ตอนที่ 73 — ตอนที่ 73 นกแก้วยักษ์ตัวหนึ่งพาร่างเจ้านายของมันบินจากไป

สายลมกรรโชกแรงพัดหวีดหวิวอยู่ข้างหู ทิวทัศน์เบื้องหน้าถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เมื่อก่อนหนานฉือเคยขี่ม้า ยามที่อยู่บนหลังม้า เธอเคยรู้สึกถึงความอิสระเสรีและสง่างาม ราวกับสรรพสิ่งระหว่างฟ้าดินล้วนอยู่ในการควบคุมของตนเองทั้งสิ้น

ทว่าความรู้สึกตอนขี่ม้า ย่อมไม่อาจเทียบเคียงกับในตอนนี้ได้เลย

บนหลังม้าไม่ได้นั่งนุ่มสบายเหมือนอยู่บนหลังของไจ่ไจ้ แถมยังต้องคอยบังคับควบคุมม้าด้วยตัวเอง จึงต้องสิ้นเปลืองแรงกายและสมาธิอยู่พอสมควร

แต่ในตอนนี้ หนานฉือไม่ต้องคอยกังวลอะไรทั้งนั้น

ยามที่ต้องการจะเลี้ยวโค้งหรืออยากมุ่งหน้าไปในทิศทางใด ก็เพียงแค่เอ่ยบอกไจ่ไจ้คำเดียวเท่านั้น

ไจ่ไจ้วิ่งห้อตะบึงอย่างบ้าคลั่งอยู่นานกว่าสิบนาที ความเร็วถึงค่อยๆ ชะลอลง

หนานฉือค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ และพบว่าสถานที่ที่พวกเธออยู่ในขณะนี้ คือลานหิมะที่เวิ้งว้างว่างเปล่าเป็นอย่างยิ่ง มองออกไปสุดสายตาก็แทบไม่เห็นสิ่งปลูกสร้างใดๆ หลงเหลืออยู่เลย

แม้แต่อาคารบ้านเรือนยังมองไม่เห็น ย่อมไม่ต้องพูดถึงผู้คนเลยสักนิด แม้แต่เงามนุษย์ก็ไม่มีให้เห็นสักคนเดียว

หนานฉือตบหลังไจ่ไจ้เบาๆ อย่างจนปัญญา "พาฉันมาที่นี่ทำไมกันเนี่ย? แถวนี้ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"

ไจ่ไจ้เงยหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงร้องเหมียวออกมา ฟังดูเหมือนกำลังออดอ้อน

ทว่าเนื่องจากขนาดตัวของมันขยายใหญ่ยักษ์ขึ้น เสียงร้องของมันจึงดังกึกก้องขึ้นตามไปด้วย ฟังดูแล้วไม่เหมือนกำลังอ้อนเลยสักนิด ตรงกันข้าม เสียงร้องนั้นกลับดังกึกก้องจนแสบแก้วหูไปหมด

หนานฉือยกมือขึ้นขยี้หู พลางตบหลังไจ่ไจ้เบาๆ อีกรอบ "ไจ่ไจ้ อย่าร้องแล้ว"

แถวนี้ไม่มีคนก็ถือเป็นเรื่องดี จะได้ไม่ต้องมีใครมาเห็นไจ่ไจ้เข้าให้เกิดเรื่องยุ่งยาก

แต่เสียงของไจ่ไจ้ดังขนาดนี้ หากปล่อยปละละเลยให้มันร้องต่อไปเรื่อยๆ ไม่แน่ว่าอาจจะดึงดูดคนอื่นให้ตามมาก็ได้

ขณะที่หนานฉือกำลังคิดอยู่นั้น ในครรลองสายตาก็พลันปรากฏสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตัวหนึ่งขึ้นมา

