ตอนที่ 73 — ตอนที่ 73 ขุดแล้วก็ขุด

หม่านเป่ายื่นมือไปดึงๆ ใบของเถาไม้เลื้อยนั้น ยังคงรู้สึกคุ้นตา จึงเอ่ยถามเค่อเคอว่า "ซานเย้าคืออะไรหรือ ข้าเคยบันทึกข้อมูลไปแล้วหรือยัง?"

"ยังขอรับ" ระบบดูตื่นเต้นอยู่บ้างพลางเอ่ยว่า "นี่คือซานเย้าป่า มีมูลค่าสูงมาก หากโฮสต์เคยบันทึกข้อมูล ท่านไม่มีทางจำไม่ได้แน่นอนขอรับ"

ระบบกล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า "มันอร่อยมาก สามารถนำไปตุ๋นกับเนื้อไก่ได้ขอรับ"

เค่อเคอดึงบันทึกข้อมูลส่วนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับซานเย้าออกมาจากพิพิธภัณฑ์สารานุกรมอย่างรวดเร็ว

ในยุคอนาคตเวลานี้ ซานเย้าได้สูญพันธุ์ไปแล้วเช่นกัน ทว่าช่วงเวลาที่มันสูญหายไปนั้นยังไม่นานนัก ทั้งในอดีตยังเคยรุ่งเรืองในฐานะวัตถุดิบอาหารในประวัติศาสตร์อยู่ช่วงหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ บันทึกเกี่ยวกับซานเย้าจึงมีอยู่ค่อนข้างมาก ไม่เพียงเท่านั้น ในพิพิธภัณฑ์สารานุกรมยังสามารถค้นพบตำรับอาหารทั้งเล่มที่ใช้ซานเย้าเป็นวัตถุดิบหลักได้อีกด้วย

ระบบเร่งเร้าให้หม่านเป่ารีบขุดมันขึ้นมาบันทึกข้อมูล มันกล่าวว่า "เพราะซานเย้าไม่เพียงแต่มีสรรพคุณทางยา แต่ยังมีคุณค่าในการบริโภคอย่างมหาศาล ดังนั้นพิพิธภัณฑ์สารานุกรมจึงจัดระดับของมันไว้สูงมาก หากบันทึกข้อมูล แต้มคะแนนรางวัลย่อมไม่น้อยแน่นอน อีกทั้งแต้มจะถูกอนุมัติลงมาอย่างรวดเร็วด้วยขอรับ"

จนถึงตอนนี้ พิพิธภัณฑ์สารานุกรมก็ยังไม่ได้คิดบัญชีแต้มคะแนนของผลหนี่ว์เจินจื่อให้แก่พวกเขา ระบบจึงกลัวเหลือเกินว่าความกระตือรือร้นของหม่านเป่าจะถูกบั่นทอนลง

ทว่าตัวหม่านเป่าเองแทบจะลืมแต้มคะแนนของผลหนี่ว์เจินจื่อไปแล้ว ตอนนี้นางได้ยินเพียงเค่อเคอบอกว่าซานเย้านี้อร่อยมาก น้ำลายจึงพาลสอขึ้นมาในปาก จากนั้นก็โบกมือน้อยๆ สั่งให้พี่ห้าช่วยลงมือขุดให้นางทันที

โจวอู่หลางมองดงพืชตรงหน้าด้วยความรังเกียจ ในที่สุดก็เค้นความทรงจำอันน้อยนิดออกมาจากสมองอันจำกัดของเขาได้ จึงกล่าวว่า "นี่ไม่ใช่เถาตดหมูตดหมา*หรอกหรือ? ขุดของพรรค์นี้ไปทำไมกัน?"

เค่อเคอค้นหาคำว่า 'เถาตดหมูตดหมา' ในระบบของตนเองตามสัญชาตญาณ พบว่าไม่มีคำค้นนี้ จึงเข้าไปค้นในพิพิธภัณฑ์สารานุกรมอีกครั้ง ก็ยังไม่มีคำค้นนี้อยู่ดี จึงอดสงสัยไม่ได้ว่า "หรือว่านี่จะเป็นอีกชื่อเรียกหนึ่งของซานเย้าที่ยังไม่เคยถูกบันทึกไว้กันแน่นะ?"

