ตอนที่ 72 — ตอนที่ 72 ซานเย้า

หม่านเป่าก็พลอยตื่นเต้นกระตือรือร้นขึ้นมาด้วย ชูมือน้อยๆ ขึ้นพลางร้องตะโกนว่า "หม่านเป่าก็จะไปด้วย!"

โจวต้าหลางเอ่ยถามนาง "เจ้าจะไปทำอะไรกัน?"

"หม่านเป่าก็จะไปขายยาที่ร้านขายยาเหมือนกันเจ้าค่ะ" หม่านเป่าเอ่ย "พี่ใหญ่ ไม่ต้องให้พี่ใหญ่ช่วยแบกจีเสวียเฉ่าไปแล้ว พวกเราจะเอาไปเอง"

"เจ้ายังต้องไปเรียนหนังสือนี่!"

"ไม่ต้องไปแล้วเจ้าค่ะ" หม่านเป่าเอ่ย "พรุ่งนี้เป็นวันหยุดพักเรียน*นี่นา!"

โจวต้าหลางชะงักไป ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดพักเรียนจริงๆ เขาเกาหัวแกรกๆ ด้วยความที่ปฏิเสธหม่านเป่าไม่เป็น จึงทำได้เพียงเอ่ยว่า "เจ้าไปถามท่านแม่เถอะ"

เดิมทีเฉียนซื่อไม่อยากจะรับปาก ทว่าเมื่อเห็นบุตรสาวมีท่าทีกระตือรือร้นเช่นนี้ นางจึงลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วพยักหน้าตกลง

เมื่อมองดูดวงหน้าน้อยๆ ที่แดงระเรื่อของลูกสาวเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น เฉียนซื่อก็รู้สึกว่าปล่อยให้นางได้ออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยๆ ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่วันๆ เอาแต่วิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวนางกับเสี่ยวเฉียนซื่อ เด็กวัยสี่ห้าขวบทำได้แค่นั่งเขี่ยเล่นกับมดอยู่คนเดียว

หม่านเป่าดีใจจนเนื้อเต้น รีบวิ่งโร่ออกไปบอกข่าวดีนี้แก่ทุกคน ให้พวกเขาเก็บรวบรวมจีเสวียเฉ่าที่ตากแห้งแล้วใส่กระสอบให้เรียบร้อย พรุ่งนี้จะได้นำเข้าตัวเมืองอำเภอ

พวกต้าโถวต้าหยาต่างก็ดีอกดีใจ นึกเอาเองว่าท่านอาหญิงเล็กช่วยเอ่ยขอกับท่านย่าให้พวกเขาแล้วเช่นกัน ดังนั้นจึงพากันเตรียมตัวที่จะเข้าตัวเมืองอำเภอไปด้วยกันอย่างพร้อมสรรพ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เด็กๆ ต่างพากันตื่นแต่เช้ามืด สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเตรียมพร้อมจะตามไปด้วย

โจวต้าหลางเห็นเด็กมากมายปานนี้ก็ปวดหัวตึบ ไม่ยินดีจะพาพวกเขาไปด้วย จึงเอ่ยขึ้นว่า "ท่านอาหญิงเล็กของพวกเจ้าไปคนเดียวก็พอแล้ว พวกเจ้าจะตามไปเฮโลด้วยทำไมกัน?"

ต้าโถวเอ่ยตอบอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม "ท่านย่าอนุญาตแล้วขอรับ"

โจวต้าหลางนึกว่าท่านแม่ของตนอนุญาตแล้วจริงๆ จึงลังเลใจอยู่บ้าง และในจังหวะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้นเอง ต้าโถวก็พาน้องชายและน้องสาวทั้งสามคนปีนขึ้นไปนั่งรอบนเกวียนลากเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังล้อมท่านอาหญิงเล็กของพวกเขาเอาไว้ตรงกลาง

เวลานี้เข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว ยามเช้าอากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก พอพวกต้าโถวเข้ามาเบียดชิดกัน จึงไม่หนาวถึงเพียงนั้นแล้ว

หม่านเป่าจึงเอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ ให้พวกเขาไปเถอะ พวกเขาก็รู้จักตัวอักษรตั้งหลายตัวแล้ว ครั้งนี้ก็พาพวกเขาออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างเสียหน่อย"

