ตอนที่ 27 — ตอนที่ 27 ชนไก่

พวกโจวอู่หลางทั้งสี่คนก็รู้สึกว่าหม่านเป่าเก่งกาจเหลือเกิน เอ่ยถามขึ้นว่า "หม่านเป่า เจ้าคำนวณออกมาได้อย่างไรกัน"

โจวลิ่วหลางเอ่ยอย่างเก้อเขินว่า "ข้าคำนวณมาตั้งนานสองนานแล้ว ยังคิดไม่ออกเลย"

ต้าหยาช่วยยืนยันเป็นพยานให้เขา "ตอนกระเช้าดอกไม้ของพวกเราเหลืออีกแค่สี่ห้าใบ ท่านอาหกก็เริ่มคิดแล้ว จนพวกเราพันดอกไม้เสร็จหมด ท่านก็ยังคิดไม่ออกเลยเจ้าค่ะ"

หม่านเป่าจึงหักนิ้วมือพลางบอกพวกเขาว่า "ง่ายนิดเดียวเอง ทั้งหมดมียี่สิบสี่กระเช้า ใบละห้าอีแปะ เช่นนั้นยี่สิบใบก็พอดีหนึ่งร้อยอีแปะ สองกระเช้าเป็นสิบอีแปะ สี่กระเช้าก็คือยี่สิบอีแปะ หนึ่งร้อยอีแปะบวกกับยี่สิบอีแปะ มิใช่หนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะแล้วหรือ"

พวกอู่หลางทั้งสี่คนตาเป็นประกายวิบวับ หักนิ้วมือนับอยู่นานสองนานก็ยังไม่เข้าใจ "ทำไมยี่สิบกระเช้าถึงเป็นหนึ่งร้อยอีแปะล่ะ"

หม่านเป่าเอ่ยอย่างเป็นเรื่องธรรมดาธรรมชาติว่า "ก็เพราะสิบกระเช้าเป็นห้าสิบอีแปะอย่างไรเล่า"

พวกอู่หลางทั้งสี่คนยิ่งสับสนงุนงงหนักเข้าไปใหญ่

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม สรุปว่าพวกตนหาเงินได้มากมายก่ายกองก็พอแล้ว

อู่หลางเก็บเงินทั้งหมดใส่ลงในถุงผ้าที่เคยใช้ใส่ลูกกวาด ลูบคลำดูแล้วก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ เขาไม่เคยได้สัมผัสจับต้องเงินมากมายถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

ลิ่วหลางเห็นเข้าก็อยากจะขอลูบคลำบ้าง ด้วยเหตุนี้คนทั้งห้าจึงผลัดกันลูบคลำเหรียญทองแดงคนละที ถึงได้เอ่ยออกมาอย่างพึงพอใจล้นปรี่ว่า "บ้านพวกเรามีเงินแล้ว"

อู่หลางกอดห่อผ้าแนบอกไว้อย่างดี พลางถามหม่านเป่าว่า "น้องเล็ก เจ้าอยากเล่นอะไร บอกพี่ห้ามาสิ พี่ห้าจะพาเจ้าไปเล่น"

หม่านเป่าตอบว่า "หม่านเป่าจะไปซื้อไก่โต้งตัวใหญ่"

อู่หลางยกมือตะปบกุมถุงผ้าไว้ตามสัญชาตญาณ "เจ้าจะซื้อไก่โต้งตัวใหญ่ไปทำไมกัน"

"เอาไปบำรุงร่างกายท่านแม่น่ะสิ!" หม่านเป่าดวงตาเป็นประกายระยิบระยับพลางเอ่ย "ท่านพ่อบอกว่า เมื่อก่อนท่านแม่ลำบากตรากตรำมามากเหลือเกิน ถึงต้องบำรุงร่างกายถึงจะหายดีได้ ไก่โต้งตัวใหญ่บำรุงดีจะตายไป!"