หม่านเป่าไม่สนใจหรอก นางยืนกรานจะให้โจวอู่หลางขุด เมื่อเขาไม่ยอมลงมือ นางก็ย่อตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นเสียเอง เก็บกิ่งไม้เล็กๆ มาท่อนหนึ่งแล้วออกแรงขุดง่วนดังกุกกักๆ ด้วยตนเอง

โจวอู่หลางจนปัญญา ทำได้เพียงหิ้วน้องกันขึ้นมาวางไว้ข้างๆ แล้วกล่าวว่า "ข้าทำเองเถอะ"

เขาหากิ่งไม้ที่พอจะหนาหน่อยมาท่อนหนึ่ง จากนั้นหักให้ปลายแหลมขึ้นเล็กน้อย แล้วจึงปัดเถาไม้เลื้อยไปด้านข้าง ลงมือขุดส่วนรากของมัน

พลางขุดก็พลางบ่นพึมพำ "นี่มันเถาตดหมูตดหมาชัดๆ ใต้ดินก็มีแค่รากยาวๆ เท่านั้น เจ้าจะขุดมันไปทำไมกัน?"

โจวลิ่วหลางกับพวกต้าโถวตามมาหา เห็นโจวอู่หลางกำลังออกแรงขุดดินอย่างขะมักเขม้น ก็พากันเข้ามาช่วย พลางขุดก็พลางถามว่า "พี่ห้า ท่านขุดอันนี้ไปทำไมหรือ?"

"หม่านเป่าสั่งให้ขุดน่ะสิ นี่ไม่ใช่เถาตดหมูตดหมาหรอกหรือ ข้าจำได้ว่าตรงข้างคันนาของบ้านเราแปลงหนึ่งก็มี" โจวอู่หลางพยายามเจรจาต่อรองกับหม่านเป่า "หากเจ้าอยากได้ กลับถึงบ้านแล้วข้าค่อยไปขุดมาให้เจ้าดีหรือไม่?"

ทว่าโจวลิ่วหลางมองพืชดงนี้แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ไม่น่าจะใช่เถาตดหมูตดหมานะ พี่ดูสิ มันไม่เห็นออกผลเลยสักลูก"

ต้าโถวก็รู้สึกว่าไม่เหมือนเถาตดหมูตดหมา ส่วนคนอื่นๆ ยิ่งไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้าไปใหญ่ เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อเถาตดหมูตดหมานี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

โจวอู่หลางเริ่มเหนื่อยขึ้นมาบ้างแล้ว กำลังคิดจะหาข้ออ้างอู้งาน ทันใดนั้นในดินก็เผยให้เห็นท่อนอะไรบางอย่างโผล่ออกมา

เขาส่งเสียงเอ๊ะออกมาคำหนึ่ง รีบขุดขยายออกไปด้านข้างตามแนวลำต้นใต้ดินนั้นทันที "ไม่ใช่เถาตดหมูตดหมาจริงๆ ด้วยแฮะ"

หม่านเป่าดีใจจนย่นระยะเข้าไปนั่งยองๆ ใกล้กว่าเดิม พลางชี้นิ้วบัญชาการ "ขุดตรงนี้ ขุดตรงนี้สิ อย่าขุดโดนจนมันหักเสียหายนะ"

ดินบริเวณนี้ยังนับว่าขุดง่ายพอสมควร เพราะอยู่ตรงไหล่เขาข้างหนึ่ง ที่นี่มีใบไม้ร่วงทับถมกันอยู่มาก ดินจึงเป็นสีน้ำตาล อาจเป็นเพราะมีเศษใบไม้ผุพังหมักหมมอยู่เยอะและมีความชื้น ดินจึงค่อนข้างร่วนซุย

เพียงชั่วครู่นี้ เค่อเคอก็ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับซานเย้ามาให้หม่านเป่ามากมาย ทั้งยังวิเคราะห์สภาพดินบริเวณนี้ให้นางฟัง โดยระบุว่าพื้นที่แถบนี้เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของซานเย้าเป็นอย่างยิ่ง

