ตอนที่ 25 — ตอนที่ 25 ลูกค้าเก่า

รถม้าคันหนึ่งหยุดลงใกล้ๆ กับพวกเขา ผ้าม่านหน้าต่างถูกเลิกขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งเกาะขอบหน้าต่างชะเง้อมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาเอ่ยถาม "กระเช้าดอกไม้นี้ขายอย่างไรหรือ"

หม่านเป่าแหงนดวงหน้าน้อยๆ ขึ้นตอบเสียงใส "ห้าอีแปะต่อหนึ่งใบเจ้าค่ะ ข้างในมีลูกกวาดด้วยนะเจ้าคะ"

ราคานี้นับว่าไม่แพงเลย สาวใช้ผู้นั้นจึงมิได้ต่อรองราคา ชี้ตรงไปยังกระเช้าดอกไม้ที่เน้นดอกไม้สีม่วงเป็นหลักในกองกระเช้าด้านหลังทันที "ข้าเอาใบนั้น"

หม่านเป่ากระตือรือร้นเป็นพิเศษ รีบไปหยิบกระเช้าดอกไม้ใบนั้นมาส่งให้นาง ครั้นรับเงินมาแล้วก็โบกอุ้งมือน้อยๆ ลา "คราวหน้ามาอุดหนุนใหม่นะเจ้าคะ"

สาวใช้รู้สึกว่าเด็กคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังจึงพลอยผ่อนคลายลงไปบ้าง นางหิ้วกระเช้าดอกไม้กลับไปหานายหญิงน้อยของตน

เด็กหญิงตัวน้อยหิ้วกระเช้าดอกไม้ขึ้นมาพินิจดู รู้สึกว่ามันช่างงดงามยิ่งนัก ดีใจอยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง พลันเหลือบไปเห็นว่าข้างในมีสิ่งของบางอย่างอยู่ ครั้นหยิบออกมาดู สาวใช้ก็รีบเอ่ยเตือนขึ้นว่า "คุณหนูเจ้าขา เด็กคนนั้นบอกว่านี่คือลูกกวาดเจ้าค่ะ แต่ว่าของกินข้างนอกพวกเราอย่ากินส่งเดชจะดีกว่า…"

ทว่าสิ้นเสียงยังไม่ทันขาดคำ เด็กหญิงตัวน้อยก็แกะกระดาษไขออก แล้วส่งเข้าปากไปเรียบร้อยแล้ว

ลูกกวาดเพิ่งจะเข้าปาก ดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลูกกวาดนี้ช่างหวานฉ่ำ หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเสียอีก เพียงแต่…

เด็กหญิงตัวน้อยลิ้มรสดูครู่หนึ่ง รู้สึกว่ามันขาดกลิ่นหอมละมุนเข้มข้นของน้ำผึ้งไปบ้าง ทว่าก็ยังคงอร่อยยิ่งนัก

เด็กหญิงตัวน้อยอมลูกกวาดไว้ในปาก ก้มหน้าลงค้นดูในกระเช้าดอกไม้อีกรอบ แล้วเอ่ยถามขึ้น "เหตุใดจึงไม่มีลูกกวาดแล้วเล่า"

สาวใช้ยิ้มพลางกล่าวว่า "เด็กคนนั้นบอกว่า ในกระเช้าดอกไม้หนึ่งใบมีเพียงเม็ดเดียวเจ้าค่ะ"

เด็กหญิงตัวน้อยกลอกตาไปมาพลันผุดความคิดขึ้น จึงเอ่ยว่า "กระเช้าดอกไม้นี้สวยงามยิ่งนัก ซื้อไปฝากพวกพี่น้องคนละใบดีกว่า เจ้าจงไปเหมาซื้อกระเช้าดอกไม้ที่เหลือทั้งหมดของนางมาให้หมดเลยนะ"

สาวใช้ชะงักอึ้งไป เอ่ยว่า "ต่อให้จะนำไปมอบให้พวกคุณชายใหญ่* ก็คงไม่จำเป็นต้องใช้มากมายถึงเพียงนั้นกระมังเจ้าคะ"

"จะไม่จำเป็นได้อย่างไร ยังมีพวกพี่สาวน้องสาวฝ่ายบิดา ไหนจะบรรดาญาติผู้พี่ผู้น้องฝ่ายมารดา* อีกเล่า ทางท่านแม่ก็ต้องมอบให้ด้วย เผลอๆ จะยังไม่พอเอาเสียด้วยซ้ำ รีบไปซื้อเร็วเข้า"

