ตอนที่ 47 — ตอนที่ 47 เจ้าอันธพาลน้อยตระกูลฉิน

หลี่ปาจินปีนี้อายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี รูปร่างหน้าตาก็พอดูเป็นผู้เป็นคน ทว่ารำคาญที่คนเฒ่าคนแก่ในบ้านคอยจู้จี้ควบคุมและเร่งรัดให้แต่งงานทุกเมื่อเชื่อวัน จึงตัดใจขอแยกบ้านออกมาอยู่ตามลำพัง ทั้งยังป่าวประกาศไปทั่วว่าบรรดาหญิงสาวในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านนี้เขาไม่ชายตามองเลยสักคน หากเขาจะแต่งงานก็ต้องแต่งกับหญิงสาวแสนสวยในเมืองเท่านั้น

ทว่านั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการที่เขาจะคอยเกี้ยวพาราสีและแทะโลมเหล่าสะใภ้และหญิงสาวตามหมู่บ้านต่างๆ มีหญิงสาวไม่น้อยที่ต้องตกเป็นเหยื่อของเขาแต่ก็ไม่กล้าปริปากส่งเสียง เพราะเจ้านักเลงหัวไม้คนนี้คารมคมคายปากหวานก้นเปรี้ยว ทั้งยังสามารถเรียกพรรคพวกอันธพาลมาหนุนหลัง จึงไม่มีใครกล้าไปมีเรื่องตอแยด้วย

เพียงแต่เจ้านักเลงคนนี้เป็นคนรู้ทางหนีทีไล่และประจบสอพลอเก่ง ใครในหมู่บ้านที่ไม่ควรไปล่วงเกินเขาย่อมรู้แจ้งเห็นจริงในอก และให้ความเคารพยำเกรงต่อผู้ใหญ่บ้านฉินมาโดยตลอด ซูอิ๋งจำไม่ได้เลยว่าหลี่ปาจินเคยไปล่วงเกินฉินเจิ้งตรงไหน จึงทำได้เพียงรุดไปดูสถานการณ์ด้วยตนเอง

ซูอิ๋งยังไม่ทันจะเดินไปถึงบ้านของหลี่ปาจิน ก็ได้ยินเสียงตวาดด่าทออันดังกังวานของฉินเจิ้งแว่วมาแต่ไกล “ไอ้สวะ! มึงคิดว่ากูหลอกง่ายนักหรือไง เก็บข้าวของบ้าบออะไรถึงได้นานขนาดนี้? ถ้ามึงยังไม่รีบไสหัวออกไป กูจะทุบทำลายให้แหลกคามือ ดูซิว่ามึงยังจะเก็บห่าเหวอะไรได้อีก!”

หัวใจของซูอิ๋งเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ พอลัดเลาะวิ่งเข้าไปใกล้อีกนิดก็แลเห็นแผ่นหลังอันคุ้นเคยของฉินเจิ้ง

ซูอิ๋งสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

ครั้งนี้หลี่เสี่ยวชุ่ยไม่ได้โกหกจริงๆ ฉินเจิ้งกำลังยืนลากไม้คานหาบขนาดใหญ่ท่อนหนึ่งอยู่หน้าประตูบ้านของหลี่ปาจิน ขนาบข้างด้วยกลุ่มเด็กหนุ่มเพื่อนเกลอที่ในชาติก่อนซูอิ๋งเคยมองว่าเป็นพวกเสเพลไร้แก่นสาร แต่ละคนต่างถือจอบ พลั่ว และเสียม ยืนเบ่งกล้ามวางท่าข่มขวัญเพื่อช่วยเสริมบารมีให้พี่ใหญ่ของตน

หลี่ปาจินคุกเข่าทรุดลงกับพื้นหน้าประตูบ้านเสียงดัง ‘ตุบ’ ร้องไห้คร่ำครวญวิงวอน “พี่เจิ้ง! ฉันยอมกราบเรียกพี่เป็นปู่แล้ว ฉันยอมโขกหัวให้พี่เลย อย่าขับไล่ฉันไปเลยนะพี่ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะพี่ ฉันได้รับเศษกระดาษโน้ตข้อความนั่นแล้วถึงได้ไปจริงๆ นะพี่…”

“พี่ใหญ่!”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างฉินเจิ้งเหลือบไปเห็นซูอิ๋งเข้า จึงร้องเอะอะโวยวายขึ้นมาทันควัน “เมียเด็กของพี่มาแล้ว!”

