ตอนที่ 33 — ตอนที่ 33 คนทั้งบ้านล้วนไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องได้ง่ายๆ

หลี่สี่หงรู้สึกตกตะลึงงันไปบ้าง ตอนที่ฉินเจิ้งกับแม่หนูตระกูลซูเดินออกมา ประตูรั้วบ้านตระกูลฉินก็ปิดลงแล้วมิใช่หรือ? อีกทั้งน้ำเสียงที่นางพูดก็ไม่ได้ดังมากมายอันใด เหออวี้หมี่ไปได้ยินเข้าตั้งแต่เมื่อไรกัน?

หรือว่าหลังจากปิดประตูรั้วแล้วไม่ได้กลับเข้าบ้านไปทำงาน ทว่าเอาหูแนบกับบานประตูคอยแอบฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก ถึงได้พอตนพูดจบปุ๊บพวกเขาก็เปิดประตูพรวดพราดออกมาปั๊บ?

เหออวี้หมี่นังแก่คนนี้ใช่คนที่จะไปแหยมได้ง่ายๆ เสียเมื่อไร อีกทั้งลำดับอาวุโสยังสูงกว่านาง ต่อให้ตีชนะหรือตีแพ้นางก็ย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบและผิดอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังพกลูกมือที่มีรุ่นราวคราวเดียวกับนางมาด้วยอีก หลบฉากหนีไปก่อนย่อมเป็นยอดกลยุทธ์

หลี่สี่หงหมุนตัวคิดจะวิ่งหนี ทว่าซูอิ๋งตาไวและมือไวกว่า คว้าแขนของนางไว้หมับ “ป้าสามหลี่อย่าเพิ่งไปสิคะ คุณย่าของพี่เจิ้งมีเรื่องอยากจะคุยกับป้าแน่ะค่ะ”

คุยกับมารดาเอ็งสิมันจะมีคำพูดดีๆ อะไรได้? หลี่สี่หงคิดจะสะบัดให้หลุด ซูอิ๋งเองก็จับไว้ได้ไม่แน่นหนานัก ทว่าทันทีที่ซูอิ๋งขยับ ฉินเจิ้งก็ขยับตามทันที เขายื่นมือเข้ามากระชากแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น หลี่สี่หงจึงขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

เหออวี้หมี่ก้าวพรวดเพียงสองสามก้าวก็มาถึงตรงหน้า ชี้นิ้วด่ากราดใส่หน้าหลี่สี่หง “บ้านไหนหมักเนื้อเค็มแล้วไม่ขึ้นราบ้าง? บ้านเอ็งหมักแล้วไม่ขึ้นราหรือไง? หรือว่ารามันไปขึ้นอยู่ในท้องหมาๆ ของเอ็งจนหมดแล้วเรอะ!”

หลี่สี่หงรีบปั้นหน้ายิ้มประจบ “คุณย่าของฉินเจิ้ง ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจ้ะ ฉันหมายถึงว่าเนื้อเค็มที่คุณย่าหมักไว้แห้งสนิทเนื้อเน้นๆ จริงใจมาก มีราขึ้นนิดหน่อยถือเป็นเรื่องปกติ ก่อนกินแค่ขูดออกก็ใช้ได้แล้ว… แหะๆ ฉันยังไม่ได้ล้างชามเลย ขอตัวกลับก่อนนะจ๊ะ”

เถียนอิ๋งชุนก้าวเข้ามาขวางทางไว้ ปั้นหน้าบึ้งตึงตวาดลั่น “ป้าสามหลี่ เมื่อกี้ป้าไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้นี่คะ! พอลับหลังไปป้าจะกุเรื่องใส่ร้ายแม่กับพี่สะใภ้ใหญ่อะไรอีก? สู้ป้าพูดออกมาต่อหน้านี้ให้หมดเลยดีกว่า!”

หลี่สี่หงทำหน้าเบี้ยวราวกับกินยาขม “ไม่หรอกๆ อิ๋งชุน เธอปรักปรำใส่ร้ายฉันแล้ว”

เถียนอิ๋งชุนไม่ได้หลอกง่ายถึงเพียงนั้น นางเอ่ยเสียงดังว่า “ไม่ทำก็ดีแล้ว หากฉันกับแม่ได้ยินใครเอ่ยถึงเรื่องราวในวันนี้ลับหลังอีกล่ะก็ พวกเราจะถือว่าเป็นฝีมือป้าคนเดียวที่เที่ยวไปปล่อยข่าวพล่อยๆ!”

ฉินเจี้ยนหมินยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นมีเลศนัย “ใครกล้าพูดจาพล่อยๆ ใส่ร้ายแม่กับพี่สะใภ้ใหญ่ของข้า ข้าไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่ ขอแช่งให้เดินสะดุดหัวทิ่มลงไปในหลุมอุจจาระ กินขี้เข้าไปเต็มปาก!”

หลี่สี่หงขนลุกซู่สะท้านไปทั้งร่าง

เมื่อเทียบกับฉินเจิ้งแล้ว นางกลับหวาดกลัวฉินเจี้ยนหมินยิ่งกว่า เพราะไอ้เวรนี่ชอบเล่นงานลับหลังแบบสารพัดพิษ นางไม่อยากตกหลุมอุจจาระหรอกนะ จึงตกใจกลัวจนรีบละล่ำละลักสาบาน “หากฉันกล้าพูดจาซุบซิบนินทาเรื่องของวันนี้อีกล่ะก็ ขอให้คนทั้งครอบครัวของฉันต้องอดตายกันหมดเลยเอ้า! คุณย่าของฉินเจิ้ง สาบานขนาดนี้ใช้ได้แล้วใช่ไหมจ๊ะ?”

คำสาบานนี้ฟังดูจริงใจและหนักแน่นกว่าการสาบานว่าขอให้ฟ้าผ่าตายมากมายนัก คนที่เคยผ่านความหิวโหยมาจริงๆ ถึงจะรู้ซึ้งว่าการอดตายนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด เหออวี้หมี่จึงพึงพอใจ โบกมือไล่ “ไสหัวไป!”

หลี่สี่หงใส่เกียร์หมาวิ่งหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่าย ส่วนบรรดาชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุกก็ตกใจจนพากันสลายตัวแยกย้ายหนีเตลิดไปจนเกลี้ยง ซูอิ๋งกับฉินเจิ้งกำลังจะเดินกลับบ้านเช่นกัน ทว่าจู่ๆ ก็เห็นเถียนอิ๋งชุนยกมือขึ้นปิดปากและกุมท้อง โก่งคอพะอืดพะอมจะอาเจียนอยู่สองสามครั้ง ท่าทางดูเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างยิ่ง

เหออวี้หมี่รีบเข้าไปประคองนางไว้ทันที พลางกระซิบสั่งเสียงต่ำ “เจี้ยนหมิน รีบประคองพี่สะใภ้รองของเจ้าเข้าไปข้างในเร็วเข้า”

ซูอิ๋งคิดจะเข้าไปช่วยประคองเช่นกัน ทว่าเหออวี้หมี่กลับดันตัวเธอออกเบาๆ ส่ายหน้าพลางกระซิบว่า “เด็กดี พวกเจ้าสองคนรีบกลับบ้านไปเถอะ เรื่องของคุณอาสะใภ้รองของเจ้า อย่าได้เอาไปบอกใครเด็ดขาดนะ”

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังของเหออวี้หมี่ ซูอิ๋งก็รู้ดีว่าต้องมีเรื่องราวภายในที่เธอไม่ควรรู้แน่ จึงรีบพยักหน้ารับคำและไม่เดินตามเข้าไป แว่วเสียงสะอึกสะอื้นของเถียนอิ๋งชุนดังลอยมาเบาๆ “คุณแม่คะ… ฉันขอโทษต่อคุณแม่ด้วยค่ะ”

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ซูอิ๋งเก็บความสงสัยไว้ในใจแต่ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากถาม จึงเดินเคียงข้างฉินเจิ้งกลับมาที่บ้านตระกูลฉิน ส่งมอบเนื้อเค็มให้ถึงมือเกาไฉ่เสียแล้วจึงขอตัวกลับ ฉินเจิ้งอาสาจะเดินไปส่งเธอ ซูอิ๋งก็ไม่ปฏิเสธ

พอมองดูเด็กทั้งสองคนเดินพ้นประตูรั้วออกไปและประตูปิดลง เกาไฉ่เสียก็สะบัดเนื้อเค็มทั้งสามก้อนนั้นด้วยความระอาใจ พลางหัวเราะเยาะหยัน “ฉันดูแล้วเนื้อเค็มนี้คงหมักไว้ตั้งแต่ปีกลายนู่นกระมัง แม่ของเธอนี่ก็ช่างขี้เหนียวเหลือเกิน เนื้อเค็มแค่นิดเดียวคนทั้งบ้านใหญ่กินกันมาได้จนถึงป่านนี้!”