เมื่อมองดูสิ่งมีชีวิตร่างมหึมาที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามา หนานฉือก็ได้แต่ลอบบ่นพึมพำในใจว่าเรื่องดีๆ ไม่เคยแม่น เรื่องร้ายๆ ล่ะแม่นยำนัก ขณะเดียวกันทั่วทั้งร่างของเธอก็ตื่นตัวระแวดระวังภัยขึ้นมาทันที

เมื่อสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์ตัวนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดหนานฉือก็จำได้ว่าเดิมทีมันคือสัตว์ชนิดใด

เดิมทีมันน่าจะเป็นสุนัขพันธุ์ซามอยด์ ทว่ายามนี้ขนาดตัวของมันกลับขยายใหญ่โตขึ้นมาหลายเท่าตัว รูปลักษณ์ภายนอกดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งนัก

แม้จะมีเพียงมันตัวเดียวโดดๆ แต่ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามากลับแผ่รังสีดั่งพญาหมาป่าจ่าฝูง

บนแผ่นหลังของซามอยด์ตัวนั้น มีคนคนหนึ่งในชุดสีดำสนิทนั่งอยู่

คนผู้นั้นห่อหุ้มตัวเองอย่างมิดชิดแน่นหนา ทั้งหมวก หน้ากาก และถุงมือมีครบครันไม่มีขาดตกบกพร่อง อีกทั้งยังสวมแว่นตากันหิมะเช่นเดียวกัน เขานั่งนิ่งอยู่บนนั้นจนแยกไม่ออกเลยว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

ซามอยด์ตัวนั้นหยุดฝีเท้าลงห่างออกไปในระยะห้าเมตร มันอ้าปากแลบลิ้นห้อยออกมา ท่าทางที่เคยดูสง่างามเปี่ยมบารมีเมื่อครู่พลันพังทลายลงในพริบตา บารมีความน่าเกรงขามหดหายไปในทันใด

ทว่าหนานฉือไม่ได้ลดความระมัดระวังตัวลงเพียงเพราะท่าทีของสุนัขซามอยด์ที่เปลี่ยนไป

สุนัขตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ พลังในการต่อสู้ย่อมสูงส่งอย่างไม่ต้องสงสัย

หากคนผู้นี้มาดีก็แล้วไป แต่ถ้ามาไม่ดีแล้วเกิดการปะทะกันขึ้นมาจริงๆ ย่อมต้องกลายเป็นการต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่านแน่นอน

นี่เธอเพิ่งก้าวเท้าออกจากบ้านเป็นครั้งแรกหลังจากความหนาวเหน็บมาเยือน จะต้องมาเปิดศึกฟาดฟันกับคนอื่นเลยงั้นหรือ?

หนานฉือไม่ได้กลัวการต่อสู้ เพียงแต่หากหลีกเลี่ยงได้ เธอก็อยากจะเลี่ยงมากกว่า

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เป้าหมายของหนานฉือคือการพาน้องแมวทั้งสี่ตัวมีชีวิตรอดต่อไปอย่างสุขสบาย ไม่ใช่การเที่ยวสร้างศัตรูไปทั่วแล้วต้องมานั่งต่อสู้ประหัตประหารกันทุกวัน

หากสามารถนอนชิลๆ ชนะแบบสบายๆ ได้ ใครเล่าจะอยากเหน็ดเหนื่อยสู้รบตบมือให้เหนื่อยเปล่าๆ!

ขณะที่หนานฉือกำลังจ้องมองอีกฝ่าย เธอก็สัมผัสได้เช่นกันว่าคนบนหลังสุนัขกำลังลอบสำรวจเธออยู่เหมือนกัน

เวลาผ่านไปราวหนึ่งนาที คนฝั่งตรงข้ามก็เริ่มเคลื่อนไหว สองมือของเขายกสิ่งของบางอย่างขึ้นมา

เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของหนานฉือก็พลันกระตุกวูบ ปืนพกที่เก็บอยู่ในห้องใต้ดินมิติพลันปรากฏขึ้นในอุ้งมือของเธอทันที

ทว่าก่อนที่หนานฉือจะทันได้ยกปืนขึ้นเล็งเพียงเสี้ยววินาที คนฝั่งตรงข้ามกลับยกโทรโข่งสีเหลืองขึ้นมา แล้วเริ่มตะโกนส่งเสียงข้ามมาทางนี้

"สวัสดีครับ! คุณออกมาหาเสบียงเหมือนกันเหรอครับ?"

