ตอนที่ 28 — ตอนที่ 28 พี่ใหญ่สือ

แววตาของคนผู้นั้นเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที "เจ้ามีจริงๆ หรือ"

หม่านเป่าพยักหน้าหงึกๆ ในดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง "พี่ใหญ่ ท่านจะเอาหรือไม่"

คนผู้นั้นถึงกับสำลักคำพูดไปชั่วขณะ แต่ก็ยังคงพยักหน้าเอ่ยว่า "ได้ อยู่ที่ไหนเล่า เจ้าพาข้าไปดูหน่อยสิ"

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องหรอก ให้พี่ห้าของข้าไปนำมาก็พอแล้ว" หม่านเป่าหันกลับไปมองโจวอู่หลาง "พี่ห้า ท่านรีบไปพาไก่โต้งตัวใหญ่มาเร็วเข้า"

โจวอู่หลางเข้าใจความหมายของหม่านเป่า เขากลับหลังหันเตรียมจะไป ทว่าพอคิดดูอีกทีก็รู้สึกไม่ถูกต้อง จึงหันขวับกลับมาเอ่ยว่า "ไม่ได้หรอก เจ้าตัวเล็กเพียงนี้ หากถูกคนชั่วจับตัวไปจะทำอย่างไร เจ้าไปกับข้าด้วยกันเถอะ"

คนผู้นั้นเบิกตากว้าง ถลึงตาพลางเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าหนู เจ้าลองไปสืบถามดูให้ทั่วทั้งถนนสายนี้เลยไป สือต้าเหยีย*อย่างข้า เป็นคนที่จะทำเรื่องชั่วช้าสารเลวพรรค์ลักพาตัวเด็กไปขายหรืออย่างไรกัน"

หม่านเป่าย่อกายนั่งยองๆ อยู่ข้างกายเขา พลางโบกมือน้อยๆ ให้โจวอู่หลาง "ใช่แล้ว ใช่แล้ว พี่ใหญ่สือมิใช่คนเช่นนั้นเสียหน่อย"

สือต้าเหยียถึงกับสำลักคำพูดไปอีกครา อดไม่ได้ที่จะยกมือตบศีรษะน้อยๆ ของนางไปทีหนึ่ง "เรียกท่านอาสิ!"

เรี่ยวแรงของเขาไม่น้อย แม้จะยั้งมือไว้บ้างแล้ว แต่หม่านเป่ายังเล็กนัก เดิมทีนางก็นั่งยองๆ ไม่ค่อยมั่นคงอยู่แล้ว พอถูกตบเข้าเช่นนี้ ก็หน้าคว่ำคะมำหงาย หม่านเป่าจึงล้มคว่ำหน้าแนบลงไปกับพื้นดินทันที

สือต้าเหยียตกใจจนสะดุ้งโหยง รีบยื่นมือออกไปช้อนคว้าตัวนางขึ้นมา โจวอู่หลางเบิกตากว้าง รีบพุ่งเข้ามาผลักสือต้าเหยียออกไปข้างๆ แล้วรวบกอดหม่านเป่าที่กำลังมีสีหน้างุนงงพลางเอ่ยถามละล่ำละลัก "น้องเล็ก น้องเล็ก เจ้าเป็นอันใดหรือไม่"

หม่านเป่าส่งเสียง "ถุย!" บ้วนเอาเศษดินที่ไม่ทันระวังพลัดเข้าปากออกมา นางถลึงตาโตมองสือต้าเหยีย เอ่ยอย่างโมโหโกรธาว่า "เจ้าแกล้งที่ข้ายังเด็กนี่นา!"

