ตอนที่ 17 — ตอนที่ 17 ช่วยงานในครัว

ซูอิ๋งถูกรั้งตัวจนหยุดชะงัก เธอไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เพียงแค่แย้มยิ้มมองไปยังมือของฉินเจิ้งที่กำลังกอบกุมมือของตนเองอยู่

ในชาติก่อนเธอช่างโง่เขลานัก ไฉนจึงไม่เคยสังเกตเห็นเลยว่า ฝ่ามือของพี่เจิ้งนั้นทั้งใหญ่ หนา และเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่ง นี่ต่างหากจึงจะเป็นมือของลูกผู้ชายที่แท้จริง

“เอ๊ะ?”

ฉินเจิ้งมองตามสายตาของซูอิ๋งไป พอพบว่าด้วยความร้อนรนทำให้ตนเองเผลอคว้าจับมือของซูอิ๋งเข้า ใบหูของเขาก็พลันร้อนผ่าวแดงก่ำขึ้นมาทันที เขารีบปล่อยมือออกด้วยความลุกลี้ลุกลน

ซูอิ๋งแทบจะหลุดขำออกมา

เธอหลงคิดมาตลอดว่าพี่เจิ้งเป็นคนไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ทั้งเอาแต่ใจและดุดันเด็ดขาด คิดไม่ถึงว่าเขาก็รู้จักเขินอายกับเขาด้วย ช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง

อันที่จริงใช่ว่าซูอิ๋งจะพิสมัยการทำงานบ้าน ทว่านี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของท้องถิ่น ชายหญิงที่หมั้นหมายกันเมื่อมาเหยียบเรือนของอีกฝ่าย ย่อมต้องช่วยหยิบจับงานบ้านงานเรือนเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่ถือตนเป็นคนนอก คนในครอบครัวย่อมไม่นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้ารอให้คนอื่นมาปรนนิบัติ

ซูอิ๋งเดินก้าวเข้าไปในห้องครัว พี่น้องสามสาวกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวกันอย่างขะมักเขม้น

พี่สาวคนโตฉินเจาตี้ผูกผ้ากันเปื้อน ถกแขนเสื้อขึ้น ยืนถือทัพพีอยู่หน้าเตาไฟ ตะหลิวเคาะกะทะเสียงดัง ‘เกร๊งกร๊าง’ พลางส่งเสียงสั่งการน้องสาวทั้งสองอย่างคล่องแคล่ว

พี่สาวคนรองฉินไหลตี้นั่งยองๆ อยู่หน้าช่องเตาไฟ ถือท่อนเหล็กคอยเขี่ยเติมฟืน เปลวไฟส่องสะท้อนใบหน้าของเธอจนแดงระเรื่อ

ส่วนพี่สาวคนที่สามกำลังหั่นต้นกุยช่ายเสียงดัง ‘ฉับๆ’ ฝีมือการลงมีดเชี่ยวชาญช่ำชอง ท่วงท่ากระฉับกระเฉงว่องไว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ชำนาญงานครัวตัวจริง

ตอนที่ซูอิ๋งก้าวพ้นประตูเข้าไป พอดีได้ยินฉินเจาตี้ร้องบอก “ไฟใช้ได้แล้ว น้องรอง เธอไปหยิบต้นหอมกองนั้นมาเด็ดทำความสะอาดหน่อยสิ”

ซูอิ๋งจึงรีบเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่คะ ต้นหอมฉันเด็ดให้เองค่ะ”

เธอพูดพลางเดินตรงไปยังกองต้นหอม นั่งยองๆ ลงหยิบต้นหอมขึ้นมาต้นหนึ่ง

พอซูอิ๋งเอ่ยปากขึ้นมา เสียงกระทะตะหลิวดัง ‘เกร๊งกร๊าง’ ในครัวก็พลันสงบเงียบลงในทันที สามพี่น้องสาวต่างชะงักไปพร้อมกัน แล้วพากันเหลือบไปเห็นน้องชายตัวดีที่กำลังยืนทำปากยื่นอยู่ตรงหน้าประตู จ้องมองแผ่นหลังของซูอิ๋งด้วยท่าทางอยากจะห้ามแต่ก็ไม่กล้าพูด

ฉินเจาตี้รีบโยนตะหลิวในมือทิ้ง ก้าวยาวๆ สามก้าวเป็นสองก้าววิ่งพรวดเข้ามาแย่งเอาต้นหอมในมือของซูอิ๋งไปทันที “ไม่ต้องเด็ดหรอกจ้ะ กับข้าววันนี้ไม่ต้องใช้ต้นหอมหรอก เธอเด็ดออกมาเดี๋ยวมันจะเน่าเสียเก็บไว้ไม่ได้นาน”

ซูอิ๋งไม่อาจพูดว่า ‘ก็ฉันได้ยินพี่ใหญ่สั่งให้พี่รองเด็ดต้นหอมอยู่แหมบๆ’ เธอเหลือบเห็นแง่งขิงวางอยู่ข้างๆ จึงเอื้อมมือไปหยิบขิงขึ้นมาแทน “ถ้าอย่างนั้นฉันช่วยล้างขิงเหลืองกองนี้ให้นะคะ?”

