ตอนที่ 16 — 016

บทที่ 16 มือสังหารที่ซุ่มอยู่ในเงามืด

ฮั่วหลินหลุดหัวเราะพรืดออกมา สายตาเลื่อนจากใบหน้างดงามเจิดจรัสของเว่ยเหราลงไปยังเรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างที่เผยออกมา หัวใจกลับเต้นเร็วขึ้นอย่างไร้สาเหตุ กิริยาของเว่ยเหรายามอยู่ในป่าเขาออกจะโลดโผนอยู่บ้างจริง ๆ แต่หญิงงามเช่นนาง ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ดูงดงามไปหมด ไม่มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับความหยาบกระด้างแม้แต่น้อย

“มาเถิด ข้าจะสอนพวกเจ้าแทงปลา” เว่ยเหรายิ้มพลางร้องเรียก

โจวฮุ่ยจูกับฮั่วหลินต่างเดินเข้ามาด้วยความกระตือรือร้น

เป่าฉานกับสาวใช้อีกสองคนอยู่บนฝั่ง พวกนางสนทนากันพลางคอยสังเกตว่าบริเวณใกล้เคียงมีผู้ใดปรากฏตัวหรือไม่ ตามปกติแล้วไม่น่าจะมีผู้ใดหาสถานที่แห่งนี้พบ แต่สิ่งใดที่ควรระวังก็ยังต้องระวังไว้ก่อน

ด้านหลังพุ่มไม้ที่สูงกว่าครึ่งตัวคนแห่งหนึ่ง มือสังหารสวมผ้าปิดหน้าสองคนซ่อนตัวอยู่อย่างระมัดระวัง คนหนึ่งมีดวงตาสามเหลี่ยมดูเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย ส่วนอีกคนมีไฝดำเม็ดหนึ่งอยู่บนสันจมูก

เด็กสาวทั้งสามที่กำลังเล่นน้ำอยู่ในแอ่งน้ำงดงามประหนึ่งเทพธิดาจุติลงมาจากสวรรค์ รูปโฉมงดงาม เสียงหัวเราะไพเราะน่าฟัง ทว่าในฐานะมือสังหารที่ได้รับภารกิจซึ่งหากทำไม่สำเร็จก็ต้องเอาชีวิตมาทิ้ง ทั้งสองจึงไม่มีอารมณ์จะชื่นชมหญิงงามแม้แต่น้อย

พวกเขากำลังรอ รอให้คุณหนูสี่ผู้นั้นแยกตัวออกมาตามลำพัง

ห่างออกไปไกลกว่านั้น ลู่จั๋วซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง จากมุมนี้เขาสามารถมองเห็นมือสังหารทั้งสอง แต่ไม่อาจมองเห็นคุณหนูทั้งสามที่อยู่ในแอ่งน้ำ

เขารู้สึกสงสัยยิ่งนักว่าเหตุใดมือสังหารทั้งสองจึงสะกดรอยตามบรรดาคุณหนูมานานถึงเพียงนี้ แต่กลับยังไม่ยอมลงมือเสียที

หากพวกมันไม่ได้คิดจะฆ่าคน ลู่จั๋วก็ไม่มีเหตุผลที่จะสังหารพวกมันเช่นกัน

แต่หากพวกมันคิดจะฆ่าคน ลู่จั๋วก็จะรอให้พวกมันลงมือก่อนแล้วจึงปรากฏตัว อย่างน้อยก็ต้องทำให้เด็กสาวเหล่านั้นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ จดจำบทเรียนครั้งนี้ไว้ให้ขึ้นใจ จะได้ไม่กล้าเข้าภูเขามาเที่ยวเล่นตามลำพังโดยไม่พาผู้ติดตามมาอีกในภายหน้า

บรรดาคุณหนูจับปลาได้หลายตัวแล้ว จึงส่งให้สาวใช้จัดการทำความสะอาด จากนั้นก็เตรียมก่อไฟย่างปลา

แสงแดดเริ่มแผดจ้าขึ้นเล็กน้อย เว่ยเหราจึงถอดหมวกที่สวมอยู่บนศีรษะออก ขณะที่เอียงหน้าจัดแต่งเส้นผม หางตาพลันเหลือบเห็นพุ่มไม้แห่งหนึ่งขยับไหว ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งในชั่วพริบตา

เว่ยเหรายังคงใช้นิ้วสางปอยผมข้างขมับที่เปียกชื้นจากละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้นมา จากนั้นจึงสวมถุงเท้าและรองเท้า ขณะลุกขึ้นยืนก็หันไปกล่าวกับโจวฮุ่ยจูและฮั่วหลินว่า “ข้าจะไปปลดทุกข์เบา”

