ตอนที่ 55 — ตอนที่ 55 ผลหนี่ว์เจินจื่อ

โจวลิ่วหลางทำตามพี่ห้าติดๆ เขาก็นำเงินของตนเองส่งมอบให้หม่านเป่าช่วยเก็บรักษาไว้เช่นกัน

โจวซื่อหลางเองก็นึกอยากทำเช่นนั้น ทว่าพอก้มมองเงินห้าอีแปะในฝ่ามือก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นอันใด จึงยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อไว้ หม่านเป่ายังคงเอ่ยปลอบใจเขาว่า "พี่สี่ รอปีหน้าที่รกร้างของพี่ปลูกพืชพรรณธัญญาหารได้ก็ดีแล้วล่ะ พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง พี่ก็หาเงินได้ตั้งเยอะแยะแล้ว"

โจวซื่อหลางเอ่ยว่า "ข้าขอบใจเจ้ามากนะ ท่านพ่อทำนามาทั้งชีวิต ข้ายังไม่เคยเห็นท่านมีเงินมากมายเลย นับประสาอะไรกับที่รกร้างผืนเล็กกระจิริดที่ข้าเพิ่งจะถางออกมาได้ ขอแค่มีผลผลิตให้เก็บเกี่ยวได้บ้าง ข้าก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว"

หม่านเป่าคาดไม่ถึงว่าพี่สี่จะไร้ความมั่นใจถึงเพียงนี้ "พี่สี่ ที่ท่านพ่อไม่มีเงินก็เพราะท่านมีทั้งภรรยาและลูกๆ ต้องเลี้ยงดู แต่พี่ไม่มีสักหน่อย แล้วจะหาเงินไม่ได้เชียวหรือ?"

นางเอ่ยต่อว่า "หากพี่หาเงินไม่ได้ แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้เล่า พี่ติดหนี้อยู่ตั้งเยอะแยะเชียวนะ"

โจวซื่อหลางรู้สึกจุกอกอยู่บ้าง เขามองดูน้องสาวตัวน้อยของตนพลางเอ่ยว่า "เจ้าจะช่วยพี่สี่สักหน่อยไม่ได้เชียวหรือ?"

หม่านเป่าตบอกน้อยๆ ปึงๆ เอ่ยว่า "พี่สี่วางใจได้เลย ข้าต้องช่วยพี่แน่นอน!"

พวกต้าโถวก็รีบเอ่ยสนับสนุนอย่างกระตือรือร้นว่า "ท่านอาสี่ พวกข้าก็จะช่วยท่านอาด้วยขอรับ!"

โจวอู่หลางกับโจวลิ่วหลางเองก็เปี่ยมด้วยน้ำใจพี่น้อง กอดคอพาดบ่าโจวซื่อหลางพลางเอ่ยว่า "พี่สี่ พวกข้าก็จะช่วยพี่เหมือนกัน พรุ่งนี้หากพวกข้ากลับมาจากในเมืองเร็ว จะไปที่ทุ่งนาช่วยพี่ถางที่รกร้างนะ"

หม่านเป่าครุ่นคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าชีวิตหลังเลิกเรียนของนางควรจะมีสีสันหลากหลายขึ้นอีกสักหน่อย ที่สำคัญที่สุดคือนางต้องหาหนทางขุดพืชพรรณที่เค่อเคอยังไม่เคยพบเห็นส่งให้มันมากๆ เพื่อหาแต้มคะแนน ดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นเช่นกันว่า "พรุ่งนี้ข้าก็จะไปช่วยพี่ด้วย!"

โจวซื่อหลาง "…" ความช่วยเหลือที่ข้าอยากได้มิใช่ความช่วยเหลือแบบนี้เสียหน่อย

ทว่า เมื่อเห็นความจริงใจในดวงตาของเหล่าพี่น้องและลูกหลาน โจวซื่อหลางก็แอบรำพึงในใจว่า ช่างเถอะ ต่อให้เขาเสนอหน้าเข้าไปร่วมวงด้วยก็คงแบ่งเงินมาได้ไม่เท่าไร ที่สำคัญคือท่านพ่อท่านแม่ไม่มีทางยอมให้เขาแตะต้องกิจการค้าขายในมือของพวกน้องชายและน้องสาวตัวน้อยอย่างแน่นอน

โจวซื่อหลางจึงได้แต่ทอดถอนใจออกมาอย่างโศกตรม

หม่านเป่านึกว่าพวกตนตกลงกันเรียบร้อยแล้ว นางจึงนำเงินที่คิดคำนวณใหม่ไปส่งมอบให้ท่านแม่ จากนั้นก็นำเหรียญทองแดงของตนเองส่งมอบให้เค่อเคอช่วยเก็บไว้

