ตอนที่ 55 — ตอนที่ 55 แบ่งงานกันทำ

มารดามันเถอะ! สมุห์บัญชีหยางไม่ยอมช่วยคนหมู่บ้านเดียวกัน ย่อมต้องเป็นเพราะหลงเสน่ห์นังจิ้งจอกหลินจิ่นหลานนี่แน่ๆ! คอยดูเถอะ แม่จะเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้ทั่ว ในเมื่อด่าซึ่งๆ หน้าไม่ได้ แม่ก็จะนินทาลับหลังให้เหม็นโฉ่ไปทั้งบาง!

คำพูดประโยคนี้ประกอบกับสายตาเหยียดหยามคู่นั้น ไม่ว่าใครต่างก็ดูออกว่ามีความหมายว่าอย่างไร หลินจิ่นหลานโกรธจนใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน ส่วนสมุห์บัญชีหยางก็มีน้ำโห ตบโต๊ะพลางตวาดลั่น “ป้าหยาง พูดจาให้มันระวังปากหน่อย!”

พลันได้ยินซูอิ๋งเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง “เวลาไม่เช้าแล้วค่ะ คุณอาสมุห์บัญชี รีบชั่งตวงเสบียงให้พวกเราเถอะค่ะ หากถึงเวลานั้นมีคนครหาว่าพวกเราไปสาย รบกวนคุณอาช่วยพูดความจริงกับทุกคนด้วยนะคะ”

สมุห์บัญชีหยางปั้นหน้าถมึงทึงตั้งท่าจะเอาความกับหยางม่ายเหมียว ทว่าพอได้ยินคำพูดของซูอิ๋งก็พลันได้สติขึ้นมาทันที

จริงด้วยสิ หากเขามามัวยืนทะเลาะกับยายเฒ่าหยางตรงนี้ให้เอิกเกริก มีแต่จะยิ่งอธิบายยิ่งมัวหมอง มีเพียงการรีบลงมือทำงานให้กระจ่างแจ้งเท่านั้นถึงจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ เขาจึงกลืนถ้อยคำก่นด่าสารพัดคำลงคอไป ถือใบสั่งจากผู้ใหญ่บ้านไปเปิดคลังเพื่อชั่งตวงเสบียง

เสบียงอาหารหลากชนิดกองโตพะเนิน หยางม่ายเหมียวใช้สายตาดูแคลนกวาดมองสองแม่ลูกซูอิ๋งตั้งแต่หัวจดเท้าสองรอบ ก่อนจะเอ่ย “จึ๊ๆ… ช่างเถอะ ฉันยอมเสียเปรียบนิดหน่อยก็แล้วกัน ข้าวของกองนี้พวกหล่อนถือไหวเท่าไหร่ก็เอาไปเท่านั้น รีบไปล้างผักก่อน ส่วนที่เหลือฉันจะเป็นคนขนไปเอง”

หลินจิ่นหลานไม่เอ่ยคำใดพลอยยอมรับโดยดุษณี ตัวนางเรี่ยวแรงน้อย ส่วนลูกสาวยิ่งตัวเล็กกว่า จะไปแบกหามข้าวของมากมายปานนี้ไหวได้อย่างไร จึงได้แต่คิดจะหอบเอามันฝรั่งบางส่วนไปล้างที่ริมลำธารอีกสายหนึ่งก่อน

ทว่าซูอิ๋งไม่ยอม เพิ่งย่างเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิ น้ำในแม่น้ำเย็นเฉียบจนบาดกระดูก ล้างผักมากมายปานนี้มือไม้คงได้แข็งชาจนป่วยไข้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังรู้ดีว่าแม่กำลังจะมีประจำเดือน ห้ามสัมผัสน้ำเย็นเด็ดขาด การแบกหามเสบียงแม้จะเหน็ดเหนื่อย ทว่าเธอวิ่งรอกหลายๆ เที่ยวเอาก็ได้ “คุณไปล้างผักเถอะค่ะ งานที่เหลือทั้งหมดฉันกับแม่จะทำเอง”

การทำอาหารให้คนงานซ่อมคันกั้นน้ำมีหน้าที่หลักสี่ประการ ได้แก่ ขนย้ายเสบียง, ล้างผัก, ก่อไฟเตา, และปรุงอาหาร แต่ละอย่างล้วนไม่ง่ายดายเลย การปล่อยให้อีกฝ่ายทำเพียงแค่อย่างเดียวเห็นชัดว่าเป็นการยอมให้อีกฝ่ายเอาเปรียบ ทว่าเพื่อให้แม่ไม่ต้องแตะต้องน้ำเย็น ซูอิ๋งยอมเหนื่อยทำงานมากกว่า อย่างไรเสียเธอก็สามารถช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ได้

ทว่าหยางม่ายเหมียวกลับไม่ยินยอม ซ้ำยังเดือดดาลขึ้นมา “ฉันว่านังเด็กคนนี้ทำไมช่างไม่รู้จักดูทิศทางลมเอาเสียเลย ลำพังรูปร่างอ้อนแอ้นของพวกหล่อนสองคน ขนข้าวสารกับมันฝรั่งมากมายขนาดนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน? ยังคิดจะให้ทุกคนได้กินข้าวตรงเวลาอยู่หรือไม่?”