คิดไปคิดมา นางเกรงว่าสาวใช้จะไม่ใส่ใจเต็มที่ จึงสั่งให้คนขับรถม้ากลับหัวรถวนกลับไป

ทางด้านลิ่วหลางแบกตะกร้าสะพายหลังวิ่งกลับมาถึงแล้ว เพราะความเร่งรีบ บนใบหน้าจึงผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อ

เขาเบียดตัวแทรกเข้าไปในกลุ่มเด็กๆ วางตะกร้าสะพายหลังลง "ข้าบอกพี่รองว่ากระเช้าดอกไม้ของพวกเราขายออกแล้ว พี่รองยังไม่เชื่อเลย"

อู่หลางกระซิบกระซาบเสียงเบา "กระทั่งข้าเองจนถึงตอนนี้ก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ขายออกไปได้เกินครึ่งแล้วจริงๆ ด้วย"

ต้องรู้ก่อนนะว่าพวกเขาแบกกระเช้าไม้ไผ่มาทั้งหมดห้าสิบเอ็ดใบ ขายออกไปได้หนึ่งใบ อู่หลางก็นับจดไว้ในใจหนึ่งใบ จนถึงตอนนี้ขายออกไปได้ยี่สิบเจ็ดใบแล้ว เหลืออยู่อีกยี่สิบสี่ใบ เจ้าว่าน่าประหลาดใจหรือไม่ ช่างเหนือความคาดหมายเสียจริง!

อย่างไรเสียอู่หลางก็ประหลาดใจและดีใจจนแทบจะเนื้อเต้นอยู่แล้ว

ลิ่วหลางกวาดสายตามองผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ แวบหนึ่ง พลางกระซิบถามเสียงเบา "เจ้าว่ายังจะขายออกอีกหรือไม่"

เวลานี้พวกเด็กๆ ต่างพากันนั่งยองๆ ดูต้าหยากับเอ้อร์หยาพันดอกไม้ประดับกระเช้าอยู่ข้างๆ ไม่มีใครควักเงินซื้อเลยสักคน

อู่หลางครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องรีบร้อน หากตรงนี้ไม่มีใครซื้อแล้ว อีกประเดี๋ยวพวกเราค่อยย้ายที่ ตัวเมืองอำเภอมีเด็กตั้งมากมายปานนี้ ย่อมต้องมีคนซื้ออย่างแน่นอน"

หม่านเป่ายิ่งมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเขาเสียอีก นางเอ่ยอย่างจริงจังเป็นที่สุด "ต้องมีคนซื้ออีกแน่นอนเจ้าค่ะ"

อู่หลางกับลิ่วหลางช่วยต้าหยากับเอ้อร์หยาคัดแยกดอกไม้ใบหญ้า พอเห็นบ่อยๆ เข้า พวกเขาก็พอจะรู้แล้วว่าการพันกระเช้าดอกไม้หนึ่งใบต้องใช้ดอกไม้ใบหญ้ามากน้อยเพียงใด ช่วยเช่นนี้ต้าหยากับเอ้อร์หยาจึงทำได้เร็วขึ้นอีกหน่อย

ส่วนหม่านเป่านั้นได้ผูกมิตรกับพวกเด็กๆ ที่ยืนมุงดูไปเรียบร้อยแล้ว เด็กๆ ฝูงหนึ่งส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกันจนสนิทสนม หม่านเป่ายังคิดจะสืบถามจากพวกเขาดูว่าแถวนี้มีดอกไม้ใบหญ้าแปลกๆ หาได้ยากบ้างหรือไม่ นางจะได้ไปถอนมาส่งให้เค่อเคอ "บนภูเขาของพวกเรามีดอกไม้สวยๆ เยอะแยะมากมายเลยนะ ที่นี่ของพวกเจ้ามีบ้างหรือไม่"

เด็กคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "พวกเราออกไปข้างนอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะถูกคนร้ายจับตัวไป ดังนั้นจึงไม่รู้เลย"

มีคนที่เคยขึ้นเขาอยู่เหมือนกัน ทว่าเขาจำไม่ได้แล้วว่ามีดอกไม้หรือไม่ แต่เขาจำได้ว่ามีผลไม้ป่า

ผลไม้หรือ! หม่านเป่าชอบกินผลไม้เป็นที่สุด จึงรีบเอ่ยถามทันใด "อร่อยหรือไม่"

"อร่อยมากเลยล่ะ หวานเจี๊ยบเชียว พ่อข้าเป็นคนเก็บมาให้ข้ากิน"

หม่านเป่า "ข้าก็อยากกินบ้าง เจ้าบอกข้าหน่อยสิว่ามันหน้าตาเป็นอย่างไร คราวหน้าข้าจะได้ไปหาดูบ้าง"