"มีอะไรให้เปิดหูเปิดตากัน รอให้พวกเขาโตเท่าเจ้าห้าเจ้าหกแล้วค่อยไปเปิดหูเปิดตาก็ยังไม่สาย อีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้พกเสบียงแห้งไปมากขนาดนั้น"

หม่านเป่านึกถึงเสบียงแห้งที่ได้กินในตลาดนัดกับตัวเมืองอำเภอเมื่อคราวก่อน ก็รู้สึกรังเกียจเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยว่า "ไม่เป็นไรหรอก หม่านเป่ายกส่วนของตนเองให้พวกเขาเอง"

ถึงเวลานั้นนางค่อยไปหาซื้อของกินก็สิ้นเรื่องแล้ว

ข้ออ้างสารพัดถูกดักทางไว้จนหมดสิ้น โจวต้าหลางนึกขึ้นมาได้อีกว่านี่เป็นเรื่องที่ท่านแม่อนุญาตแล้ว จึงทำได้เพียงยอมตกลงอย่างเงียบๆ

เมื่อเข็นเกวียนลากมาถึงหน้าประตูใหญ่ เฉียนซื่อที่คลุมเสื้อเดินออกมาเห็นพวกเด็กโตนั่งอยู่บนเกวียนลากก็ขมวดคิ้วมุ่น ทว่าพอนางเหลือบมองบุตรชายทั้งสองคน ก็เข้าใจว่าพวกเขาอยากจะพาลูกๆ ออกไปเดินเที่ยวเล่นในตัวเมืองอำเภอ เห็นแก่หน้าของลูกสะใภ้ทั้งสองคน นางจึงไม่ได้เอ่ยว่ากระไร

เฉียนซื่อส่งเหรียญอีแปะกำหนึ่งให้แก่โจวต้าหลาง พลางเอ่ยกำชับว่า "แม้จะบอกว่าไปขายของ แต่ก็ต้องมีเงินติดตัวไว้บ้าง พอไปถึงตัวเมืองอำเภอแล้ว หากหิวก็ไปซื้อของร้อนๆ กิน อย่าให้เด็กๆ ต้องทนหิวเล่า"

โจวต้าหลางขานรับ จากนั้นจึงช่วยกันเข็นเกวียนลากออกเดินไปกับโจวเอ้อร์หลาง โดยมีโจวอู่หลางกับโจวลิ่วหลางเดินขนาบข้างเกวียนลากทั้งสองฝั่งคอยคุ้มกัน

หม่านเป่าหาวหวอดออกมาในความมืด อิงซบกับร่างของพวกหลานชายหลานสาวแล้วผล็อยหลับไปอีกครา

หม่านเป่ารู้สึกว่าเวลาออกเดินทางครั้งนี้เช้ากว่าคราวก่อน ทว่าหาเป็นเช่นนั้นไม่ เพียงแต่ตอนนี้ดวงตะวันขึ้นช้ากว่าเดิมเท่านั้นเอง

ครานี้หม่านเป่าหลับสบายยิ่งกว่าเดิม จนกระทั่งพวกเขาหยุดพักการเดินทางนางถึงได้ตื่นขึ้นมา

คราวนี้พวกเขาเดินมาได้ไกลกว่าเดิมเล็กน้อย เพราะน้ำหนักบนเกวียนลากเบากว่าคราวก่อนมาก ทว่าก็ยังคงอยู่บนภูเขา

หม่านเป่าขยี้ตางัวเงียตื่นขึ้นมา พอมองเห็นผืนป่าทึบทั้งซ้ายและขวา ก็ตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที นางรีบปีนลงจากเกวียนแล้ววิ่งเข้าไปหาโจวต้าหลางกับโจวเอ้อร์หลางอย่างว่านอนสอนง่าย พลางเอ่ยเอาอกเอาใจเป็นพิเศษว่า "พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่พักผ่อนให้สบายเถอะนะ อย่าได้เหน็ดเหนื่อยจนเกินไปเล่า"

โจวต้าหลางกับโจวเอ้อร์หลางฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นชื่นใจยิ่งนัก ยิ้มพลางเอ่ยกับนางว่า "หม่านเป่าวางใจเถอะ พี่ใหญ่ไม่เหนื่อยหรอก"

"พี่รองก็ไม่เหนื่อยเหมือนกัน"

"ไม่เหนื่อยก็ต้องพักผ่อนสักหน่อย หากเหนื่อยล้าขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า?" หม่านเป่ามองป่าทั้งสองข้างทางด้วยแววตากระตือรือร้นอยากรู้อยากเห็น เอ่ยว่า "พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่พักผ่อนก่อนนะ หม่านเป่าจะไปหาผลไม้ป่ามาให้พวกพี่กิน ดีหรือไม่?"