นางรู้สึกว่าตนเองก็ควรจะต้องมีกระเป๋าใบใหญ่ๆ สักใบเหมือนกัน

พอนึกถึงตรงนี้ ดวงตากลมโตของหม่านเป่าก็กลอกไปมาหนึ่งรอบ นางพิมพ์คำว่า 'ถุงใส่เงิน' ค้นหาในมอลล์แลกเปลี่ยน ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมากลับเป็นห่วงกลมสีเหลืองทองระยิบระยับเป็นพวงๆ ดูละม้ายคล้ายเหรียญทองแดงที่ร้อยเรียงกันอย่างงดงามยิ่ง หม่านเป่าร้อง "เอ๊ะ?" ขึ้นมาคำหนึ่ง พลางเกาศีรษะแกรกๆ เอ่ยว่า "สิ่งที่ข้าต้องการคือถุงใส่เงินนี่นา"

ระบบชำเลืองมองดูแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าป้อนคำว่า 'กระเป๋า' จะตรงความหมายกว่า หรือไม่ก็ 'กระเป๋าผ้าแฮนด์เมด' เถอะ"

มิเช่นนั้น ต่อให้ป้อนคำว่า 'กระเป๋า' ลงไป สิ่งที่ปรากฏออกมาก็คงจะมีของแปลกประหลาดสารพัดสารพันโผล่ขึ้นมาเต็มไปหมด

หม่านเป่าป้อนข้อความตามที่เค่อเคอบอก สินค้าที่ค้นพบล้วนงดงามจับตายิ่งนัก สีสันสดใสละลานตาจนสวยงามเกินบรรยาย

หม่านเป่าร้อง "ว้าว!" ออกมาคำหนึ่ง นางเปิดเลื่อนดูด้วยความตื่นเต้นกระตือรือร้น รู้สึกว่าใบนี้ก็ชอบ ใบนั้นก็ถูกใจ ที่สำคัญคือสิ่งนี้ใบใหญ่มาก ดูท่าจะใส่เหรียญทองแดงได้มากมายก่ายกองเลยทีเดียว

หม่านเป่าเหลือบไปมองดูแต้มคะแนน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างพลางเอ่ยว่า "เหตุใดจึงแพงถึงเพียงนี้เล่า ต้องใช้ถึงสามสิบแปดแต้มคะแนนเชียวหรือ แพงกว่ากระดาษกับลูกอมตั้งเยอะแน่ะ"

ในสายตาของหม่านเป่า กระดาษกับลูกอมต่างหากที่ควรจะเป็นของราคาแพงกว่า

ระบบเอ่ยว่า "ในโลกอนาคต ข้าวของเครื่องใช้อุดมสมบูรณ์ กระดาษกับลูกอมจึงมิใช่ของล้ำค่าหายากแต่อย่างใด ทว่าฝีมือเชิงช่างและค่าแรงคนนั้นมีราคาแพงลิบลิ่ว ดังนั้นกระเป๋าผ้าที่ทำด้วยฝีมือคนจึงมีราคาแพงยิ่งนัก"

หม่านเป่ามองดูแล้วก็ทำใจตัดแต้มคะแนนซื้อไม่ลง ทว่านางก็มิได้กดออกจากหน้านั้น หากแต่หยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง แล้ววาดภาพเลียนแบบกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา นางตั้งใจจะให้พี่สะใภ้ช่วยตัดเย็บให้ ก็แค่ผ้าไม่ใช่หรือ ที่บ้านก็มีอยู่นี่นา

หม่านเป่าถือภาพวาดวิ่งไปหาสะใภ้สาม บรรยายรูปร่างลักษณะของกระเป๋าใบนั้นให้นางฟังอย่างละเอียดยิบ

เหอยี่แกล้งทำเป็นมองข้ามลวดลายปักหลากสีสันสดใสที่นางเอ่ยถึงไปโดยอัตโนมัติ อย่างไรเสียนางก็ปักลวดลายวิจิตรเช่นนั้นไม่เป็นอยู่แล้ว แต่หากจะตัดเย็บให้เป็นรูปทรงกระเป๋าตามที่ท่านอาหญิงเล็กบอกก็ย่อมไม่มีปัญหาอันใด

ทว่าเรื่องผ้าผ่อนกลับเป็นปัญหาอย่างหนึ่ง

นางเก็บกระดาษไว้พลางเอ่ยว่า "ท่านอาหญิงเล็ก รอข้าไปเรียนท่านแม่สามีก่อนนะเจ้าคะ หากได้เงินไปซื้อผ้ากลับมาแล้ว ข้าจะรีบตัดเย็บให้ทันที"

หม่านเป่าพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความดีใจ "ไม่ต้องให้พี่ไปบอกหรอก ข้าจะไปคุยกับท่านแม่เอง!"

