ตอนที่ 58 — ตอนที่ 58 กินข้าว

ฉินเจี้ยนกั๋วพี่ชายคนโตจนปัญญาจริงๆ ถึงได้ยอมจัดสรรให้ผู้หญิงแซ่หลินคนนี้มาทำอาหาร และจัดสรรให้น้องชายอย่างตนคนหนึ่งมาคอยเฝ้าดู ให้แม่ยายของเอ็งได้กินของดีๆ อร่อยๆ มีความปลอดภัยไร้กังวล มารดามันเถอะ ฉินเจิ้ง! เอ็งจะยอมไสหัวไปโรงเรียนได้หรือยังวะ?

ด้วยเหตุนี้ ในใจของฉินเจี้ยนจวินจึงรู้สึกอัดอั้นตันใจยิ่งนัก เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าหลานชายที่รูปงามไม่เป็นรองใครของตนคิดอะไรอยู่ แม่หนูซูอิ๋งคนนี้มีดีตรงไหนกัน? ผอมกะหร่องยังกับลิง ซ้ำยังเอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งได้ทั้งวัน ส่วนแม่ของเธอยิ่งดูแล้วขัดหูขัดตายิ่งกว่า หั่นผักก็เชื่องช้าอ้อยอิ่ง ไม่ได้เรียกให้มาปักผ้าเสียหน่อย! เทียบกับความคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงของอิ๋งชุน[1] ภรรยาของเขาไม่ได้เลยสักนิด

ทว่าในเมื่อรับปากมาแล้วก็ต้องทำตามสัญญา ฉินเจี้ยนจวินเดินตรงเข้าไปหน้าหลินจิ่นหลาน แล้วเอ่ยด้วยเสียงห้าวทุ้มดังกังวาน “คนที่มาด้วยกันเขาปลีกตัวไปกินข้าวกันหมดแล้ว หล่อนยังจะมายืนทำอะไรตรงนี้อีกล่ะ พวกเราไม่มีมือมีไม้มาตักข้าวกินเองหรืออย่างไร?”

เมื่อโดนตวาดต่อหน้า หลินจิ่นหลานก็ชะงักงันทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ซูอิ๋งจึงรีบชิงกระบวยใหญ่ในมือแม่ออกมา ประคองไหล่ของแม่พาเดินเลี่ยงไปอีกทาง พลางส่งเสียงดังฟังชัด “ป้าหยางยังไปตักกินเองก่อนแล้วเลย พวกเราก็ไปกินข้าวกันได้แล้วค่ะ!”

หยางม่ายเหมียวกำลังพุ้ยข้าวเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง แทบจะยัดชามลงไปในปากทั้งใบให้รู้แล้วรู้รอด เพื่อจะได้รีบไปตักชามที่สองต่อ พอได้ยินคำพูดนี้เข้า ตะเกียบที่กำลังคดข้าวพลันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เปลือกตาที่หย่อนยานเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด

หล่อนอยากจะกินก่อนคนเดียวเสียเมื่อไหร่กัน? ก็ในเมื่อไม่มีใครยอมให้หล่อนตักข้าวให้ต่างหากเล่า!

ทว่าพวกชายกักขฬะไม่สนใจเหตุผลเหล่านั้น ต่างพากันส่งสายตาถมึงทึงจ้องเขม็งใส่หยางม่ายเหมียวด้วยความเคียดแค้น

พวกตนอุตส่าห์หาข้ออ้างอันชอบธรรมที่จะได้เฉียดกรายเข้าใกล้แม่คนงามแท้ๆ แค่คิดว่าจะได้กินข้าวที่นางใช้มือเรียวตักให้ ก็ฟินใจราวกับได้กินข้าวอบมันฝรั่งเนื้อเค็มเพิ่มอีกชามโต แต่กลับต้องมาพังไม่เป็นท่าเพราะนังแก่หน้าผีคนนี้คนเดียว!

หยางม่ายเหมียวแค้นเคืองจนแทบอกแตก หวนนึกถึงอดีตเมื่อครั้งกระโน้น หล่อนก็เคยเป็นดอกไม้งามประจำหมู่บ้านเสี่ยวป่านเหมือนกันนะโว้ย แต่ตอนนี้พวกสารเลวเหล่านี้กลับมองหล่อนเหมือนมองเศษอุจจาระหมา

ช่างเถอะ แม้แต่ลูกสาวของหล่อนในช่วงที่สะพรั่งที่สุดยังเทียบชั้นผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ แล้วยายแก่อย่างหล่อนจะไปเก็บมาหัวเสียทำบ้าอะไร?