คนที่พูดเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ฟังจากน้ำเสียงแล้วอายุน่าจะประมาณสามสิบปี

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ประกอบกับเห็นโทรโข่งสีเหลืองที่ถืออยู่ในมือ หนานฉือก็ชะงักตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย ก่อนจะแอบเก็บปืนพกกลับคืนสู่มิติไปอย่างแนบเนียน

ในจังหวะนี้เอง ประโยชน์ของขนยาวหนาของไจ่ไจ้ก็ได้แสดงอานุภาพออกมา

ขนของไจ่ไจ้ทั้งหนาและยาว มือของหนานฉือซุกซ่อนอยู่ใต้กลุ่มขนเหล่านั้น มือของเธอจะมีอะไรเพิ่มขึ้นมาหรือหายไป คนที่อยู่ห่างออกไปย่อมไม่มีทางมองเห็นได้เลย

หนานฉือใช้จิตค้นหาในห้องใต้ดินมิติอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ควานหาโทรโข่งรุ่นเดียวกันออกมาได้อันหนึ่ง

เธอนำโทรโข่งมาจ่อที่ริมฝีปาก แล้วเอ่ยตอบคำถามของอีกฝ่าย "ใช่ค่ะ ฉันก็ออกมาหาเสบียงเหมือนกัน"

"งั้นคุณมาผิดที่แล้วล่ะครับ ตึกแถวนี้เป็นอาคารเตี้ยๆ ทั้งหมด ถูกน้ำท่วมมิดไปหมดแล้ว ตอนนี้ยิ่งถูกแผ่นน้ำแข็งแช่แข็งไว้อย่างหนาแน่น เมื่อกี้ผมเพิ่งลองดูแล้ว ผิวน้ำแข็งหนาอย่างน้อยสองเมตร ถ้าไม่มีเครื่องมือพิเศษ ไม่มีทางเจาะทะลุชั้นน้ำแข็งได้หรอกครับ

ต่อให้เจาะได้ก็ไม่มีประโยชน์ น้ำข้างล่างเย็นยะเยือกจนน่ากลัว แถมอุณหภูมิตอนนี้ยังติดลบขนาดนี้ ถ้ากระโดดลงไปจริงๆ ยังไม่ทันได้หาเสบียง คนก็คงหนาวตายก่อนพอดี"

อีกฝ่ายถือโทรโข่งพูดประโยคยาวเหยียดนี้ออกมา ท่ามกลางลานกว้างอันโล่งแจ้ง เสียงจึงดังกังวานก้องไปไกล หนานฉือจึงได้ยินคำเตือนเหล่านั้นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งทุกถ้อยคำ

แต่เดิมหนานฉือก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเสบียงแถวนี้อยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำเตือนด้วยความหวังดีของชายหนุ่ม เธอย่อมยินดีรับฟังด้วยความเต็มใจ

"ขอบคุณที่ช่วยเตือนนะคะ งั้นเดี๋ยวฉันไปดูที่อื่นดีกว่า"

หนานฉือพูดพลางทำท่าจะลดโทรโข่งลง เพื่อสั่งให้ไจ่ไจ้พาเธอออกไปจากตรงนี้

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายฝั่งตรงข้ามก็ส่งเสียงผ่านโทรโข่งขึ้นมาอีกครั้ง

"โปรดรอก่อนครับ!"

