ตอนที่ 60 — ตอนที่ 60 สร้างวิกฤตที่ใหญ่กว่าเดิม

หยางม่ายเหมียวผายมือออก ทำสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์น่าโดนฝ่ามือฟาดสักฉาด “สมุห์บัญชีหยาง คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันไม่รู้หนังสือ ฉันก็แค่คุณหยิบยื่นให้มาเท่าไร ฉันก็รับมาเท่านั้น”

นังยายเฒ่าตัวแสบไม่ยอมช่วยพูดเข้าข้างเขา สมุห์บัญชีหยางโกรธจนจุกแน่นในอกแทบหายใจไม่ทัน

ทางด้านนั้นหลินจิ่นหลานลุกขึ้นยืน นางพยายามเปล่งเสียงให้ดังขึ้นที่สุดแล้ว ทว่าน้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาก็ยังคงแผ่วเบานุ่มนวลชวนฟัง ทว่าขอเพียงนางเปิดปากพูดขึ้นมา บรรดาชายฉกรรจ์โดยรอบต่างก็เงียบกริบลงในทันควัน หลินจิ่นหลานทำให้พวกเขาได้ประจักษ์แก่ใจอย่างแท้จริงว่า ความงามที่มองแล้วอิ่มเอมใจยิ่งกว่าอาหารทิพย์[1] นั้นเป็นอย่างไร:

“คุณอาสมุห์บัญชีหยางชั่งตวงเสบียงตามใบอนุมัติอย่างถูกต้องค่ะ และมอบให้พวกเรามาจนหมด ข้าวสารห้าสิบเอ็ดชั่ง มันฝรั่งสามสิบสี่ชั่ง และเนื้อหมูหมักเกลือหกชั่ง”

พวกผู้ชายต่างหันมาสบตากัน อื้อหือ คำพูดของแม่หญิงคนงามย่อมถูกต้องไร้ข้อกังขาอย่างแน่นอน ดูท่าว่าสมุห์บัญชีหยางจะจ่ายเสบียงมาครบตามใบอนุมัติจริงๆ ปัญหาก็คือเสบียงมากมายมหาศาลปานนั้น ไฉนถึงทำออกมาได้ข้าวเพียงแค่หยิบมือเดียวเล่า?

สมุห์บัญชีหยางในที่สุดก็หายใจโล่งคอขึ้นมาได้เปลาะหนึ่ง เอ่ยด้วยความแค้นเคือง “ป้าหยาง หล่อนไม่รู้หนังสือแล้วหล่อนดูตราชั่งไม่เป็นรึไง? เมื่อก่อนตอนส่งมอบข้าวหลวงให้แก่รัฐ หล่อนจะต้องมายืนเบียดข้างกายฉันตลอด หากฉันชั่งเกินไปแค่หนึ่งเฉียน[2] หล่อนยังไม่ยอมเลย ไฉนตอนนั้นไม่เห็นบอกว่าฉันว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นบ้างเล่า?”

หยางม่ายเหมียวขัดเขินเพียงแค่เสี้ยววินาที ก็รีบสวนกลับทันควัน “เมื่อกี้นี้คุณไม่ได้ถามฉันนี่ว่าแต่ละอย่างมีกี่ชั่ง คุณพูดถึงแต่ใบอนุมัติ ฉันก็ย่อมต้องบอกว่าฉันอ่านหนังสือบนใบอนุมัติไม่ออกน่ะสิ แต่ฉันไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าคุณไม่ได้ชั่งเสบียงให้ครบตามจำนวน!”

ในเมื่อสมุห์บัญชีหยางชั่งเสบียงครบตามจำนวน ทว่าพวกตนกลับได้กินข้าวไม่เต็มชามด้วยซ้ำ เช่นนั้นปัญหาย่อมต้องเกิดขึ้นในขั้นตอนอื่นอย่างแน่นอน ใครคนหนึ่งจึงเอ่ยถามขึ้นมาทันที “ข้าวสารที่สามารถหุงได้ตั้งสามสี่ซึ้งใหญ่ แต่กลับทำออกมาได้แค่สองซึ้ง พวกหล่อนผู้หญิงไม่กี่คนนี้แอบซุกซ่อนข้าวสารไปเกินครึ่งใช่ไหม?”