โจวต้าหลางพลันเข้าใจในทันใด เด็กคนนี้อยากจะเข้าไปเล่นในป่า ถึงได้คะยั้นคะยอให้พวกเขาพักผ่อนนี่เอง เขาหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก ได้แต่โบกมือเอ่ยว่า "ไปเถอะๆ แต่ห้ามวิ่งไปไกลเล่า ไปกับพี่ห้าของเจ้าด้วย"

โจวอู่หลางเดินมาตลอดทั้งเช้า ย่อมรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง กำลังนั่งยองๆ พักผ่อนอยู่บนพื้น จึงจำต้องเดินตามหม่านเป่าไปด้วยความไม่เต็มใจนัก พลางบ่นพึมพำว่า "ในป่ามีอะไรน่าเล่นกัน แถบนี้ไม่มีผลไม้ป่าที่กินได้สักหน่อย"

หม่านเป่ากลับบ่นใส่เขาแทน "ข้าไม่ได้อยากได้ผลไม้ป่าสักหน่อย พี่ห้า พี่รับปากข้าเป็นมั่นเป็นเหมาะแท้ๆ ว่าระหว่างทางจะช่วยข้าหาพืชพรรณที่ข้าไม่เคยเห็น แต่ไม่เคยเห็นพวกพี่หาเก็บกลับมาให้ข้าสักต้นเลย"

โจวอู่หลางรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง จึงเอ่ยว่า "ของพรรค์นี้ก็พบเห็นได้ทั่วไปทั้งนั้น ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าอันไหนที่เจ้ายังไม่เคยเห็น อันไหนที่เจ้าเคยเห็นแล้วเล่า?"

ความทรงจำของหม่านเป่าดีเลิศมาแต่ไหนแต่ไร พืชพรรณที่นางเคยบันทึกข้อมูลไว้ส่วนใหญ่ล้วนจำได้ทั้งสิ้น ดังนั้นนางจึงเด็ดโน่นดึงนี่พลางก้าวเดินไปข้างหน้า แล้วพบว่าพืชพรรณมากมายนางล้วนเคยบันทึกข้อมูลไปหมดแล้ว นางจึงทอดถอนใจออกมาเฮือกหนึ่ง ยกมือเกาะต้นไม้ต้นหนึ่งไว้แล้วเอ่ยว่า "หากข้าโตขึ้นอีกหน่อยก็คงจะดีสิ"

เช่นนี้ก็จะได้เข้าไปในป่าลึกได้ ถึงเวลานั้นก็จะได้ช่วยเค่อเคอหาพืชพรรณแปลกใหม่ได้ตั้งมากมายก่ายกองแล้ว

หม่านเป่ารู้สึกว่าตนเองโตช้าเกินไป จึงเอ่ยถามเค่อเคอว่า "เค่อเคอ เจ้ามียาวิเศษแบบที่กินเข้าไปแล้ว ทำให้คนเราโตขึ้นชั่วข้ามคืนหรือไม่?"

ระบบเอ่ยว่า "โฮสต์ มนุษย์ในยุคดวงดาวล้วนเสาะแสวงหาการย้อนวัยให้เด็กลงชั่วข้ามคืน หากท่านต้องการยาที่ทำให้ยิ่งมายิ่งอ่อนเยาว์ ในมอลล์แลกเปลี่ยนก็มีอยู่หรอกนะ เพียงแต่ราคาก็ค่อนข้างแพงมาก"

หม่านเป่าจึงเอ่ยว่า "ข้าไม่ต้องการยาพรรค์นั้นหรอก ข้าอยากรีบโตเร็วๆ ไม่อยากกลับไปตัวเล็กลงอีกแล้ว"

นางยังเอ่ยต่ออีกว่า "คนในยุคอนาคตของเจ้านี่ช่างแปลกคนแท้ๆ มีแต่เคยได้ยินว่าคนเราเฝ้ารอคอยที่จะเติบใหญ่ ไฉนพวกเขากลับชอบกลายร่างเป็นเด็กกันเล่า?"