หนานฉือหันไปมองชายหนุ่มบนหลังสุนัขซามอยด์ด้วยความสงสัย ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ เธอจึงได้แต่มองดูเขาด้วยสายตาระแวดระวัง

เสียงของอีกฝ่ายไม่ได้ดังขึ้นในทันที แต่เว้นจังหวะไปราวสองสามวินาที

"ขอโทษทีนะครับ เมื่อกี้ผมกะจะส่งยิ้มให้ แต่พอยิ้มเสร็จถึงนึกขึ้นได้ว่าห่อตัวมิดชิดขนาดนี้ คุณคงมองไม่เห็นหรอก"

ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความกระดากอายอยู่บ้าง

เดิมทีหนานฉือไม่ได้คิดจะยิ้ม แต่พอได้ยินคำพูดนี้เข้า เธอก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มตรงมุมปากขึ้นมาเบาๆ

"ผมอยากจะรบกวนถามหน่อยครับ แมวของคุณก็จู่ๆ ตัวใหญ่ขึ้นมาเหมือนกันเหรอครับ?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ของอีกฝ่าย ในใจของหนานฉือก็พลันไหววูบ

ในชาติก่อน หนานฉือแทบไม่เคยพบเห็นสัตว์กลายพันธุ์เลยสักกี่ตัว

เนื่องจากเธอมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานพอ จึงไม่รู้ข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับสัตว์กลายพันธุ์เลยแม้แต่น้อย

ทว่าในชาตินี้กลับมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นมากมาย แมวทั้งสี่ตัวของเธอต่างพากันกลายพันธุ์ไปก่อนแล้ว แม้แต่เต่าของนักพรตเฒ่าก็ยังกลายพันธุ์ด้วยเช่นกัน

และตอนนี้เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากบ้านมาได้ไม่ทันไร ก็มาเจอกับสุนัขซามอยด์กลายพันธุ์เข้าให้อีกตัว

เกี่ยวกับเรื่องสัตว์กลายพันธุ์ ในใจของหนานฉือเองก็มีความสงสัยใคร่รู้อยู่เต็มอกเช่นกัน

ยามนี้พอได้ยินคำถามของชายหนุ่ม หนานฉือจึงไม่รีบร้อนที่จะจากไปอีกต่อไป

เธอยกโทรโข่งขึ้นมา แล้วเอ่ยตอบกลับไปอย่างช้าๆ "ใช่ค่ะ แมวของฉันก็จู่ๆ ตัวใหญ่ขึ้นมาเหมือนกัน คุณเคยเห็นสัตว์ตัวอื่นที่ขยายร่างใหญ่ขึ้นแบบนี้อีกไหมคะ?"

"เคยเห็นสิครับ! ในหมู่บ้านจัดสรรของผมยังมีนกแก้วตัวเบ้อเริ่มอีกตัวหนึ่ง เมื่อเช้านี้มันพาร่างเจ้านายของมันบินหนีไปแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่านกแก้วตัวนั้นจะจำทางกลับบ้านได้ไหม ป่านนี้บินกลับมาหรือยังก็ไม่รู้"

แม้ว่าจะไม่ได้เห็นภาพเหตุการณ์นั้นด้วยตาตัวเอง แต่เพียงแค่ฟังคำบอกเล่าของชายหนุ่ม ในสมองของหนานฉือก็จินตนาการเห็นเป็นภาพฉากขึ้นมาได้ในทันที

ตอนที่ไจ่ไจ้วิ่งห้อตะบึงอยู่บนพื้นดิน หนานฉือนั่งอยู่บนหลังของมันยังรู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจขนาดนี้

แล้วถ้าต้องถูกนกแก้วแบกบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอันเวิ้งว้าง มันจะไม่ยิ่งหนาวจนแทบขาดใจตายหรอกหรือ?

หากพลั้งเผลอจับไม่แน่นเข้าล่ะก็…

แค่คิดก็น่าขนลุกขนพองแล้ว

ยิ่งถ้านกแก้วตัวนั้นจำทางกลับบ้านไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ นั่นยิ่งเป็นฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก