ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2 ไม่ไปก็ต้องลากไป

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว บานประตูไม้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับพร้อมจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ

ด้วยประสบการณ์จากชาติก่อน ในจังหวะที่ดึงกลอนประตูออก ซูอิ๋งจึงเบี่ยงกายหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วว่องไว

เสียงบานประตูกระแทกเปิดออกสองข้างดัง ‘โครม!’ หญิงร่างใหญ่กำยำสามคนที่ยืนอัดกันอยู่นอกประตูไม่ทันตั้งหลัก ร่างจึงพุ่งถลันไปข้างหน้าเสียหลักเซถลาจนเกือบสะดุดล้ม ไม้คานและจอบที่ถือติดมือมาส่งเสียงกระทบพื้นดังเคร้งคร้าง

ซูอิ๋งมองเห็นได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าใครที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูย่อมต้องถูกแรงกระแทกจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า พวกเธอไม่ได้ตั้งใจจะชนแม่ของเธอเลยสักนิด

ในบรรดาสามพี่น้อง ฉินเจาตี้ทุบประตูรุนแรงที่สุด เวลานี้จึงเสียจังหวะมากที่สุด ร่างของเธอพุ่งถลันไปข้างหน้า ทำท่าจะล้มคว่ำคะมำหน้าทิ่มพื้น

ซูอิ๋งไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวหญิงร่างใหญ่เอาไว้ได้ทันท่วงที พร้อมกับหลุดปากร้องเรียกด้วยความห่วงใย

“พี่ใหญ่ระวังค่ะ!”

“นังเด็กบัดซบ ใครใช้ให้แกมาช่วยประคอง!”

หญิงสาวสะบัดผลักซูอิ๋งออกไปอย่างหยาบคาย ริมฝีปากหนาขยับด่ากราดทันควัน “รีบตามพวกกูกลับไปปรนนิบัติน้องชายกูเดี๋ยวนี้เลยนะ! ถ้าน้องกูเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว กูจะถลกหนังแกทั้งเป็น!”

สามพี่น้องไม่ใช่พวกที่จะพูดจาดีๆ เป็น และพวกเธอก็ไม่รู้แน่ชัดว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ในเมื่อน้องชายหมดสตินอนละเมอเรียกแต่ชื่อซูอิ๋งไม่หยุด เรื่องนี้ย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับซูอิ๋งอย่างแน่นอน

หลินจิ่นหลานรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมา พอได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นก็น้ำตาไหลพรากด้วยความโกรธ ทว่าแม้จะโกรธจัดเพียงใด น้ำเสียงของเธอก็ยังคงแผ่วเบาและนุ่มนวล

“ฉินเจาตี้ ทำไมเธอถึงได้เอาแต่ด่าทอคนอื่นแบบนี้? อิ๋งอิ๋งเพิ่งจะฟื้น ข้าวสักคำก็ยังไม่ได้ตกถึงท้อง ทำไมจะต้องไปปรนนิบัติฉินเจิ้งด้วย?”

ฉินเจาตี้ใช้สองมือปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าแล้วผุดลุกขึ้นยืน

เธอตัวสูงกว่าหลินจิ่นหลานเกือบครึ่งศีรษะ รูปร่างหนากว่าอีกฝ่ายถึงสองเท่า พอยกมือเท้าสะเอว เบิกตากว้าง ก็ดูเหมือนแม่หญิงปากร้ายบ้านป่าชนบทขึ้นมาทันตา ยามพูดน้ำลายแตกฟอง เสียงดังกึกก้องปานฟ้าผ่า

“ทำไมงั้นเหรอ? ก็เพราะนังตัวซวยอย่างลูกสาวแกน่ะสิ น้องชายฉันเจอหน้าทีไรเป็นต้องซวยซ้ำซากทุกที! คราวนี้ถึงขั้นทำน้องฉันหัวแตกเลือดอาบ ตอนนี้นอนหมดสติไม่ยอมฟื้นอยู่บนเตียง ถ้าไม่ให้นังนี่ไปปรนนิบัติแล้วจะให้ใครไป?”

“อย่าไปมัวเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับพวกมันเลย ไม่ยอมไปก็ลากตัวมันไป!”