อู่หลางกอดถุงผ้าไว้ รู้สึกเสียดายเงินอยู่ไม่น้อย "แต่ไก่โต้งตัวใหญ่ตัวนั้นตั้งหกสิบห้าอีแปะเชียวนะ แพงเกินไปแล้ว"

ต้าหยากับเอ้อร์หยาเองก็รู้สึกว่าแพงเกินไป ต่างพากันพยักหน้าเห็นพ้อง

ทว่าหม่านเป่ายังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น นางรู้สึกว่าเงินทองหาได้ง่ายดายออกจะตายไป อีกทั้งจะมีสิ่งใดสำคัญไปกว่าสุขภาพร่างกายของท่านแม่เล่า

อู่หลางเถียงสู้นางไม่ได้ จึงได้แต่เอ่ยว่า "พวกเราเปลี่ยนไปซื้อตัวอื่นเถอะ ซื้อตัวที่ย่อมลงมาหน่อย อย่างไรก็มีท่านแม่กินคนเดียว มื้อเดียวนางกินไม่หมดมากขนาดนั้นหรอก ตัวเล็กลงมาจะได้ราคาถูกหน่อย แถมยังซื้อได้ตั้งหลายตัวด้วยนะ"

หม่านเป่ารู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล "เช่นนั้นที่ไหนยังมีไก่โต้งขายอีกหรือ"

ย่อมต้องเป็นถนนสายที่พวกตนเพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่ ถนนสายนั้นขายเป็ดไก่และผักสดสารพัด ทว่านานทีปีหนโจวอู่หลางจะได้เข้าเมืองอำเภอสักครา จึงไม่อยากย้อนกลับไปถนนสายเดิม ด้วยเหตุนี้เขาจึงกลอกตากลิ้งไปมา ชี้นิ้วไปข้างหน้าพลางเอ่ยว่า "พวกเราเดินดูข้างหน้ากันเถอะ ไม่แน่อาจจะมีที่ถูกกว่านี้นะ"

ทุกคนต่างขานรับอย่างยินดี

โจวอู่หลางจูงมือหม่านเป่า กอดห่อผ้าไว้แน่น ส่วนโจวลิ่วหลางจูงมือหลานสาวคนละข้าง ทั้งสองคนสะพายตะกร้าไว้บนหลัง พาทุกคนมุ่งหน้าไปเที่ยวเล่นด้วยความเบิกบานสำราญใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่หม่านเป่าได้เห็นผู้คนเนืองแน่นถึงเพียงนี้ นางตื่นเต้นดีใจจนแทบเนื้อเต้น ทั้งยังไม่กลัวคนแปลกหน้า ตรงไหนคนเยอะนางก็มุดไปตรงนั้น

แรกเริ่มเดิมทียังเป็นอู่หลางที่จูงมือนางอยู่ ไม่นานนักก็กลายเป็นนางลากอู่หลางเดินไป จนกระทั่งท้ายที่สุดกลับกลายเป็นอู่หลางต้องคอยวิ่งไล่ตามนางเสียแล้ว

ลิ่วหลางเองก็มีที่ที่ตนอยากไปเที่ยวเล่น วิ่งไล่ตามหลังอยู่ประเดี๋ยวหนึ่งก็ขี้เกียจตามต่อ อย่างไรเสียก็เป็นถนนเส้นตรงสายเดียว เดินตรงไปข้างหน้าย่อมต้องเจอกันแน่นอน

ต้าหยากับเอ้อร์หยาเองก็ไม่อยากวิ่งตามแล้วพอดี จึงพากันเดินตามหลังท่านอาหกเที่ยวเล่นอย่างมีความสุข

ลำบากก็แต่โจวอู่หลาง ทั้งต้องคอยระแวงกลัวคนล้วงเอาเงินในถุงผ้า ทั้งต้องคอยกังวลว่าหม่านเป่าจะพลัดหลง และที่สำคัญที่สุดคือ เขาก็อยากเที่ยวเล่นเหมือนกันนะ!