เดิมทีสือต้าเหยียก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง อย่างไรเสียตนก็เป็นคนทำลูกเขาคะมำล้มลงไปกับพื้น แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สือต้าเหยียกลับรู้สึกว่าช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรวดออกมา ครั้นเห็นหม่านเป่ายิ่งเบิกตากว้างขึ้น แก้มยุ้ยๆ พองกลมยิ่งกว่าเดิม ก็รีบกลั้นหัวเราะไว้ ล้วงเหรียญทองแดงกำหนึ่งออกมาจากอกเสื้อยัดใส่มือนาง "มาเถอะ ท่านอาให้เงินเจ้าไปซื้อลูกกวาดกิน"

เขาเอ่ยอธิบายกับโจวอู่หลางว่า "ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าเด็กคนนี้นั่งยองๆ ไม่มั่นคงเล่า"

พอเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเช่นนี้ ความหงุดหงิดและกลัดกลุ้มใจจากการเล่นพนันแพ้ของเขาก็พลอยจางหายไปบ้างเล็กน้อย

หม่านเป่ายกมือปาดคราบโคลนบนใบหน้า แล้วยัดเหรียญทองแดงกำนี้ใส่ลงในกระเป๋าเสื้อของตนเอง หึ เห็นแก่เงินหรอกนะ นางถึงยอมยกโทษให้เขา

คราวนี้หม่านเป่าไม่เลียนแบบเขานั่งยองๆ อีกแล้ว นางหย่อนก้นนั่งแหมะลงบนขั้นบันไดหินด้านข้างทันที พลางโบกไม้โบกมือให้โจวอู่หลาง "พี่ห้า ท่านรีบไปเถอะ ข้าจะรออยู่ที่นี่"

หม่านเป่าจ้องมองไก่โต้งที่ขนร่วงแหว่งไปครึ่งตัวตัวนั้น พลางบ่นพึมพำกับเค่อเคอว่า "พี่ห้าช่างโง่เขลาเสียจริง หากข้าไปแล้ว เกิดเขาเอาไก่โต้งตัวนี้ไปขายให้คนอื่นจะทำอย่างไรเล่า"

ระบบเอ่ยว่า "โฮสต์ ตอนนี้ท่านไม่ได้ขัดสนเงินทองถึงเพียงนั้นแล้ว"

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงเปลืองสมองมากมายเพียงนี้เพื่อประหยัดเงินเพียงเล็กน้อยเลยสักนิด

ทว่าหม่านเป่ากลับมิได้คิดเช่นนั้น นางเอ่ยว่า "ไก่โต้งตัวหนึ่งตั้งหกสิบห้าอีแปะ เช่นนั้นหากข้าซื้อไก่โต้งให้ท่านแม่กินทุกวัน สิบวันก็เป็นหกร้อยห้าสิบอีแปะแล้ว เงินที่ข้ามีตอนนี้ไม่พอหรอกนะ"

"โฮสต์ ข้าขอแนะนำให้ท่านรีบบันทึกข้อมูลพืชพันธุ์หายากให้มากขึ้นโดยเร็วจะดีกว่า หากท่านเปิดใช้งานมอลล์แลกเปลี่ยนได้แล้ว ไม่แน่อาจจะหายารักษาอาการป่วยของมารดาท่านได้จากข้างในนั้น"

หม่านเป่าประหลาดใจ "เจ้าขายยาด้วยหรือ"

"ข้าไม่ได้ขาย แต่มอลล์แลกเปลี่ยนอาจจะมีคนขาย"

วาจาแม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่หม่านเป่าก็ยังรู้สึกว่ามอลล์แลกเปลี่ยนที่ยังมองไม่เห็นแม้แต่เงาดูท่าจะยากเย็นเหลือเกิน ซื้อไก่โต้งสิสำคัญที่สุด เพราะสิ่งนี้มองเห็นจับต้องได้

โจวอู่หลางไม่ยินยอมจะไปจากตรงนี้ เขาไม่ใช่คนโง่งมเสียหน่อย มีหรือจะยอมทิ้งน้องสาวที่ทั้งน่ารักและยังเด็กเล็กถึงเพียงนี้ไว้ตามลำพังที่นี่ได้

สือต้าเหยียที่เพิ่งจะอารมณ์ดีถูกใจไปหยกๆ พลันชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอีกครา "ข้าว่าพวกเจ้ามีจริงหรือไม่ หากไม่มีก็อย่าได้มาล้อต้าเหยียอย่างข้าเล่น!"