"เจ้าหาไม่เจอหรอก มีแต่พ่อข้าคนเดียวเท่านั้นที่หาเจอ"

หม่านเป่าชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมา "ข้าเองก็เก่งกาจมากเหมือนกันนะ พ่อเจ้าหาเจอได้ ข้าก็ต้องหาเจอได้อย่างแน่นอน"

"เจ้าเตี้ยเกินไป ทำไม่ได้แน่ๆ"

"เช่นนั้นข้าก็ยังมีพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่ พี่ห้า แล้วก็พี่หกนี่นา! พวกเขาตัวสูง พวกเขาจะช่วยข้าหาเอง"

พวกเด็กๆ ต่างพากันอึ้งตะลึงงัน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น "เจ้ามีพี่ชายเยอะขนาดนี้เชียวหรือ"

หม่านเป่ายืดอกอย่างภาคภูมิใจ "นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว ข้ายังมีหลานชายอีกสามคน หลานสาวอีกสามคนด้วยนะ"

ทุกคนมองดูหม่านเป่าที่เห็นได้ชัดว่าตัวเล็กกว่าพวกเขา แล้วก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาตงิดๆ ตัวแค่นี้นางกลับมีหลานชายหลานสาวแล้ว ส่วนพวกเขายังเป็นได้แค่หลานชายหลานสาวของคนอื่นอยู่เลย

ขณะที่กำลังคุยโวอยู่นั้น รถม้าคันเดิมก็แล่นกลับมาอีกรอบ หม่านเป่าจำได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น สาเหตุที่นางจำได้แม่นยำขนาดนี้ ก็เพราะตอนที่รถม้าปรากฏขึ้นในคราแรก เค่อเคอได้บอกให้นางสแกนบันทึกข้อมูลม้าตัวนี้เข้าระบบ เนื่องจากในโลกอนาคต ม้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ระดับค่อนข้างสูง อีกทั้งแต้มคะแนนรางวัลนำจับยังสูงลิบลิ่วเป็นพิเศษ

ทว่าเมื่อตอนที่หม่านเป่ายังเล็กกว่านี้ ยามที่นางเคยไปเด็ดผักบ้านเพื่อนบ้าน นางก็เคยได้รับการสั่งสอนจากท่านแม่มาก่อนว่า ของที่เป็นของตนเองและของที่ไม่มีเจ้าของเท่านั้นถึงจะเก็บเอามาได้ ส่วนสิ่งของของผู้อื่น เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนเอ่ยปากยกให้เอง มิเช่นนั้นแล้วจะเอามาไม่ได้เด็ดขาด

ม้าตัวนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นของผู้อื่น นางย่อมไม่อาจไปขโมยสิ่งของของคนอื่นมาได้ ดังนั้นหม่านเป่าจึงทำได้เพียงอนุญาตให้เค่อเคอถ่ายภาพบันทึกไว้รูปหนึ่งเท่านั้น พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาว่า วันหน้าหากตนเองร่ำรวยมีเงินมีทองเมื่อใด จะซื้อม้าให้เค่อเคอสแกนบันทึกข้อมูลเข้าระบบสักตัวหนึ่ง

เค่อเคอ… เค่อเคอย่อมได้แต่ต้องตอบตกลงเท่านั้น

หม่านเป่ารู้สึกว่าวันนั้นคงไม่นานเกินรอหรอก เพราะนางรู้สึกว่าการหาเงินนั้นช่างง่ายดายเหลือเกิน หม่านเป่าตบกระเป๋าเสื้อที่มีเหรียญทองแดงอยู่อย่างเบามือ เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ครั้นเห็นสาวใช้คนที่เคยซื้อกระเช้าดอกไม้ไปจากนางเดินตรงรี่เข้ามาหา หม่านเป่าก็แหงนใบหน้ากลมแป้นขึ้น เอ่ยถามว่า "พี่สาวท่านนี้ จะซื้อกระเช้าดอกไม้อีกหรือเจ้าคะ"

สาวใช้ผู้นี้มีลูกที่โตกว่าหม่านเป่าเสียด้วยซ้ำ ครั้นถูกนางเรียกขานว่าพี่สาว ไม่เพียงไม่รู้สึกว่าถูกล่วงเกินเสียมารยาท ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก บนใบหน้าจึงแย้มยิ้มออกมา "ใช่แล้วล่ะ คุณหนูของพวกเราบอกว่า กระเช้าดอกไม้ที่เหลือทั้งหมดของพวกเจ้า พวกเราขอเหมาหมดเลย เจ้าลองดูซิว่ายังเหลืออยู่อีกกี่ใบ"