มีเนื้อกินสิถึงจะคุ้มค่าที่สุด ถือคติหน้าด้านกินให้อิ่มหนำสำราญ หยางม่ายเหมียวจึงหันหลังหนีไปอีกทางแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ ยายเฒ่าอย่างข้าจะชิงกินให้หมดก่อนพวกแกทุกคนแล้วไปตักข้าวเพิ่ม นี่สิถึงจะเป็นการล้างแค้นที่แท้จริง!

“แม่คะ แม่กินชามนี้เถอะค่ะ”

ชามข้าวที่หยางม่ายเหมียวถืออยู่นั้นพูนไปด้วยเนื้อหมูแน่นเอี้ยด เพราะหล่อนแอบตักซ่อนไว้ข้างเตาไฟตั้งแต่แรก ซูอิ๋งก็เลียนแบบบ้าง ตักข้าวใส่ชามพูนๆ ให้แม่และตนเองซ่อนเอาไว้สองชามเช่นกัน

“อิ๋งอิ๋ง?”

หลินจิ่นหลานรับชามข้าวที่ซูอิ๋งยื่นส่งมาให้ ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เรื่องพรรค์นี้อิ๋งอิ๋งก็ทำเป็นกับเขาด้วยหรือ? นิทานเรื่องขงหยงสละสาลี่[2] ที่เคยพร่ำสอนไปสูญเปล่าแล้วหรืออย่างไร?

ซูอิ๋งยัดชามข้าวใส่มือแม่แน่น “แม่รีบกินเถอะค่ะ กินหมดแล้วเดี๋ยวฉันไปตักเพิ่มให้อีก!”

ชาตินี้เธอตาสว่างนานแล้ว นิทานขงหยงสละสาลี่มิได้ผิด แต่ต้องดูด้วยว่าสละให้แก่ผู้ใด หากต้องมาเสียสละให้กับคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าคำว่ามารยาทสะกดอย่างไร ยอมให้ไปเขาก็มีแต่จะเยาะเย้ยถากถางเอาลับหลัง แล้วจะไปยอมเสียสละทำไมกัน?

หลังจากดูแลแม่เสร็จสรรพ ซูอิ๋งก็ยกชามข้าวอีกใบหนึ่งเดินตรงเข้าไปหาฉินเจี้ยนจวิน ยื่นส่งให้อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉานจริงใจ “คุณอาสองคะ คุณอากินชามนี้เถอะค่ะ”

ชามข้าวใบนี้มองผิวเผินด้านบนมีแต่มันฝรั่ง ทว่าความจริงแล้วด้านล่างอัดแน่นไปด้วยเนื้อชิ้นโต กับคนในครอบครัวเดียวกันย่อมต้องดูแลอย่างไม่มีเงื่อนไข

ฉินเจี้ยนจวินพูดจาโผงผางประโยคนั้นเสร็จก็เดินไปต่อท้ายแถว ยามนี้เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ

แม่เด็กคนนี้คอยหลบเลี่ยงฉินเจิ้งราวกับเห็นอสรพิษ กับพวกเขาย่อมต้องถอยห่างให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไฉนจู่ๆ ถึงกล้าเดินเอาข้าวมาให้เขาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้?

ทว่าฉินเจี้ยนจวินก็ยังคงยื่นมือไปรับมา หากไม่ไว้หน้าแม่หนูน้อยคนนี้ ฉินเจิ้งรู้เข้าคงได้เสียใจแย่ เฮ้อ หลานชายผู้น่าสงสารของเขา ทำไมถึงไม่เจอผู้หญิงที่ดีเหมือนอย่างอิ๋งชุนของเขาบ้างนะ?

รอจนซูอิ๋งวิ่งออกไปแล้ว ฉินเจี้ยนจวินพุ้ยข้าวเข้าปากไปสองคำ ก็พบเนื้อหมูชิ้นโตที่ซุกซ่อนอยู่ข้างใต้ทันที ในใจพลันรู้สึกเบิกบานขึ้นมา

แม่เด็กคนนี้ใส่ใจดูแลเขา ก็เท่ากับว่าใส่ใจดูแลฉินเจิ้ง หรือว่าเธอจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นจริงๆ แล้ว?

หมายเหตุ

• [1] อิ๋งชุน : หมายถึง เถียนอิ๋งชุน ภรรยาของฉินเจี้ยนจวิน

** [2] ขงหยงสละสาลี่ (孔融让梨) : นิทานคติสอนใจชื่อดังของจีน เล่าถึงขงหยงในวัยเด็กที่เลือกหยิบสาลี่ลูกเล็กที่สุด และเสียสละสาลี่ลูกใหญ่ให้พี่น้อง สอนเรื่องความกตัญญูและการเสียสละแก่ผู้อื่น