เดิมทีฉินเจิ้งกำลังวางท่าดุดันองอาจประหนึ่งพญาอินทรีแห่งขุนเขา ทว่าพอได้ยินคำนี้ก็สะดุ้งโหยงตัวลอยขึ้นมาทันใด พลันหันขวับไปเห็นซูอิ๋งก็รีบหันหน้าหนีกลับมาอย่างรวดเร็ว สองมือยกไม้คานขึ้นสูงชี้หน้าหลี่ปาจินในท่าถล่มขุนเขาไท่ซาน ตวาดลั่น “ไอ้ชาติหมา มึงหุบปากเดี๋ยวนี้ ขืนกล้าพล่ามออกมาอีกแม้แต่คำเดียว วันนี้มึงอย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกไป!”

จากนั้นเขาก็โยนไม้คานใส่มือของลูกน้อง แล้ววิ่งตึงตังเข้ามาหาซูอิ๋ง เริ่มแรกเขาตกใจจนตาค้าง ชี้นิ้วเบิกตากว้างพลางเอ่ยถาม “อิ๋งอิ๋ง ทำไมเธอถึงตัดผมเสียล่ะ?”

เขาชอบเปียผมเส้นโตทั้งสองข้างของซูอิ๋งจะตายไป แม้แต่ในความฝันก็ยังอยากจะลูบคลำดูสักครา จู่ๆ ทำไมถึงหายไปได้เล่า?

ซูอิ๋งปรายตามองค้อนเขาเบาๆ

เวลานี้ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องผมงั้นหรือ? ดูสิ บีบคั้นคนอื่นจนถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย

ซูอิ๋งร้อนใจจะเดินตรงเข้าไป ทว่าฉินเจิ้งรีบกางแขนทั้งสองข้างขวางทางไว้ ยิ้มแป้นเอ่ยเอาใจ “อิ๋งอิ๋ง เธอมาที่นี่ทำไมกันจ๊ะ? ไอ้สวะคนนี้เป็นคนสกปรกชอบทำแต่เรื่องโสมม จะทำให้ดวงตาของเธอแปดเปื้อนเปล่าๆ เธอกลับบ้านไปก่อนเถอะนะ เดี๋ยวเสร็จเรื่องแล้วพี่ค่อยไปหาเธอ”

ซูอิ๋งเอ่ยด้วยความเคืองใจอยู่บ้าง “พี่เจิ้ง พี่รับปากฉันแล้วไม่ใช่หรือคะว่าวันนี้จะไปรายงานตัวเข้าเรียนที่โรงเรียน แล้วทำไมถึงถือไม้คานมาขับไล่คนอื่นแบบนี้ล่ะคะ? เขาถึงกับคุกเข่าอ้อนวอนพี่แล้ว พี่ช่วยผ่อนหนักเป็นเบา ให้อภัยคนได้ก็ให้อภัยไปไม่ได้หรือคะ?”

เดิมทีเธอตั้งใจจะพูดว่า เขาเป็นคนสกปรกทำเรื่องโสมม แต่พี่เจิ้งพี่ลองดูสภาพตัวเองเถอะ ต่างอะไรจากพวกโจรป่าอันธพาลครองเมืองกันล่ะ?

ฉินเจิ้งยื่นปากน้อยๆ กะพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นเกาศีรษะด้วยความน้อยใจ พอปลายนิ้วสัมผัสโดนผ้ากอซที่ซูอิ๋งแปะไว้ให้บนศีรษะ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง ยืนกรานอย่างดื้อรั้น “อิ๋งอิ๋ง เรื่องนี้เธออย่าเข้ามายุ่งเลยนะ กลับบ้านไปก่อนเถอะ”

เธอจะไม่ยุ่งได้อย่างไรกัน? ซูอิ๋งคว้าท่อนแขนของฉินเจิ้งแล้วเขย่าเบาๆ “พี่เจิ้ง พี่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า 'เดินสายนักเลง ไม่ช้าก็เร็วต้องชดใช้' ไหมคะ? ฉันไม่ได้อยากจะไปยุ่งเรื่องของเขาหรอกค่ะ แต่ฉันกลัวว่ามันจะส่งผลร้ายต่ออนาคตของพี่ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ดีไหม?”

แววตาที่ฉินเจิ้งทอดมองซูอิ๋งทวีความอ่อนโยนยิ่งขึ้นไปอีก ทว่าท่าทีกลับยิ่งเด็ดเดี่ยวหนักแน่น “อิ๋งอิ๋ง ไม่เป็นไรหรอก คนที่ขับไล่มันคือพี่เอง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรพี่ขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว เธอกลับไปเถอะนะ”