ดินอุดมสมบูรณ์ ชุ่มชื้น ซากใบไม้ร่วงช่วยเพิ่มสารอาหารให้อย่างเพียงพอ ดังนั้นเค่อเคอจึงเตือนนางด้วยว่า เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน ขอแนะนำให้หม่านเป่าอย่าขุดซานเย้าจนหมดเกลี้ยง ควรเหลือทิ้งไว้บ้างเพื่อเป็นเชื้อพันธุ์

หม่านเป่าตอบรับ ซานเย้าดงนี้มีอยู่มากทีเดียว พวกนางไม่มีทางขุดจนหมดเกลี้ยงได้แน่นอน

หม่านเป่านั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ยื่นมือไปกอบดินที่ปนเปื้อนใบไม้ผุขึ้นมาขยี้เล่น โจวอู่หลางขุดซานเย้าขึ้นมาได้ท่อนหนึ่งแล้ว มันเป็นท่อนที่ยาวมากจริงๆ และยังมีส่วนปลายหักคาอยู่ในดินอีกท่อนเล็กๆ ทว่าโจวอู่หลางขี้เกียจจะขุดต่อแล้ว จึงเด็ดเถาของมันทิ้ง ส่งท่อนหัวใต้ดินให้หม่านเป่า แล้วหันไปขุดอีกต้นหนึ่ง

เด็กๆ หลายคนวุ่นวายกันอย่างขะมักเขม้นอยู่ที่นี่ โจวต้าหลางในที่สุดก็รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงเดินตามหามา

ก็เห็นพวกเขากำลังโก่งก้นก้มหน้าก้มตาออกแรงขุดของกันอย่างเอาเป็นเอาตาย โจวต้าหลางจึงอดถามไม่ได้ว่า "พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?"

หม่านเป่าลงมือช่วยขุดด้วยแล้ว จนเลอะเทอะโคลนเปรอะเปื้อนไปทั้งดวงหน้า นางเงยหน้าเล็กๆ ที่เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นขึ้น เอ่ยกับโจวต้าหลางอย่างดีใจว่า "พี่ใหญ่ ท่านรีบมาช่วยเร็วเข้า พวกเราเจอซานเย้าแล้ว"

โจวต้าหลางก้าวเข้ามาทันที ชำเลืองมองท่อนหัวใต้ดินที่พวกเขาขุดขึ้นมา แล้วถามว่า "ซานเย้าคือยาอะไรหรือ?"

หม่านเป่าตอบว่า "ก็คือซานเย้าอย่างไรเล่า กินเป็นผักก็ได้ กินเป็นยาก็ได้นะ"

โจวต้าหลางไม่ได้สงสัยเลยสักนิด เพราะเรื่องผลหนี่ว์เจินจื่อก็เป็นหม่านเป่าที่บอกแก่พวกเขา พวกเขาถึงได้รู้ว่าสิ่งนั้นเป็นตัวยา

เขาถกแขนเสื้อขึ้นมาช่วยทันที พลางเอ่ยถามหม่านเป่า "หม่านเป่า เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซานเย้าเป็นยา?"

"ในตำราเขียนไว้เจ้าค่ะ"

น่าเสียดายที่หม่านเป่าไม่สามารถหยิบตำราในท้องของเค่อเคอออกมาให้พี่ใหญ่ดูได้

โจวต้าหลางจึงเข้าใจไปว่าหม่านเป่าคงเห็นจากตำราที่บ้านท่านอาจารย์จวงหรือไม่ก็ที่บ้านตระกูลไป๋ เพราะช่วงหลายวันมานี้หม่านเป่าตามนายน้อยบ้านตระกูลไป๋ไปอ่านหนังสือที่บ้านตระกูลไป๋อยู่ตลอด ตามที่นางกลับมาเล่า ที่บ้านตระกูลไป๋มีตำราสะสมไว้มากมายเหลือเกิน หนึ่งในนั้นมีตำราที่มีภาพวาดประกอบอยู่เล่มหนึ่ง ข้างในมีสมุนไพรอยู่เยอะแยะมากมาย ทั้งยังบันทึกวิธีการแปรรูปปรุงยาเอาไว้ด้วย

