ตอนที่ 19 — ตอนที่ 19 ผักคาวตอง

คำพูดของเขาช่างเอาแต่ใจและวางอำนาจยิ่งนัก ทว่าพวกพี่สาวกลับไม่นึกโกรธเคืองเลยสักนิด พวกเธอชอบที่จะได้เห็นน้องชายมีความสุขและแย้มยิ้มร่าเริงเช่นนี้มากกว่า ฉินเจาตี้จึงเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจอยู่บ้าง “ในนี้ไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะจ้ะ น้องชาย เธอพาซูอิ๋งไปนั่งรอที่โถงกลางบ้านเถอะ ประเดี๋ยวพวกพี่ก็ยกกับข้าวไปตั้งโต๊ะแล้ว”

ตามปกติแล้วคนบ้านตระกูลฉินมักจะกินข้าวกันง่ายๆ ในห้องครัว มีเพียงช่วงเทศกาลสำคัญหรือมีแขกคนสำคัญมาเยือนเท่านั้นจึงจะจัดสำรับอาหารที่โถงกลางบ้าน ทว่าในสายตาและความคิดของพี่น้องสาวตระกูลฉิน แขกที่สามารถทำให้น้องชายมีความสุขได้ก็คือแขกผู้มีเกียรติสูงสุด ดังนั้นโดยไม่ต้องรอให้แม่สั่งการ ฉินเจาตี้จึงตัดสินใจจัดโต๊ะอาหารที่โถงกลางบ้านด้วยตนเอง

ฉินไหลตี้กับฉินอิ่นตี้ก็พากันแย้มยิ้มพลางดันตัวซูอิ๋งเบาๆ “ไปกับน้องชายพวกพี่เถอะจ้ะ มิฉะนั้นพวกพี่คงได้โดนมันก่นด่าเอาอีกแน่ๆ”

ซูอิ๋งจึงจำต้องเดินตามฉินเจิ้งออกจากห้องครัว พอเดินสวนออกมาก็เห็นเกาไฉ่เสียกำลังอุ้มกิ่งก้านสมุนไพรพุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ฉินเจิ้งจึงทำปากยื่นบ่นอุบขึ้นมาอีกระลอก “แม่ จะทำอะไรอีกเนี่ยครับ? ไม่ต้องทำแล้ว กับข้าวทำเสร็จแล้วก็รีบมากินเถอะ ซูอิ๋งหิวข้าวแล้วนะ!”

มุมปากของเกาไฉ่เสียกระตุกยิกๆ สองครั้ง

ไอ้ลูกตัวดี จะพูดว่าตัวเองหิวบ้างไม่ได้หรือไง? แล้วแม่บังเกิดเกล้าอย่างเธอไม่หิวหรือไรกัน!

เฮ้อ โบราณว่าได้เมียแล้วลืมแม่ ลูกชายของเธอยังไม่ทันจะได้แต่งเมียเข้าบ้าน ก็รู้จักแต่จะห่วงเมียจนลืมแม่เสียแล้ว

ทว่าครั้นเห็นลูกชายร้อนรน เกาไฉ่เสียก็ปรายตามองซูอิ๋งพลางหัวเราะร่า “นี่คือผักคาวตอง* ช่วยดับร้อนถอนพิษไข้ เมื่อครู่ซูอิ๋งไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าคันคอระคายเคือง แม่เลยตั้งใจไปเด็ดมาทำยำผักคาวตองให้เธอกินน่ะสิ”

“ว้าว!”

ฉินเจิ้งดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย เขารีบเข้าไปกอดแขนของเกาไฉ่เสียเขย่าไปมาอย่างประจบ “แม่ของผมดีที่สุดในโลกเลย!”

เกาไฉ่เสียยิ้มแก้มแทบปริจนหน้าบานเป็นกระด้ง มองดูซูอิ๋งก็รู้สึกเจริญหูเจริญตาขึ้นมาทันที “ไปเถอะจ้ะไปเถอะ แม่กับพวกเจาตี้ทำแค่เดี๋ยวเดียวก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

พอซูอิ๋งกับฉินเจิ้งก้าวเข้ามาในโถงกลางบ้าน พี่สามฉินอิ่นตี้ก็ตามเข้ามาเช็ดโต๊ะยกม้านั่งยาว จัดวางชามและตะเกียบอย่างคล่องแคล่วว่องไว ก่อนจะยกชามดินเผาใบใหญ่ใส่ไส้กรอกหมูรมควันนึ่ง อ่างมันฝรั่งคุณยาย และอ่างกุยช่ายผัดไข่มาวางตั้งโต๊ะเรียงราย อาหารร้อนกรุ่นที่ส่งควันหอมฉุยทำให้ซูอิ๋งรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งในความสุขธรรมดาสามัญของโลกมนุษย์