โจวฮุ่ยจูเองก็อยากไปเช่นกัน

เว่ยเหรายิ้มเล็กน้อย ก่อนกระซิบว่า “รอสักครู่เถิด ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่อยไป ข้าไม่อยากเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น”

ใบหน้าเล็กของโจวฮุ่ยจูแดงระเรื่อ พี่เหราเหตุใดจึงยิ่งนับวันยิ่งชอบหยอกล้อเช่นนี้นะ

เว่ยเหรายื่นมือลูบศีรษะเด็กสาว ก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปในป่า โดยรักษาระยะห่างจากพุ่มไม้แห่งนั้นไว้ช่วงหนึ่ง

นางมองตรงไปเบื้องหน้า แต่หูกลับคอยฟังความเคลื่อนไหวด้านหลัง มีคนสองคนติดตามมา และมีเพียงสองคนเท่านั้น

กระบี่คู่กายถูกเว่ยเหราทิ้งไว้บนฝั่ง ทว่าบนข้อมือยังมีกำไลสำหรับใช้ในยามฉุกเฉินอยู่ชิ้นหนึ่ง

อันที่จริงหากลงมือต่อสู้กันตรง ๆ เว่ยเหราก็มีโอกาสชนะ แต่ความเคลื่อนไหวคงเอิกเกริกเกินไป และอาจทำให้บรรดาญาติผู้น้องหญิงตกใจกลัว

จัดการให้เงียบเชียบไร้สุ้มเสียงก็แล้วกัน

เมื่อเดินห่างออกมาได้ระยะหนึ่ง เว่ยเหราก็ทำท่าจะนั่งยอง ๆ เผยช่องโหว่ขนาดใหญ่ออกมา มือสังหารทั้งสองเห็นดังนั้นก็ลงมือทันที พุ่งเข้าหานางราวกับเสือร้ายตะครุบลูกแกะ

ในชั่วขณะนั้น เว่ยเหราพลิกตัวกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างฉับพลัน มือขวากดกลไกบนกำไลข้อมือซ้าย เข็มเงินขนาดเล็กสองเล่มพุ่งออกไปไล่เลี่ยกัน ก่อนปักเข้ากลางหว่างคิ้วของมือสังหารทั้งสองคนละเล่ม

เพียงเท่านี้ อันตรายก็หมดสิ้นลงแล้ว

ทว่าเมื่อชายสองคนที่พุ่งเข้ามาล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงครางอู้อี้ ร่างสูงเพรียวอีกร่างหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้ถูกพวกมันบดบังไว้ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเว่ยเหรา หากมิใช่เพราะลู่จั๋วมีรูปโฉมงดงามโดดเด่นจนผู้ใดได้เห็นเพียงครั้งเดียวก็ยากจะลืมเลือน ทำให้นางจำเขาได้ทันท่วงที กำไลของนางคงเล็งไปทางลู่จั๋วแล้วอย่างแน่นอน

ด้วยความตกตะลึงเกินไป เว่ยเหราจึงยังคงอยู่ในท่าคุกเข่าชันเข่าข้างหนึ่ง ลืมแม้กระทั่งจะขยับตัว

ในทำนองเดียวกัน เนื่องจากร่างของมือสังหารทั้งสองบดบังสายตา ลู่จั๋วจึงไม่เห็นอาวุธลับที่เว่ยเหราปล่อยออกมาโจมตี

ลู่จั๋วเข้าใจไปเองว่าชายทั้งสองตายด้วยน้ำมือของเขา ดังนั้นเว่ยเหราในสายตาของเขาจึงกลายเป็นหญิงงามไร้สมองที่หาเรื่องใส่ตัวจนตกใจกลัวแทบสิ้นสติ

“เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่”

เมื่อแน่ใจแล้วว่าลู่จั๋วมิใช่พวกเดียวกับมือสังหารทั้งสอง และไม่มีเจตนาจะลงมือต่อนาง เว่ยเหราจึงปัดเศษดินบนชายเสื้อแล้วลุกขึ้นยืน

ยามนี้สภาพการแต่งกายของนางดูยุ่งเหยิงอยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้ทั้งปีนเขาและเล่นน้ำ ปอยผมข้างขมับถูกหมวกกดทับมานาน เมื่อครู่นั่งอยู่ริมฝั่งก็เพียงใช้นิ้วสางลวก ๆ ยังไม่ทันจัดแต่งให้เรียบร้อยก็สังเกตเห็นอันตรายเสียก่อน

ทว่าใบหน้าขาวผ่องเปล่งปลั่งราวหยกนั้น คิ้วเรียวงามดุจวาดด้วยหมึก ดวงตาหงส์ และริมฝีปากแดงสดราวเพิ่งผ่านการชะล้างด้วยน้ำ ยังคงงดงามสะดุดตาอย่างยิ่ง

