ตอนที่ 5 — ตอนที่ 5 พี่เจิ้งของเธอนั้นช่างดูดียิ่งนัก

เมื่อผู้เป็นแม่ปล่อยมือ บุตรสาวทั้งสามคนก็ยอมปล่อยมือตามไปด้วย

ฉินเจิ้งรีบวิ่งตรงรี่มาทางซูอิ๋ง แม้แต่รอยเลือดที่ซึมอยู่ตรงหางคิ้วเขายังไม่มีเวลาได้ยกมือขึ้นเช็ด ได้แต่ร้องตะโกนด้วยความร้อนใจ

“ซูอิ๋ง เธอเจ็บอยู่อย่าวิ่งเร็วนักสิ ระวังจะสะดุดล้มเอานะ รีบหยุดเร็วเข้า…”

ยิ่งทั้งสองคนวิ่งเข้ามาใกล้กันมากเท่าไร ซูอิ๋งก็ยิ่งมองเห็นใบหน้าของฉินเจิ้งได้ชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

ในชาติก่อน เธอไม่เคยตั้งใจมองผู้ชายคนนี้ดีๆ เลยสักครั้ง

พอได้ยินว่าเขาไม่ชอบเรียนหนังสือก็เกิดความรังเกียจ ครั้นเห็นเขาชกต่อยดุดันก็ยิ่งคิดจะหนีให้ไกล เพียงแค่เหลือบตาเห็นผิวพรรณที่คล้ำแดดของเขา ซูอิ๋งก็รู้สึกอึดอัดราวกับถูกยัดเยียดไข่เป็ดฟองใหญ่เข้าปากสิบฟอง จนไม่อยากจะปรายตามองแม้เพียงครึ่งเสี้ยววินาที

ในเวลาต่อมา แม้ฉินเจิ้งจะคอยปกป้องดูแลเธออย่างสุดความสามารถ สายตาที่มองมาที่เธอไม่เคยมีแววตัดพ้อต่อว่า บนใบหน้ามักประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าสดใสดั่งแสงตะวันอยู่เสมอ ทว่าเวลานั้นเธอกลับละอายใจจนไม่มีหน้าจะมองเขาอีกต่อไปแล้ว

มาบัดนี้เธอถึงได้ตระหนักรู้ ว่าพี่เจิ้งของเธอนั้นช่างดูดียิ่งนัก

เขาอายุมากกว่าเธอเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น ทว่ารูปร่างกลับสูงใหญ่ผึ่งผาย องอาจสมชายชาตรี

จริงอยู่ที่เขาไม่รักการเล่าเรียนเขียนอ่าน ทว่าหลักการพื้นฐานที่สุดในการเป็นมนุษย์เขากลับเข้าใจอย่างถ่องแท้ ทั้งยังยึดมั่นและปฏิบัติตามได้อย่างสม่ำเสมอเสมอต้นเสมอปลาย พ่อผู้รอบรู้ภูมิปัญญาเปี่ยมล้นของเธอจะเทียบเขาติดได้อย่างไร?

จริงอยู่ที่เขาชกต่อยได้ดุดันรุนแรง ทว่าคนบางคนก็สมควรถูกสั่งสอนจริงๆ ตัวอย่างเช่นไอ้สารเลวที่ทำร้ายเธอในชาติก่อน หากคราวนั้นเธอไม่เอ่ยปากห้ามไว้ ฉินเจิ้งก็คงจะซ้อมมันจนตายคามือไปแล้ว

ผิวพรรณของพี่เจิ้งไม่ขาวผ่อง แต่เป็นสีทองแดงสุขภาพดีที่ขับเน้นให้เครื่องหน้าคมคายโดดเด่น ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายคมกล้า ยามที่จ้องมองมาที่เธอช่างดูอบอุ่นเจิดจ้าดั่งแสงตะวัน หล่อเหลาจนทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปไหนได้เลย

ในระยะห่างที่เหลือเพียงสองเมตรเศษ ซูอิ๋งพลันชะงักฝีเท้าลง เพราะความละอายใจที่ท่วมท้นขึ้นมาในอก