หม่านเป่าวิ่งๆ หยุดๆ ตามฝูงชนไปเรื่อย จนไม่รู้ว่าเดินมาถึงที่ใด ครั้นเห็นผู้ใหญ่กลุ่มใหญ่กำลังล้อมวงส่งเสียงตะโกนโห่ร้องอึกทึก นางก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นเป็นล้นพ้น ออกแรงเบียดแทรกฝูงชนมุดเข้าไปด้านใน

โจวอู่หลางวิ่งตามหลังมาจนเหงื่อท่วมศีรษะ "หม่านเป่า หม่านเป่า เจ้าอย่าวิ่งซุกซนไปทั่วสิ…"

เขาแบกตะกร้าสะพายหลังไว้จึงมุดเข้าไปไม่ถนัด ได้แต่เขย่งกระโดดชะเง้อมอง ครั้นแลเห็นว่าข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่ เขาก็ตกใจจนใบหน้าถอดสีขาวซีด ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไป ทิ้งตะกร้าสะพายหลังลงแล้วกอดถุงผ้าแน่น เบียดเสียดแทรกตัวเข้าไปข้างในทันที

หม่านเป่าเพิ่งจะมุดเข้าไปถึง ก็เห็นไก่สองตัวอยู่ตรงกึ่งกลางลาน ขนทั่วร่างของพวกมันพองชัน กำลังส่งเสียงขันกุ๊กๆ ไล่จิกตีกันอุตลุด หม่านเป่าชะงักงัน ไก่สองตัวตีกันมีอะไรน่าดูชมกันนะ

ทว่าพวกผู้ใหญ่ที่ยืนล้อมวงมุงดูกลับตื่นเต้นเลือดลมสูบฉีด กำหมัดแน่นพลางตะโกนก้อง "จิกมัน! จิกมันสิ! ออกแรงหน่อย! จิกตาเลย จิกตา… ไอหยา!"

หม่านเป่าเงยหน้ามองพวกผู้ใหญ่ทางซ้ายที่กำลังตื่นเต้นลิงโลด แล้วเงยหน้ามองพวกผู้ใหญ่ทางขวาที่กำลังเจ็บใจตบโต๊ะตบเข่า นางงงงันเป็นไก่ตาแตก "เค่อเคอ พวกเขากำลังทำอะไรกันหรือ ข้าควรจะช่วยพวกเขา ไปเกลี้ยกล่อมไก่สองตัวนั้นไม่ให้ตีกันดีหรือไม่"

ระบบเอ่ยตอบ "แนะนำว่าโฮสต์อย่าไปจะดีที่สุด นี่น่าจะเป็นการชนไก่* ตามที่เล่าขานกันมา"

หม่านเป่าถามด้วยความสงสัย "การชนไก่คืออะไรหรือ"

"เป็นรูปแบบการเล่นพนันชนิดหนึ่ง ให้ไก่สองตัวมาต่อสู้กัน เจ้าของไก่ตัวที่พ่ายแพ้ก็จะเป็นฝ่ายเสียพนัน" ระบบอธิบายให้ความรู้เกี่ยวกับตำนานการชนไก่อันเลื่องชื่อในประวัติศาสตร์

ยกตัวอย่างเช่น จักรพรรดิบางพระองค์โปรดปรานการชนไก่เป็นอย่างยิ่ง ถึงกับมีคนยอมทุ่มเงินก้อนโตหาซื้อไก่มาถวาย จนกระทั่งถูกขุนนางเลื่องชื่อท่านหนึ่งตำหนิบริภาษเอาเสียยกใหญ่

หม่านเป่ายืนดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดโจวอู่หลางก็มุดผ่านฝูงคนเข้ามาจนได้ เขารวบกอดหม่านเป่าไว้หมับ ยกมือปิดตานางพลางเอ่ยละล่ำละลัก "หม่านเป่า ใครให้เจ้าวิ่งมาที่นี่กัน นี่มันเล่นการพนันนะ พวกเราห้ามเอาเยี่ยงอย่างพี่สี่เด็ดขาด!"

หม่านเป่าดึงมือของเขาออกจากดวงตา ประจวบเหมาะกับที่ไก่สองตัวในลานประลองรู้ผลแพ้ชนะพอดี ตัวหนึ่งถูกจิกจนตาบอด ยามนี้กำลังหุบปีกวิ่งเตลิดร้องกะต๊ากๆ หนีเอาชีวิตรอด ส่วนไก่อีกตัวที่อยู่ด้านหลังก็เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจประหนึ่งหม่านเป่ายามทำผลงานชิ้นใหญ่สำเร็จ ร้องขันกุ๊กๆ กะต๊ากอย่างโอ่อ่าลำพอง

