโพล่งขึ้นมาทันควัน “ข้าเองก็มีความจริงใจนะ! ข้าออกห้าสิบตำลึง!”

หวังเพียงว่าท่านเซียนจะเห็นแก่ความจริงใจถึงเพียงนี้ของเขา แล้วไม่มองว่าเขาเป็นพวกเดียวกับเผิงจ้งเฟย จนพลอยทำให้เขาต้องประสบเคราะห์ร้ายไปด้วย

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเบาๆ เจ้าพวกคุณชายน้อยตระกูลร่ำรวยพวกนี้ ช่างเป็นพวกผลาญสมบัติ***ตัวจริงเสียงจริงเสียเหลือเกิน!

หมายเหตุ

• ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ (大仙 — ต้าเซียน): ในคติความเชื่อและลัทธิเต๋าพื้นบ้านของจีน หมายถึง เซียน เทพ หรือดวงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ผู้คนมักเคารพบูชาและไม่กล้าลบหลู่เพราะเกรงกลัวการถูกลงทัณฑ์

** มีตามิมีแวว (有眼不识泰山 — โหย่วเหยี่ยนปู้สือไท่ซาน): สำนวนจีน แปลตรงตัวว่า "มีตาแต่มองไม่เห็นเขาไท่ซาน" เปรียบเปรยถึงการที่ตนเองตาต่ำ ไร้ความสามารถในการมองคน ไม่รู้จักบุคคลสำคัญ ผู้มีอำนาจ หรือผู้มีอิทธิฤทธิ์บารมี มักใช้เป็นคำกล่าวสารภาพผิดและถ่อมตนเมื่อล่วงเกินผู้อื่น

*** พวกผลาญสมบัติ (败家子 — ป้ายเจียจื่อ): หมายถึง ลูกหลานในตระกูลที่ร่ำรวย มั่งคั่ง แต่ไม่เอาการเอางาน ใช้จ่ายเงินทองมือเติบสุรุ่ยสุร่ายจนผลาญทรัพย์สมบัติของบรรพบุรุษให้หมดสิ้นไป