ชาติก่อนเธอตาบอดไปแล้วหรืออย่างไร? ถึงไม่รักลูกผู้ชายที่หล่อเหลาตรงไปตรงมาเช่นนี้ แต่กลับไปหลงใหลผู้ชายหน้าซีดเซียวเจ้าเล่ห์เพทุบาย จนทำให้พี่เจิ้งของเธอต้องทนรับความอยุติธรรมมามากมายเพียงใด

เมื่อเห็นซูอิ๋งหยุดชะงักลงกะทันหัน ฉินเจิ้งก็รีบเบรกฝีเท้าลงจนฝุ่นตลบขึ้นมาตรงปลายเท้า ความปีติยินดีที่เพิ่งผุดขึ้นมาเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกตกใจทันควัน

เมื่อครู่นี้เขาคงหูฝาดไปเองจริงๆ ซูอิ๋งจะมาเรียกเขาว่า ‘พี่เจิ้ง’ ได้อย่างไรกัน? ขอแค่เธอยอมเรียกเขาว่า ‘นาย’ หรือขานรับ ‘อืม’ เหมือนเมื่อก่อนก็พอแล้ว ทำไมถึงได้เอาแต่จ้องมองเขาตาไม่กะพริบโดยไม่ยอมพูดจา ซ้ำร้ายยังทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้อีก?

ดวงตาของซูอิ๋งงดงามถึงเพียงนั้น ใสกระจ่างยิ่งกว่าธารน้ำพุสายใดที่เขาเคยพบเจอ จะปล่อยให้มีหยาดน้ำตาไหลรินออกมาไม่ได้เด็ดขาด

ฉินเจิ้งถูฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าหากันไปมา ริมฝีปากขยับมุบมิบอยู่นานสองนาน ก่อนจะเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก

“…ซูอิ๋ง เธอบอกฉันได้ไหม… ฉันทำอะไรผิดไปตรงไหนเหรอ? เธอพูดมาเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะแก้ไขให้ เธออย่าร้องไห้เลยนะ ได้ไหม?”

ซูอิ๋งอยากจะปล่อยโฮออกมาดังๆ เพื่อระบายหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สั่งสมมาเนิ่นนาน

ในชาติก่อน เธอไม่เคยคิดจะพูดจากับฉินเจิ้งดีๆ เลย ขอเพียงแค่เธอเริ่มเบะปากร้องไห้ ฉินเจิ้งก็จะเป็นเหมือนดั่งเช่นเวลานี้ ตื่นตระหนกจนรีบร้อนก้มหน้ายอมรับผิดไม่หยุดหย่อน ทั้งที่ตัวเขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย

ความเจ็บปวดรันทดแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอเป็นระลอก ทว่าซูอิ๋งพยายามสะกดกลั้นเอาไว้สุดกำลัง ชาตินี้เธอจะไม่ยอมเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกต่อไปแล้ว เธอจะต้องเอ่ยปากพูดคุยกับเขาอย่างชัดเจนและตรงไปตรงมา

เวลานี้เกาไฉ่เสียวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงด้านหลังบุตรชาย พอเห็นลูกชายผู้สง่างามเกรงขามดั่งปู่ทวด ที่มักจะยืดอกเชิดหน้าต่อหน้าทุกคน ทว่าพอมาอยู่ต่อหน้านังจิ้งจอกน้อยกลับกลายร่างเป็นคนขี้ขลาดตาขาวไปเสียทุกครั้ง ก็โมโหจนหัวใจเต้นกระตุกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกคำรบ

ทว่าเธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย และไม่กล้าเอ่ยปากแก้ต่างแทนลูกชายแม้แต่ครึ่งคำ เพราะมิเช่นนั้นคนที่ต้องเจ็บปวดทรมานใจที่สุดในภายหลังก็คงหนีไม่พ้นลูกชายของเธอเอง

เธอจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความเคียดแค้นเอาไว้ในอก รอคอยวันข้างหน้าค่อยมาคิดบัญชีรวบยอดกับนังจิ้งจอกน้อยทีเดียว เวลานี้ก็ได้แต่หวังว่าซูอิ๋งจะแผดเสียงร้องโวยวายออกมาเหมือนเช่นในอดีต แล้วไล่ตะเพิดลูกชายของเธอกลับบ้านไปเสีย เพื่อที่เธอจะได้รีบพาลูกกลับไปทำแผลที่ศีรษะเสียที