ฉินไหลตี้พี่สาวคนรอง และฉินอิ่นตี้พี่สาวคนที่สาม กัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น กางฝ่ามือหนาใหญ่ราวกับมือผู้ชาย พุ่งตรงเข้ามาหมายจะตะครุบตัวซูอิ๋ง ปากก็ก่นด่าไม่ขาดสาย

“นังตัวดีนี่แต่ไหนแต่ไรก็เป็นเมียน้องชายกูอยู่แล้ว ปรนนิบัติผัวมันก็เป็นเรื่องถูกต้องตามทำนองคลองธรรม คราวนี้ไปแล้วก็อย่าคิดจะกลับมาอีก รีบคลอดลูกชายสืบสกุลตระกูลฉินให้เร็วๆ เลย!”

สามพี่น้องมีท่าทีป่าเถื่อนไร้มารยาทถึงเพียงนี้ ในชาติก่อนซูอิ๋งจึงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง และกระโดดเข้าไปโต้เถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทว่าในเวลาต่อมา เมื่อเธอถูกผู้ชายที่เธอหลงคิดว่าเป็นเจ้าชายแสนดีทอดทิ้งอย่างเลือดเย็น จนต้องตกอยู่ในสภาพสิ้นเนื้อประดาตัวและล้มป่วยด้วยโรคร้าย แม้กระทั่งพ่อแท้ๆ ยังไม่เคยแวะมาเหลียวแลเธอเลยสักครั้ง แต่สามพี่น้องตระกูลฉินกลับร่วมมือกับฉินเจิ้งตามหาเธอจนเจอ

พวกเธอช่วยฉินเจิ้งดูแลปรนนิบัติเธอ ไม่ใช่แค่เพียงวันสองวัน แต่เป็นเวลายาวนานกว่าสามปี หนึ่งพันหนึ่งร้อยสิบแปดวันเต็ม โดยไม่มีคำบ่นหรือตัดพ้อแม้แต่คำเดียว

พวกเธอเคยแอบมาบอกซูอิ๋งลับหลังฉินเจิ้งว่า ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจหรือผิดบาปใดๆ อันที่จริงพวกเธอต่างหากที่รู้สึกยินดียิ่งที่ได้ทำสิ่งเหล่านี้ให้เธอ เพราะเธอคือผู้ที่มีบุญคุณช่วยชีวิตคนทั้งครอบครัวตระกูลฉินเอาไว้

นั่นก็เพราะนับตั้งแต่ที่เธอจากน้องชายของพวกเธอไป ไม่ว่าคนในครอบครัวจะปลอบประโลม ก่นด่า หรือทุบตีเพียงใด ก็ไม่มีใครสามารถฉุดรั้งฉินเจิ้งขึ้นมาจากความสิ้นหวังจมดิ่งได้เลย

ยามถูกเคี่ยวเข็ญจนทนไม่ไหว เขาก็หนีออกจากบ้าน จนกระทั่งครอบครัวตามไปพบตัวเขานอนจมอยู่ในกองขยะต่างถิ่น ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง หากในวันนั้นพวกเธอไปช้ากว่านั้นเพียงชั่วโมงหรือสองชั่วโมง ฉินเจิ้งที่เมามายจนไม่ได้สติก็คงจะหนาวตายไปแล้วอย่างแน่นอน เขาตั้งใจจะเอาชีวิตไปทิ้งแท้ๆ

หลังจากพากลับมาบ้าน คนทั้งครอบครัวต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเฝ้าดูเขาตลอดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ต่อให้เหนื่อยยากลำบากเพียงใดพวกเธอก็ยอม แต่พวกเธอไม่อาจทนเห็นน้องชายที่เคยเข้มแข็งองอาจและมีชีวิตชีวาต้องกลายเป็นคนไร้ค่าไปต่อหน้าต่อตาได้

ในยามที่คนทั้งตระกูลฉินกำลังจะถูกฉินเจิ้งกดดันจนแทบบ้าคลั่ง ข่าวที่ว่าซูอิ๋งถูกผู้ชายคนนั้นทอดทิ้งก็แพร่สะพัดมาถึง

‘อิ๋งอิ๋งต้องการฉันแล้ว!’ ฉินเจิ้งฟื้นคืนชีพกลับมามีเรี่ยวแรงในทันใด เพียงเพราะเขาต้องการจะเป็นผู้ชายที่เธอสามารถพึ่งพิงได้ตลอดไป