แม้จะแต่งกายเป็นบุรุษ แต่เสื้อคลุมผ้าแพรกลับงดงามหรูหรา เอวคอดอ้อนแอ้นประหนึ่งดอกเสาหยาวดอกหนึ่งที่ผลิบานอย่างงดงามท่ามกลางพงหญ้าป่า เย้ายวนอ่อนช้อย โดดเด่นเหนือบุปผาทั้งปวง

ลู่จั๋วคิดว่า คุณหนูสี่ผู้นี้คู่ควรกับคำยกย่องว่า “หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง” ที่ฉีจ้งข่ายมอบให้นางจริง ๆ เพียงแต่นิสัยดื้อรั้นพยศเกินไปหน่อย

“นี่คือท่าทีที่เจ้าปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณช่วยชีวิตกระนั้นหรือ”

รูปร่างของเขาสูงสง่าตั้งตรง อีกทั้งตำแหน่งที่ยืนอยู่ยังเป็นพื้นที่สูงกว่าเว่ยเหรา คิ้วตาเย็นชาจึงเผยท่าทีของผู้ที่อยู่เหนือกว่าหลายส่วน

ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตหรือ

เว่ยเหราก้มหน้ามอง มือสังหารทั้งสองนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหญ้า บริเวณท้ายทอยที่เผยออกมาต่างมีรอยเลือดสีแดงประหลาดเพิ่มขึ้นคนละรอย

ดูจากสภาพเช่นนี้ ลู่จั๋วก็คงมีใจคิดจะช่วยนางจริง ๆ

แต่ปัญหาคือ ลู่จั๋วมาถึงตั้งแต่เมื่อใด แอบมองอยู่เป็นเวลานานเพียงใด และเหตุใดจึงเลือกลงมือในช่วงเวลาที่นางตกอยู่ในอันตรายที่สุดพอดี

“เจ้ายังไม่ตอบคำถามของข้า” เว่ยเหราเงยหน้าขึ้น ในดวงตามีเพียงความระแวดระวัง ไม่มีความซาบซึ้งแม้แต่น้อย

ลู่จั๋วมองออกว่านางกำลังเคลือบแคลงสงสัย ใบหน้าหล่อเหลาจึงปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย “ข้ากำลังชมดอกเหมยอยู่ในภูเขา บังเอิญพบว่าชายสองคนนี้มีพฤติกรรมน่าสงสัย จึงสะกดรอยตามมาตลอด ทำไมหรือ คุณหนูเว่ยสงสัยว่าข้าเป็นพวกเดียวกับพวกมันกระนั้นหรือ”

เว่ยเหราตอบว่า “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น เพียงแต่ชายสองคนนี้น่าจะซุ่มอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว ข้าจึงอยากรู้ว่าในช่วงเวลานั้นคุณชายลู่กำลังทำสิ่งใดอยู่”

ลู่จั๋วเบี่ยงกายไปด้านข้าง แล้วชี้ไปยังสถานที่ที่เขาเคยซ่อนตัว “ก่อนจะรู้แน่ชัดว่าชายสองคนนี้มีจุดประสงค์ใด ข้าก็ไม่สะดวกลงมือโดยพลการ แต่สิ่งใดไม่สมควรมอง ข้าย่อมไม่มอง คุณหนูเว่ยวางใจได้”

สำหรับเหตุการณ์ในแอ่งน้ำนั้น ลู่จั๋วเพียงเหลือบมองครั้งเดียวก็ละสายตากลับมา เขาจึงถือว่าตนเองมิได้เห็นรายละเอียดใด ๆ เลย

“แต่คุณชายลู่ก็ไม่ได้ห้ามปรามพฤติกรรมล่วงเกินของชายสองคนนี้เช่นกัน” เว่ยเหรากล่าวเหน็บแนม

มิใช่ว่านางไม่รู้สึกขอบคุณที่ลู่จั๋วยื่นมือเข้าช่วย แม้ความจริงแล้วนางจะไม่จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือก็ตาม ทว่าเจตนาที่เขาเข้ามาช่วยเหลือกลับมิได้บริสุทธิ์ใจถึงเพียงนั้น อีกทั้งท่าทีวางตนสูงส่งเหนือผู้อื่นก็ชวนให้ขัดใจยิ่งนัก

นางไม่ได้เรียกร้องให้ลู่จั๋วต้องเป็นวิญญูชน แต่เขาก็ไม่ควรยกตนว่าเป็นวิญญูชนเช่นกัน หากเป็นวิญญูชนอย่างแท้จริง ย่อมไม่ควรยืนมองคนชั่วสองคนฉวยโอกาสล่วงเกินเด็กสาวหลายคนอยู่ต่อหน้าต่อตาโดยไม่คิดห้ามปราม