หม่านเป่าจึงถลึงตามองพี่ห้าของตน โจวอู่หลางเองก็เบิกตากว้างมองนางเช่นกัน

โชคดีที่โจวลิ่วหลางพาต้าหยากับเอ้อร์หยาตามหาจนพบตัวอย่างรวดเร็ว คราวนี้โจวอู่หลางจึงวางใจได้ สั่งให้โจวลิ่วหลาง ต้าหยา และเอ้อร์หยาคอยเฝ้าดูแลหม่านเป่า ส่วนตนเองก็กอดห่อผ้าของตนแล้ววิ่งแน่บออกไปทันที

เมื่อโจวลิ่วหลางรู้ว่าน้องเล็กถึงกับวิ่งมาดูการชนไก่ หัวใจก็แทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยามนี้จึงนั่งยองๆ อยู่ข้างกายหม่านเป่า เบิกตากลมโตคอยจับจ้องมองสือต้าเหยียอย่างระแวดระวัง

ต้าหยากับเอ้อร์หยาเองก็หดคอไม่กล้าเอ่ยปาก ในสายตาของพวกนาง คนเล่นการพนันย่อมมิใช่คนดีอะไร

โจวลิ่วหลางยังคิดว่าตนเองพูดเสียงเบาแล้ว แอบกระซิบกระซาบข้างหูหม่านเป่า "น้องเล็ก เจ้ามิใช่เกลียดที่พี่สี่เล่นการพนันที่สุดหรอกหรือ ไฉนเจ้าถึงมาที่นี่ด้วยเล่า"

หม่านเป่าตอบอย่างฉะฉานมั่นอกมั่นใจ "ข้ามิได้เล่นการพนันเสียหน่อย"

สือต้าเหยียนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ปรายตามองโจวลิ่วหลางแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามหม่านเป่าว่า "ที่บ้านเจ้ายังมีคนเล่นการพนันอีกหรือ ดูแล้วไม่เห็นเหมือนบ้านคนมีเงินมีทองเลยนี่"

หม่านเป่าพยักหน้าหงึกๆ "พี่สี่ของข้าเพิ่งจะเล่นการพนันแพ้ไปเมื่อไม่นานมานี้ มีคนมาทวงหนี้ถึงหน้าบ้าน กวาดเอาเงินของบ้านพวกเราไปจนหมดเกลี้ยงเลย"

"ไอหยา เช่นนั้นช่างสร้างบาปสร้างกรรมแท้ๆ พี่สี่ของเจ้านี่ทำไมถึงคิดสั้นเพียงนี้ ถึงกับกู้ยืมเงินมาเล่นการพนันเชียวหรือ"

หม่านเป่าจึงถามเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้ "เจ้าเองก็เล่นการพนันมิใช่หรือ"

สือต้าเหยียเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม "ต้าเหยียอย่างข้าแม้จะเล่นการพนัน แต่ต้าเหยียมีเงินของตัวเอง ข้าไม่ไปกู้หนี้ยืมสินมาเล่นการพนันหรอก"

หม่านเป่าจึงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "การพนันมันทำให้ติดได้ ต่อไปต้องตัดมือตัดเท้าถึงจะรักษาหายนะ"

สือต้าเหยียตกใจกับคำพูดของนาง โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"จะ… เจ้าเด็กคนนี้นี่ ใครสั่งใครสอนเจ้ากัน"

"สหายของข้าบอกมา ข้าคิดเอาเองด้วย" หม่านเป่าเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "ข้าคิดวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปหากพี่สี่ยังเล่นการพนันอีก ข้าจะตัดมือเขาเสียเลย"

สือต้าเหยียไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดนี้นัก ชูนิ้วหัวแม่มือให้นางทีหนึ่ง "เจ้านี่เก่งจริงๆ"

หม่านเป่ายังคงสนใจเรื่องการพนันนี้อยู่ไม่น้อย ทว่าเค่อเคอรู้สึกว่าสิ่งนี้จะทำให้เด็กเสียคน จึงยอมเล่าเพียงเรื่องราวหลากหลายที่ครอบครัวต้องพังทลายล่มจมเพราะการพนัน แต่ไม่ยอมบอกนางว่าผู้คนเล่นการพนันกันอย่างไร และเหตุใดถึงได้ลุ่มหลงมัวเมาในสิ่งนั้น