หม่านเป่าชะงักไป หันกลับไปมองดูกระเช้าดอกไม้ของพวกตนแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอย่างกังขา "คุณหนูของพวกท่านเหตุใดจึงต้องซื้อเยอะถึงเพียงนี้เล่าเจ้าคะ ข้ายังอยากจะขายให้คนอื่นๆ อีกตั้งเยอะแยะนะเจ้าคะ"

สาวใช้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "อย่างไรเสียเงินก็ไม่ขาดตกบกพร่องให้เจ้าหรอกน่า เจ้าลองนับดูเถิดว่ายังเหลืออยู่อีกกี่ใบ"

ลิ่วหลางคิดว่าหม่านเป่าไม่รู้ จึงกระซิบที่ข้างหูนางเบาๆ "ยังเหลืออีกยี่สิบสี่ใบ"

ทว่าหม่านเป่ายังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น "ของซื้อไปแล้วไม่ได้ใช้มันสิ้นเปลืองนะเจ้าคะ พวกท่านใช้กระเช้าดอกไม้มากมายถึงเพียงนี้ไหวหรือเจ้าคะ"

สาวใช้ประหลาดใจจนต้องหันมาพินิจดูหม่านเป่าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ใบหน้าพลันผุดรอยยิ้มขึ้นมา เอ่ยว่า "คนในเรือนของพวกเรามีตั้งมากมาย อย่าว่าแต่ยี่สิบสี่ใบเลย ต่อให้มีมากกว่านี้อีกเท่าตัวก็ยังใช้หมด"

หม่านเป่าถึงค่อยเบิกบานใจขึ้นมา นำทางอีกฝ่ายไปดูกระเช้าดอกไม้ที่พวกตนกำลังลงมือทำอยู่ "ยังมีอีกสิบสองใบที่ยังพันดอกไม้ไม่เสร็จ พวกท่านต้องรอประเดี๋ยวหนึ่งนะเจ้าคะ วางใจเถิด ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

ต้าหยากับเอ้อร์หยาพอได้ยินว่ากระเช้าดอกไม้ขายหมดเกลี้ยงเช่นนี้ ต่างก็ตื่นเต้นดีใจ ยิ่งตั้งอกตั้งใจบรรจงประดับดอกไม้ลงบนกระเช้าไม้ไผ่ที่เหลืออย่างพิถีพิถัน

หม่านเป่ายืนพูดคุยกับสาวใช้อยู่ตรงนั้น "พวกท่านคิดว่ากระเช้าดอกไม้สีอะไรและรูปแบบไหนดูสวยกว่ากันหรือเจ้าคะ"

เค่อเคอบอกไว้ว่า หากสำรวจความนิยมไว้ล่วงหน้า คราวหน้าก็จะได้ทำกระเช้าดอกไม้แบบนี้ออกมาให้มากขึ้น

สาวใช้ต้องรอประเดี๋ยวหนึ่งถึงจะได้กระเช้าดอกไม้ ครั้นเห็นหม่านเป่าพูดจารู้ความราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย ก็ยินดีสนทนากับนาง "คุณหนูของพวกเราชอบดอกไม้สีม่วงว่างดงามยิ่งนัก แต่ข้ากลับรู้สึกว่าสีแดงดูสวยกว่า กระเช้าดอกไม้พวกนี้พวกเจ้าทำกันเองทั้งหมดเลยหรือ"

"กระเช้าสานท่านพ่อกับพี่รองเป็นคนทำเจ้าค่ะ ส่วนดอกไม้พวกเราเป็นคนพันประดับกันเอง" หม่านเป่าเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "ล้วนเป็นดอกไม้บนภูเขา สวยงามมากเลยใช่ไหมล่ะเจ้าคะ"

หมายเหตุ

• คุณชายใหญ่ (大爷 — ต้าเหยีย): ในคฤหาสน์ขุนนางหรือตระกูลใหญ่ของจีน มักใช้เรียกบุตรชายคนโตหรือนายท่านคนโตของตระกูล

• ญาติฝ่ายบิดาและฝ่ายมารดา (堂/表 — ถัง/เปี่ยว): ในวัฒนธรรมจีน 'ถัง' (堂) หมายถึงญาติร่วมแซ่ร่วมตระกูลฝ่ายบิดา ส่วน 'เปี่ยว' (表) หมายถึงญาติที่มีแซ่ต่างกัน เช่น ญาติทางฝ่ายมารดา หรือลูกของพี่สาวน้องสาวของบิดา