นางเอ่ยว่า "พอเป็นเด็กแล้ว มีเรื่องตั้งมากมายที่อยากทำแต่กลับทำไม่ได้"

ระบบเอ่ยว่า "รอให้โฮสต์ผ่านพ้นไปอีกยี่สิบปีแล้วก็เข้าใจเอง ถึงเวลานั้นยินดีต้อนรับโฮสต์สั่งซื้อยาคืนความเยาว์วัย"

หม่านเป่ารู้สึกว่าคงไม่มีวันนั้นอย่างแน่นอน

หนึ่งคนหนึ่งระบบสนทนากันไปพลางเสาะหาพืชพรรณที่มีมูลค่าไปพลาง หม่านเป่าใช้สายตามองหา ส่วนระบบอาศัยการสแกนค้นหา

หลังจากผูกจิตยอมรับเจ้านายแล้ว เค่อเคอก็ยังไม่เคยได้รับการอัปเกรดอีกเลย เป็นเพราะแต้มคะแนนของมันไม่เพียงพอจริงๆ ดังนั้นในปัจจุบัน ขอบเขตพื้นที่ที่สามารถสแกนได้จึงจำกัดอยู่เพียงในระยะสองร้อยเมตรรอบตัวหม่านเป่าเท่านั้น

ทว่าระยะสายตาที่หม่านเป่ามองเห็นกลับมิได้จำกัดอยู่เพียงสองร้อยเมตร ตราบใดที่ทัศนวิสัยเปิดโล่งโปร่งตา นางก็สามารถมองเห็นไปได้ไกลแสนไกลเชียวล่ะ

ดังนั้นนางจึงเกาะต้นไม้ เขย่งปลายเท้าชะเง้อชะแง้แลมองไปทางซ้าย ทางขวา และมองต่ำลงไปเบื้องล่าง แล้วนางก็พลันแลเห็นกลุ่มพืชพรรณขึ้นอยู่เป็นกอๆ ด้านหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง

ใบของพืชชนิดนั้นดูคุ้นตาอยู่บ้าง ทว่านางกลับรู้สึกคล้ายกับไม่เคยพบเห็นมาก่อน

ดังนั้นหม่านเป่าจึงเกาะต้นไม้ก้าวเดินตรงเข้าไป โจวอู่หลางรีบเข้ามาช่วยประคองนาง พลางเดินพลางเอ่ยถามว่า "ตรงนี้ลาดชันจะตาย เจ้าจะดั้นด้นมาทำไมกัน?"

กว่าหม่านเป่าจะเดินมาถึงข้างต้นไม้ต้นนั้นได้ก็ไม่ง่ายเลย นางชี้ไปยังพุ่มพืชชนิดนั้นแล้วเอ่ยถาม "พี่ห้า นี่คือต้นอะไรหรือ?"

โจวอู่หลางปรายตามองแวบหนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่รู้สิ"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ในที่สุดระบบก็สแกนผลลัพธ์ออกมาได้แล้วกล่าวว่า "มันคือซานเย้า*!"

หมายเหตุ

• วันหยุดพักเรียน (休沐 — ซิวคู่) ธรรมเนียมวันหยุดในจีนโบราณ คำว่า 'ซิวคู่' แต่เดิมหมายถึงวันหยุดพักเพื่อกลับไปชำระล้างร่างกายและสระผมของเหล่าขุนนางราชสำนัก (มักเป็นรอบ 5 วันหรือ 10 วันต่อครั้ง) ซึ่งสถานศึกษาและสำนักเรียนโบราณก็นำธรรมเนียมนี้มาใช้เป็นวันหยุดเรียนเช่นเดียวกัน

• ซานเย้า (山药 — ซานเย่า / Chinese Yam หรือ Dioscorea polystachya) พืชหัวใต้ดินตระกูลกลอยหรือมันจีน เนื้อสีขาวเหนียวนุ่ม อุดมด้วยแป้งและสารอาหาร นิยมนำมาต้ม ตุ๋นน้ำแกง หรือบดทำขนม ในศาสตร์การแพทย์แผนจีนถือเป็นทั้งอาหารและยาสมุนไพรบำรุงร่างกายชั้นเลิศ มีสรรพคุณช่วยบำรุงม้าม กระเพาะอาหาร ปอด และไต ทั้งยังช่วยเสริมสร้างพละกำลังและฟื้นฟูร่างกาย