เมื่อมีโจวต้าหลางมาร่วมวงด้วย ความเร็วก็เพิ่มขึ้นมากโข ภายใต้คำขอของหม่านเป่า ทุกคนจึงเหลือซานเย้าไว้บนไหล่เขานี้หนึ่งต้น ตามคำพูดของหม่านเป่าก็คือ "เหลือไว้ต้นหนึ่งเป็นเชื้อพันธุ์ ปีหน้าก็จะได้เก็บเกี่ยวอีกดงใหญ่แล้ว"

ต้าหยาจึงยกมือท้าวเอวเล็กๆ ของตนพลางเอ่ยว่า "เช่นนั้นมิสู้ขุดกลับไปปลูกที่บ้านเล่าเจ้าคะ ถึงปีหน้าจะได้ไม่ต้องวิ่งมาขุดถึงที่นี่อีก"

หม่านเป่าคิดดูแล้ว รู้สึกว่าคำพูดของนางมีเหตุผล จึงกวักมือเรียกทุกคนให้ช่วยกันขุดซานเย้าต้นสุดท้ายขึ้นมาด้วย

เค่อเคอเดิมทีอยากจะเอ่ยทักท้วงอะไรสักหน่อย ทว่าพอลองสแกนดู พบว่าพวกเขาขุดกันอย่างไม่เป็นมืออาชีพเลยสักนิด แทบทุกต้นต่างมีท่อนเล็กๆ หักคาอยู่ในดิน คิดดูแล้วจึงไม่เอ่ยอะไรออกมา

ซานเย้าดงนี้มีไม่น้อยเลยทีเดียว โจวต้าหลางกับโจวอู่หลางโอบอุ้มกันคนละเต็มอ้อมแขน เพราะกลัวจะหัก จึงวางลงบนเกวียนลากอย่างระมัดระวัง

โจวต้าหลางกล่าว "ไม่รู้ว่าของสิ่งนี้ต้องนำไปแปรรูปปรุงยาหรือไม่"

โจวอู่หลางกลับสงสัย "ไม่รู้ว่าร้านยาจะรับซื้อหรือเปล่า"

หม่านเป่ามั่นใจเต็มเปี่ยม "ในเมื่อเป็นยา ย่อมต้องรับซื้ออยู่แล้วสิ"

จิตใจของทุกคนจึงฮึกเหิมกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง โจวลิ่วหลางกล่าวว่า "ไม่รู้ว่าราคาจะสูงหรือไม่"

โจวเอ้อร์หลางพอจะจับใจความจากคำพูดไม่กี่คำของพวกเขาได้แล้วว่าสิ่งนี้ก็เป็นยาเช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะอุ้มหม่านเป่าเข้าสู่อ้อมแขนพลางเอ่ยชม "หม่านเป่า เจ้าช่างฉลาดเฉลียวนัก รู้ความมากกว่าพวกพี่ๆ เสียอีก"

"นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว" โจวต้าหลางก็ภาคภูมิใจยิ่งนัก "หม่านเป่าของพวกเราเป็นถึงปัญญาชนเชียวนะ"

ปัญญาชนหม่านเป่าจึงถูกวางให้นั่งตระหง่านอยู่ตรงกึ่งกลางเกวียนลาก สองพี่น้องตระกูลโจวลากเกวียนเดินหน้าต่อไปด้วยความตื่นเต้นคึกคักเป็นพิเศษ หากไอ้สิ่งที่เรียกว่าซานเย้านี้สามารถขายได้ราคาจริงๆ ละก็ พวกเขาจะต้องเข้าป่าขึ้นเขามาค้นหาดูอย่างละเอียดเสียแล้ว ไม่แน่อาจจะหาพบได้อีกก็เป็นได้

หมายเหตุ

• เถาตดหมูตดหมา (鸡矢藤 — จีสื่อเถิง) พืชไม้เลื้อยชนิดหนึ่ง มีกลิ่นเฉพาะตัวคล้ายขี้ไก่หรือตด เป็นสมุนไพรพื้นบ้านที่นิยมนำมาต้มดื่มหรือใช้ภายนอก มีสรรพคุณช่วยขับลม แก้ปวดบวม แก้พิษ และช่วยบรรเทาอาการอาหารไม่ย่อย