“กับข้าววันนี้ก็ไม่ใช้ขิงเหมือนกันจ้ะ ถ้าโดนน้ำแล้วมันจะเน่าเร็ว อย่าล้างเลยนะ”

“งั้นฉันช่วยปอกกระเทียมให้นะคะ?”

“บ้านพี่ทำกับข้าวปกติไม่ชอบใส่กระเทียมหรอกจ้ะ”

ซูอิ๋งเม้มริมฝีปากแน่น ในใจเริ่มรู้สึกกังวลกระวนกระวายขึ้นมา

บ้านไหนผัดกับข้าวบ้างที่ไม่ใส่ต้นหอม ขิง หรือกระเทียม การที่พี่ใหญ่ไม่ยอมให้เธอหยิบจับอะไรเลยสักอย่างหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ไม่อยากยอมรับเธอเป็นคนในครอบครัวอย่างนั้นหรือ?

เฮ้อ จะโทษพี่ใหญ่ก็ไม่ได้ ต้องโทษตัวเธอเองในชาติก่อนที่ทำตัวเกินเลยไปมากนัก แต่แล้วในเวลานี้จะคลี่คลายสถานการณ์อย่างไรดีเล่า?

ขณะที่ซูอิ๋งกำลังร้อนใจ จู่ๆ เสียงของฉินเจิ้งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “พี่ใหญ่ พี่ก็มอบหมายงานให้ผมกับซูอิ๋งช่วยทำบ้างสิครับ”

ครั้นหันกลับไปเห็นฉินเจิ้งที่กำลังยืนส่งยิ้มระรื่น ซูอิ๋งก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในบัดดล เทพเจ้าประจำบ้านตระกูลฉินเสด็จมาเองเช่นนี้ พี่ใหญ่ไม่ได้ไม่อยากให้เธอช่วยงานบ้าน หากแต่ไม่กล้าให้เธอทำต่างหากเล่า!

มุมปากของฉินเจาตี้กระตุกยิกๆ

พระอาทิตย์คงจะขึ้นทางทิศตะวันตกเป็นแน่ น้องชายผู้ที่สิบนิ้วไม่เคยแตะต้องน้ำเย็นกลับเสนอหน้าขอช่วยทำงานบ้าน นี่มันจงใจทำให้เธอลำบากใจชัดๆ หากพ่อกับแม่รู้เข้าคงต้องก่นด่าเธอเป็นแน่ อีกทั้งตัวเธอเองก็ทำใจปล่อยให้น้องชายเหนื่อยไม่ได้

ทว่าน้องชายตัวดีกลับเน้นเสียงคำว่า ‘ผม’ หนักแน่นเป็นพิเศษ ฉินเจาตี้กวาดตามองซ้ายมองขวาอย่างจนปัญญา จำต้องเอ่ยขึ้น “งั้น…มันฝรั่งต้มสุกในหม้อใบนั้น พวกเธอช่วยกันไปปอกเปลือกแล้วกันนะ”

เตาไฟในห้องครัวของตระกูลฉินก่อเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก่อเป็นเตาสามช่อง เตาช่องในสุดใช้สำหรับนึ่งข้าว เตาช่องกลางใช้สำหรับต้มตุ๋น ฉินเจิ้งเดินดุ่มๆ ไปเปิดฝาหม้อของเตาช่องกลาง ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งปะทะใบหน้า กลิ่นหอมกรุ่นของมันฝรั่งต้มลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว

ครั้นเห็นฉินเจิ้งจะใช้มือเปล่ายกหม้อ ฉินเจาตี้ก็ร้อนใจจนแผดเสียงร้องเตือน “น้องชายระวัง! เอาเศษผ้าห่อหูหม้อก่อนค่อยยก!”

ทว่าฉินเจิ้งมือไวกว่า สองมือคว้าหมับเข้าที่หูหม้อเหล็กทั้งสองข้าง ออกแรงยกหม้อเหล็กลงมาวางบนพื้นดัง ‘ครืน’ พลันเพิ่งได้สติว่าหูหม้อมันร้อนลวกมือจนแสบสะดุ้ง เขาสะบัดมือพลางสูดปากซี้ดซ้าดด้วยความเจ็บปวด กระโดดหย็องๆ ด้วยความทรมาน

“ฉันขอดูหน่อยสิคะว่ามือพองหรือเปล่า?”

ซูอิ๋งทั้งร้อนใจและทั้งนึกขัน เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เธอก็มองออกทันทีว่าฉินเจิ้งไม่เคยย่างกรายเข้ามาในครัวเลยจริงๆ แม้แต่เรื่องที่หูหม้อเหล็กร้อนลวกมือเช่นนี้ เขายังไม่มีสัญชาตญาณระวังตัวแม้แต่น้อย