ที่สำคัญคือนางใจร้อน ทนรอให้เหอยี่ไปบอกไม่ไหว

หม่านเป่าวิ่งโร่ไปหาเฉียนซื่อ บอกว่าอยากจะขอซื้อผ้า

เฉียนซื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยวิ่งพล่านไปทั่วทั้งเย็น เดี๋ยววิ่งไปตรงโน้น เดี๋ยวเดินไปตรงนี้ ไม่ยอมหยุดพักสักชั่วครู่ ก็แย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า "เอาล่ะๆ แม่จะซื้อให้ เจ้าแค่รอเฉยๆ ก็พอ"

พอนางหันกลับมาก็กวักมือเรียกลูกห้าเข้ามาหา ทว่ากลับมอบเงินให้เขาเพียงแค่ห้าอีแปะเท่านั้น พลางสั่งความว่า "พรุ่งนี้พวกเจ้าเข้าตัวอำเภอ ให้แวะไปที่ร้านขายผ้าสักเที่ยว ลองถามดูว่าในร้านมีเศษผ้าเหลือๆ บ้างหรือไม่ หากมี ก็ซื้อกลับมาสักสองสามชั่ง จำไว้ว่าให้เลือกชิ้นใหญ่ๆ ที่มีสีสันสดใสกลับมานะ"

ถูกต้องแล้ว เฉียนซื่อมิได้คิดจะซื้อผ้าทั้งพับให้ลูกสาวตัวน้อยหรอก ซื้อเช่นนั้นมันแพงเกินไป นางเคยเห็นภาพวาดของหม่านเป่าแล้ว การจะทำกระเป๋าสักใบต้องเปลืองผ้าไม่ใช่น้อยๆ แทบจะเอาไปตัดเสื้อตัวสั้นได้ตัวหนึ่งแล้ว ไม่คุ้มค่ากันเลย ดังนั้นซื้อเศษผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยย่อมดีที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวอู่หลางได้รับเงินจากมือของท่านแม่ เขารู้สึกภาคภูมิใจราวกับตนเองได้เติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เบิกบานใจเป็นล้นพ้น พอหมุนตัวกลับมาก็รีบอวดกับหม่านเป่าทันควัน

หม่านเป่าถึงเพิ่งจะล่วงรู้ว่าท่านแม่จะเอาเศษผ้ามาตัดเย็บกระเป๋าให้นาง นางพลันตื่นเต้นกระตือรือร้นขึ้นมา อิจฉาจนตาละห้อย "หากพรุ่งนี้ข้าได้ไปตัวอำเภอด้วยก็คงดีสินะ ข้าจะได้เลือกเศษผ้าด้วยตัวเองเลย"

นี่เป็นครั้งแรกที่หม่านเป่ารู้สึกว่าการต้องไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน!

โจวอู่หลางให้คำมั่นสัญญากับนางว่า "เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะเลือกเศษผ้าลายดอกที่งดงามที่สุดมาให้เจ้าแน่นอน"

จากนั้นก็หยิบผลไม้สีม่วงสองพวงออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง ยื่นส่งให้หม่านเป่าพลางเอ่ยว่า "นี่ไง ของที่เจ้าอยากได้"

เมื่อหม่านเป่าเห็นพวงผลไม้ที่เค่อเคอเรียกว่าผลหนี่ว์เจินจื่อ* ก็ดีใจจนเนื้อเต้น "ขอบใจพี่ห้ามากนะ!"

พอโจวอู่หลางเห็นน้องสาวดีใจก็พลอยเบิกบานไปด้วย จึงเอ่ยว่า "หากเจ้าชอบ พรุ่งนี้ข้าจะไปเด็ดกลับมาให้อีกสักหน่อย แต่ของสิ่งนี้กินไม่ได้นะ"

หม่านเป่ารับคำ ทว่าพอหันหลังกลับมาก็ส่งสิ่งนั้นให้แก่เค่อเคอทันที

ระบบมิได้เก็บเอาไปทั้งหมด หากแต่เหลือทิ้งไว้ให้นางหนึ่งพวง ส่วนอีกพวงหนึ่งก็นำไปบันทึกข้อมูลเข้าสู่ระบบ หม่านเป่ารู้สึกว่าผลไม้พวงนี้งดงามยิ่งนัก เดิมทีนางก็ชอบกินผลไม้อยู่แล้ว ยามนี้เมื่อเห็นผลกลมๆ สีม่วงดกเป็นพวงแน่นขนัด ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก

ระบบจึงเอ่ยขึ้นว่า "สิ่งนี้คือยา"

หม่านเป่ายังคงกลืนน้ำลายเอื๊อก "ยาต้มดื่มแล้วอร่อยไหม?"