เจ้าของไก่ตัวที่วิ่งหนีโมโหจัดจนเตะไก่ตัวนั้นล้มกลิ้งลงกับพื้น ควักก้อนเงินกำหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วเขวี้ยงให้อีกฝ่าย

หม่านเป่าเบิกตากว้าง มองคนผู้นั้นที มองไก่ตัวนั้นที คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

โจวอู่หลางพอเห็นน้องเล็กทำสีหน้าเช่นนี้ก็ใจคอไม่ดี รีบดึงรั้งตัวนางจะพาเดินหนี

ทว่าหม่านเป่ากลับไม่ยินยอม เอ่ยขึ้นว่า "หม่านเป่าไม่โง่เขลาเหมือนพี่สี่หรอกน่า ดูไก่ตีกันมีอะไรน่าสนุกกัน มิใช่คนตีกันเสียหน่อย"

โจวอู่หลางตกตะลึงตาค้าง "จะ… เจ้ายังอยากดูคนตีกันอีกหรือ!"

หม่านเป่าถามด้วยความใคร่รู้ "มีวิธีเล่นพนันดูคนต่อสู้กันจริงๆ หรือ"

โจวอู่หลางเองก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน ทว่าเขาเคยได้ยินพี่สี่เล่าให้ฟัง แต่เขาจะกล้าบอกหม่านเป่าได้อย่างไรเล่า

โจวอู่หลางส่ายหน้ารัวๆ "ไม่มี!"

หม่านเป่าส่งเสียง "อ้อ" คำหนึ่ง แล้วสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของเขา เอ่ยว่า "หม่านเป่าจะไปคุยกับพี่ชายท่านนั้นสักหน่อย"

พูดจบก็พุ่งตรงไปยังชายผู้ที่เพิ่งเล่นพนันแพ้และกำลังมีสีหน้าบึ้งตึงปั้นยากคนนั้น หม่านเป่าตัวเล็กกะเปี๊ยก ยามไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา ศีรษะสูงถึงเพียงแค่ระดับต้นขาของอีกฝ่ายเท่านั้น

คนผู้นั้นแม้สีหน้าจะบูดบึ้งย่ำแย่ แต่ก็ไม่ถึงกับระบายโทสะใส่เด็กตัวกะเปี๊ยก เขาขมวดคิ้วแน่นพลางหันไปตะโกนใส่คนรอบข้าง "ลูกเด็กเล็กแดงบ้านไหนพามาที่นี่กัน รีบพาตัวออกไปเร็วเข้า!"

โจวอู่หลางวิ่งตามมาทันแล้ว รีบคว้าตัวหม่านเป่ากอดไว้หมายจะลากตัวออกไป หม่านเป่าทั้งออกแรงผลักพี่ห้า ทั้งตะโกนบอกชายคนนั้นว่า "พี่ชาย ท่านยังอยากซื้อไก่โต้งหรือไม่ ไก่โต้งที่งดงามมาก งดงามมากๆ เชียวนะ!"

ชายผู้นั้นก้มหน้าลงมองหม่านเป่า ขมวดคิ้วถาม "บ้านเจ้ามีไก่หรือ"

หม่านเป่าพยักหน้าหงึกๆ อย่างเอาจริงเอาจัง "หม่านเป่าเห็นไก่โต้งตัวใหญ่ที่งดงามเป็นพิเศษอยู่ตัวหนึ่ง ขนสีแดงแซมดำ ตาวาววับเป็นประกาย หงอนไก่ก็ตั้งตรง ทั้งยังแดงสด น่าดูชมมากๆ น่าดูชมจริงๆ นะ!"

หมายเหตุ

• การชนไก่ (斗鸡 — โต้วจี): กีฬาและการละเล่นพื้นบ้านที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานในจีนนับแต่ยุคชุนชิว—จ้านกั๋ว และได้รับความนิยมแพร่หลายอย่างยิ่งในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง โดยมักเกี่ยวพันกับการพนันขันต่อ ในบันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่าแม้กระทั่งจักรพรรดิบางพระองค์ เช่น ถังเสวียนจง (唐玄宗) ก็โปรดปรานการชนไก่จนถึงขั้นตั้ง 'สำนักชนไก่' (鸡坊) ขึ้นในราชสำนัก