ซูอิ๋งตอกกลับไปอย่างไม่เกรงใจ “ที่ทุกคนจะไม่ได้กินข้าวตรงเวลาก็เพราะคุณมาสายไม่ใช่หรืออย่างไร! ฉันกับแม่ทำตั้งสามอย่าง คุณทำแค่อย่างเดียว ยังมีหน้ามาไม่ยินยอมอีก หรือว่าคุณคิดจะแอบขนเสบียงกลับบ้านตัวเองคนเดียวเงียบๆ กันแน่?”

หยางม่ายเหมียวสะดุ้งตัวสั่น จากนั้นเบิกตากว้างเตรียมจะกระโดดชี้หน้าด่ากราด พลันได้ยินสมุห์บัญชีหยางเอ่ยเสียงเย็นเยียบขึ้นมา “เรื่องขโมยเสบียงโจ่งแจ้งขนาดนั้นหล่อนคงไม่กล้าทำหรอก แต่หล่อนจ้องจะแอบกินเนื้อคนเดียวตอนผัดเนื้อต่างหาก วันนี้เบิกเนื้อหมูหมักเกลือไปตั้งหกชั่ง[1] พวกเธอต้องจับตาดูให้ดีๆ ล่ะ!”

เมื่อถูกรุมขนาบสองด้าน หยางม่ายเหมียวจึงจำใจต้องหิ้วมันฝรั่งกองหนึ่งเดินฟัดเหวี่ยงจากไป ปากก็พร่ำสบถก่นด่าพึมพำไม่หยุด “ล้างผักก็ล้างผักสิวะ มารดามันเถอะ…”

รอจนกระทั่งหยางม่ายเหมียวเดินลับตาไปแล้ว หลินจิ่นหลานมองดูกองข้าวของมากมายบนพื้นด้วยความกลัดกลุ้ม ทว่าในเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว นางจึงทำได้เพียงออกแรงสุดกำลังเพื่อยกกระสอบข้าวสารขึ้นมา “อิ๋งอิ๋ง ลูกยกของเบาๆ เถอะนะ อย่าหักโหมจนเจ็บตัวล่ะ”

ซูอิ๋งกางแขนขวางแม่ไว้ไม่ให้ยกกระสอบข้าวสาร ก่อนจะหันไปเอ่ยกับสมุห์บัญชีหยาง “คุณอาสมุห์บัญชีคะ ขอยืมรถเข็นล้อเลื่อนของที่ทำการหมู่บ้านใช้หน่อยได้ไหมคะ”

สมุห์บัญชีหยางที่กำลังจะลงกลอนล็อกประตูปรากฏรอยยิ้มพรายที่มุมปาก

แม่หนูน้อยคนนี้ฉลาดเป็นกรดจริงๆ ที่ทำการหมู่บ้านทุกแห่งย่อมมีรถเข็นล้อเลื่อน ยายเฒ่าหยางที่คิดจะขนย้ายเสบียงย่อมต้องตั้งใจมายืมรถเข็นล้อเลื่อนนี้แน่นอน รถเข็นทั้งทุ่นแรงทั้งประหยัดเวลา ซ้ำหล่อนยังสามารถแกล้งเดินอ้อยอิ่งถ่วงเวลาบนทางเพื่อกินแรงให้คนอื่นทำงานแทนได้อีก

สมุห์บัญชีหยางจึงไขกุญแจเปิดคลังอีกครั้ง ลากเอารถเข็นล้อเลื่อนออกมาส่งให้ซูอิ๋ง “ระวังหน่อยนะ บนถนนมีหลุมมีบ่อให้เข็นอ้อมเอา”

“ขอบคุณมากค่ะคุณอาสมุห์บัญชี”

สองแม่ลูกช่วยกันจัดวางข้าวสารและฟืนไว้ก้นรถเข็นเพื่อถ่วงน้ำหนัก จากนั้นจึงวางกระทะใบใหญ่และซึ้งนึ่งขนาดใหญ่รวมถึงเครื่องครัวอื่นๆ ไว้ด้านบน หลินจิ่นหลานอยากจะขนไปให้มากกว่านี้ ทว่าซูอิ๋งห้ามไว้ “แม่คะ ใส่มากเกินไปพวกเราจะเข็นไม่ไหวจนเคล็ดขัดยอกเสียเปล่าๆ ฉันค่อยวิ่งรอกกลับมาขนอีกเที่ยวก็ได้ค่ะ แม่ไปก่อไฟไว้ก่อนเถอะ พอก่อไฟเสร็จฉันก็คงเข็นมาถึงพอดี”

หมายเหตุ

• [1] หกชั่ง : หน่วยน้ำหนักของจีน 1 ชั่ง เท่ากับ 500 กรัม ดังนั้นหกชั่งจึงเท่ากับ 3 กิโลกรัม