ระบบ "…"

หม่านเป่ายกมือขึ้นปาดปากพลางมองดูพวงผลไม้นั้นด้วยความเสียดายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หากยาที่ท่านแม่กินเป็นยาชนิดนี้บ้างก็คงดีสินะ ท่านแม่จะได้ไม่ต้องบ่นว่าขมอีก"

ระบบเอ่ยขึ้นว่า "ในเทียบยาของมารดาเจ้า ก็มีผลหนี่ว์เจินจื่ออยู่ด้วย"

ดวงตากลมโตของหม่านเป่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหมุนตัวปีนลงจากเตียงแล้วเตรียมจะวิ่งโร่ออกไปข้างนอกอีกครา พ่อเฒ่าโจวกับเฉียนซื่อที่กำลังเตรียมตัวจะเข้านอนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของลูกสาวตัวน้อยจากห้องข้างๆ จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเอ่ยปรามว่า "หม่านเป่า พรุ่งนี้ยังต้องไปสำนักศึกษาอีกนะ อยู่นิ่งๆ เสียบ้าง"

หม่านเป่าสวมรองเท้าคู่เล็กวิ่งตับๆๆ เข้ามาหาพลางเอ่ยถามว่า "ท่านแม่ ยาของท่านแม่อยู่ที่ไหนเจ้าคะ?"

"มีอันใดหรือ?"

"หม่านเป่าอยากดูนี่เจ้าคะ"

ยามนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว หม่านเป่ายังคงยืนกรานว่าจะขอดูยาของเฉียนซื่อ สองสามีภรรยาจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ได้ผล เมื่อเห็นนางมีท่าทีราวกับว่า 'หากพวกท่านไม่ยอม ข้าก็จะลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้นเดี๋ยวนี้' เฉียนซื่อก็อดที่จะปวดเศียรเวียนเกล้าไม่ได้ จึงโบกมือบอกให้สามีไปค้นหาห่อยาออกมาให้นางดู

หม่านเป่าเปิดห่อยาออก เบิกตากว้างเพ่งมองตัวยาสมุนไพรที่อยู่ข้างใน ทว่ากลับมองไม่ออกเลยสักนิดว่าตรงไหนคือผลหนี่ว์เจินจื่อ

ก่อนหน้านี้ระบบเองก็ไม่รู้จักเช่นกัน ทว่ามันเคยสแกนเทียบยาของเฉียนซื่อมาก่อน จึงรู้ว่าในเทียบยามีสมุนไพรหนี่ว์เจินจื่ออยู่ขนานหนึ่ง ยามนี้เมื่อมันบันทึกข้อมูลผลหนี่ว์เจินจื่อเข้าไปแล้ว ผ่านการวิเคราะห์ทางเทคโนโลยี จึงชี้แนะให้หม่านเป่าค้นหามันจนพบได้อย่างรวดเร็ว

ผลหนี่ว์เจินจื่อสดๆ เป็นพวงนั้นอวบอิ่มเต่งตึงและมีสีม่วง ทว่าผลหนี่ว์เจินจื่อที่อยู่ในห่อยานี้กลับถูกตากจนแห้งกรัง หากมิใช่เพราะเค่อเคอยืนยันหนักแน่นว่านี่คือผลหนี่ว์เจินจื่อ หม่านเป่าย่อมไม่มีทางจำมันได้เลยสักนิด

หมายเหตุ

• ผลหนี่ว์เจินจื่อ (女贞子 — Ligustrum lucidum) หมายถึง ผลสุกตากแห้งของต้นหนี่ว์เจิน จัดเป็นยาจีนโบราณในกลุ่มบำรุงยิน (หยิน) มีสรรพคุณบำรุงตับ บำรุงไต เสริมสายตา บำรุงเส้นเกศา และช่วยฟื้นฟูเรี่ยวแรง มักใช้ในตำรับยาบำรุงสำหรับผู้ที่มีร่างกายอ่อนแอเรื้อรัง