“ซูอิ๋ง พวกเราสองคนนั่งตรงนี้นะ”

ฉินเจิ้งชี้นิ้วไปยังม้านั่งยาวข้างโต๊ะ ตัวเขายังไม่ทันได้นั่งลงดี ก็เอื้อมตัวออกไปหมายจะเลื่อนกับข้าวทั้งสามอย่างมาไว้ตรงหน้าฝั่งของซูอิ๋งทั้งหมด

จะทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน! ซูอิ๋งอยากจะห้ามปรามทว่าก็กลัวว่าพูดไปแล้วจะไม่ได้ผล ซ้ำยังจะทำให้พี่เจิ้งต้องเสียน้ำใจ มิสู้หาทางเลี่ยงตัวออกไปชั่วคราวก่อน รอจนประเดี๋ยวทุกคนมากันพร้อมหน้า และมีผู้ใหญ่บ้านฉินนั่งอยู่ด้วย ฉินเจิ้งก็ย่อมจะไม่กล้าทำประเจิดประเจ้อเช่นนี้โดยปริยาย

ซูอิ๋งจึงเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อของฉินเจิ้งเบาๆ เอ่ยกระซิบเสียงแผ่ว “พี่เจิ้งคะ ฉันอยากล้างมือสักหน่อย พี่มาช่วยตักน้ำให้ฉันหน่อยสิคะ”

ฉินเจิ้งที่เพิ่งจะยกชามไส้กรอกขึ้นมา พอได้ยินเช่นนั้นก็รีบวางลงทันที เขาก้มมองมือที่เปรอะเปื้อนของตนเองด้วยความขัดเขินอยู่บ้าง ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะ ‘แหะๆ’ กลบเกลื่อน “ได้สิ พอดีฉันเองก็ต้องล้างมือเหมือนกัน”

ฉินเจิ้งพาซูอิ๋งเดินออกจากโถงกลางบ้าน ตรงมุมลานบ้านของเขามีโอ่งน้ำใบใหญ่ตั้งอยู่ ด้านในเป็นน้ำฝนที่รองเก็บไว้สำหรับใช้ล้างผักหรือให้หมูเป็ดกิน ส่วนน้ำสำหรับคนกินจะตักใส่ไว้ในโอ่งน้ำในครัว

ขณะที่ฉินเจิ้งกำลังจะเปิดฝาไม้บนโอ่งน้ำ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยยิ้มๆ “ซูอิ๋ง เธอรอเดี๋ยวนะ”

เขาวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่ห้องครัว ชั่วพริบตาเดียวก็วิ่งหน้าตื่นกลับมา ในมือถือแก้วเคลือบอีนาเมลใบเล็กที่สีกระเทาะหลุดลอกไปกว่าครึ่งใบ ยื่นส่งให้ซูอิ๋งพลางยิ้มแป้น “เธอเอาอันนี้ไปล้างมือน้า”

พอซูอิ๋งก้มมองดู ในแก้วเคลือบอีนาเมลใบเล็กนั้นมีสบู่ก้อนหนึ่งวางอยู่ เธออดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากแน่น

สำหรับชนบทในยุคนี้แล้ว สบู่ถือเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยราคาแพง แม้แต่เวลาซักผ้าชาวบ้านยังต้องเข้าป่าไปเก็บฝักส้มป่อยมาแช่น้ำซักผ้า นับประสาอะไรกับการเอาสบู่มาล้างมือ ทว่าฉินเจิ้งกลับหยิบสบู่ทั้งก้อนมาให้เธอใช้

ผู้ชายคนนี้ มักจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่ตนเองมีให้แก่เธอเสมอ ชาติก่อนตัวเธอไม่เพียงแต่ตาบอด ทว่ายังโง่เขลาเบาปัญญาอย่างยิ่ง ถึงได้หลงคิดว่าไอ้สารเลวคนนั้นดีเลิศประเสริฐกว่า

ในอกของซูอิ๋งพลันเอ่อล้นไปด้วยความเจ็บปวดและซาบซึ้ง เธอฝืนยิ้มให้ฉินเจิ้งพลางส่งแก้วเคลือบอีนาเมลใบเล็กคืนกลับไป “พี่เจิ้งคะ มือฉันไม่ได้สกปรกอะไรมากหรอกค่ะ ล้างแค่น้ำเปล่าก็พอแล้ว”

หมายเหตุ

• ผักคาวตอง (折耳根 หรือ 鱼腥草) คือพืชสมุนไพรพื้นบ้านที่นิยมรับประทานกันอย่างแพร่หลายในมณฑลยูนนานและเสฉวน นิยมนำรากและใบมารับประทานสดหรือทำเป็นยำเย็น มีสรรพคุณตามศาสตร์แพทย์แผนจีนในการช่วยขับพิษ ดับร้อนใน และบรรเทาอาการอักเสบเจ็บคอ