ครั้นไปถามพี่สี่ พี่สี่ก็เอาแต่บอกว่าตอนนั้นตนหน้ามืดตามัว รู้สึกเพียงว่าตาถัดไปจะต้องพลิกกลับมาชนะได้แน่ ดังนั้นจึงกู้ยืมเงินมาลงเดิมพันเหมือนคนโดนยาพิษ พอแพ้ก็กู้ยืมเงินมาวางเดิมพันใหม่อีก พอได้สติกลับมารู้สึกตัว เงินก็แพ้พนันไปจนหมดสิ้นแล้ว

หม่านเป่ารู้สึกว่าสิ่งที่พี่สี่เล่าช่างราบเรียบจืดชืดเกินไป คนที่รักการฟังเรื่องเล่าอย่างนางยังไม่อยากจะฟังเลย บัดนี้ยากนักที่จะได้พบกับคนที่เล่นการพนันเหมือนกัน หม่านเป่าจึงเอ่ยถามสือต้าเหยีย

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น สือต้าเหยียไม่มีทางมานั่งเล่าเรื่องพรรค์นี้ให้เด็กคนหนึ่งฟังแน่ ทว่าท่าทางของหม่านเป่ากลับไม่มีเค้าความเปราะบางแบบเด็กน้อยทั่วไปเลยแม้แต่น้อย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเล่าให้นางฟังมากหน่อย ทั้งเรื่องการชนไก่ที่เขาเล่นบ่อยที่สุด และเรื่องลูกเต๋า

เดิมทีสือต้าเหยียตั้งใจจะเล่าเพียงเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับและสีหน้าตื่นเต้นกระตือรือร้นของหม่านเป่า เขาก็ยิ่งเล่ายิ่งเพลินจนหยุดไม่อยู่ ครั้นถึงตอนที่โจวอู่หลางอุ้มไก่ก้มหน้าก้มตาถูกโจวต้าหลางลากตัวมา หม่านเป่าก็ทำความเข้าใจกลอุบายเล่ห์เหลี่ยมทั่วไปตลอดจนวิธีการโกงต่างๆ ในบ่อนการพนันจนกระจ่างแจ้งแจ่มแจ้งเสียแล้ว

โจวต้าหลางลากตัวโจวอู่หลาง ก้าวเท้ายาวๆ หน้าตาถมึงทึงเดินตรงมาทางนี้ ครั้นเห็นเสื้อผ้าแพรพรรณผ้าไหมที่สือต้าเหยียสวมใส่ เขาก็รีบเก็บงำโทสะของตนลงไป แล้วก้าวขึ้นไปข้างหน้าประสานมือคารวะ

สือต้าเหยียมองเขา พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หม่านเป่าก็ส่งเสียงร้องเรียก "พี่ใหญ่" อย่างดีอกดีใจขึ้นมาแล้ว จากนั้นก็แนะนำให้สือต้าเหยียรู้จักว่า "พี่ใหญ่สือ นี่คือพี่ใหญ่ของข้า!"

สือต้าเหยียที่อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ และยังคงเป็นหนุ่มน้อยวัยละอ่อน มองดูโจวต้าหลางที่ไว้หนวดเคราเส้นเล็กๆ และดูแก่กว่าตนเองอย่างเห็นได้ชัดแล้ว ก็ถึงกับนิ่งเงียบงันไป

มิน่าเล่าเด็กคนนี้เห็นเขาถึงยืนกรานจะเรียกว่าพี่ใหญ่ ที่แท้ต้นสายปลายเหตุมันอยู่ที่นี่เอง!

หมายเหตุ

• สือต้าเหยีย / ต้าเหยีย (石大爷 / 爷): 'ต้าเหยีย' เป็นคำเรียกยกย่องบุรุษ หรือใช้เป็นสรรพนามแทนตนเองของพวกคุณชายผู้มีอันจะกินหรืออันธพาลมีอิทธิพลเพื่อวางก้ามแสดงความยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ในที่นี้คุณชายแซ่สือวางมาดเรียกตนเองว่า 'สือต้าเหยีย' หรือ 'ต้าเหยีย' แต่หม่านเป่ากลับเรียกเขาว่า 'พี่ใหญ่สือ' อย่างสนิทสนมไร้เดียงสา