นางมีหรือจะทำเรื่องบัดซบพรรค์นั้นได้? ริมฝีปากของหลินจิ่นหลานสั่นระริก “ฉันไม่ได้ทำนะคะ”

หยางม่ายเหมียวโบกมือไม้สะบัดไปมาราวกับเป็ดกระพือปีก ส่งเสียงแผดดังลั่นราวกับฆ้องแตก “ฉันไม่มีทางแอบซ่อนเด็ดขาด!”

หล่อนชี้นิ้วใส่หน้าซูอิ๋งแล้วร้องตะโกน “เป็นนังเด็กนี่ต่างหากที่บังคับแบ่งงานให้พวกเรา ให้ฉันรับผิดชอบแค่ล้างมันฝรั่ง ขูดเปลือก และหั่น ส่วนการขนย้ายเสบียงกับหุงหาอาหารให้สองแม่ลูกพวกมันทำกันเอง ถ้าไม่เชื่อพวกแกก็ถามสมุห์บัญชีหยางดูสิ!”

ทุกคนต่างพากันหันขวับไปมองสมุห์บัญชีหยาง ทว่าสมุห์บัญชีหยางกลับมีท่าทีเย็นชา “ใครมีสันดานอย่างไรทำไมทุกคนจะไม่รู้? ไม่จำเป็นต้องมาถามฉัน! เสบียงอาหารน่ะสหายหลินเป็นคนขนออกจากที่ทำการหมู่บ้านไปจริงๆ แต่วิ่งอยู่บนถนนฉันไม่ได้เดินตามไปด้วยเสียหน่อย ฉันจะไปตรัสรู้ได้อย่างไรว่าระหว่างทางใครแอบซุกซ่อนอะไรไว้บ้าง?”

ยายเฒ่าคนนี้เมื่อครู่จงใจเล่นงานเขา มีหรือที่ตอนนี้สมุห์บัญชีหยางจะยอมช่วยหล่อน? อีกทั้งสิ่งที่เขาพูดก็คือความจริงทุกประการ

ใครมีสันดานอย่างไรทำไมคนเขาจะไม่รู้? ทั่วทั้งสิบแปดหมู่บ้านต่างรู้ดีว่าหลินจิ่นหลานเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตรักสงบไม่เคยหาเรื่องใคร ส่วนหยางม่ายเหมียวคนนี้มือไวขี้ขโมย ชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ และชอบก่อเรื่องสร้างความวุ่นวาย ในหมู่บ้านเสี่ยวป่านมีใครบ้างที่ไม่รู้เช่นเห็นชาติ?

ครั้นเห็นสายตาเหยียดหยามดูแคลนที่คนในหมู่บ้านเดียวกันส่งมา หยางม่ายเหมียวก็โกรธจัดจนแทบจะยื่นหน้าเข้าไปแนบชิดปลายจมูกของสมุห์บัญชีหยาง น้ำลายกระเซ็นเป็นฝอยพลางแผดเสียงโหวกเหวก:

“สมุห์บัญชีหยาง คุณพูดจาหมาๆ แบบนี้หมายความว่าอย่างไร? เสียแรงที่เป็นถึงคนทำบัญชี ข้าวสารหล่อนขนออกจากที่ทำการของคุณไป แล้วจะมีใครอื่นแอบซ่อนเสบียงได้อีกล่ะ? คุณทำแบบนี้เห็นๆ อยู่ว่าจงใจปกป้องเข้าข้างกัน คุณกับหล่อนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันแน่?”

ฟันของหลินจิ่นหลานกระทบกันกึกๆ ร่างกายสั่นเทาด้วยความคับแค้นใจ อยากจะอ้าปากโต้เถียง ทว่ากลับเอ่ยไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ซูอิ๋งเห็นท่าทีผิดปกติของผู้เป็นแม่จึงรีบถลันเข้าไปประคองไว้ พลางเอ่ยปลอบ “แม่คะ ไม่ต้องร้อนใจ ค่อยๆ พูดค่ะ พวกเรากำลังรับฟังอยู่”

ฉินเจี้ยนจวินเฝ้าจับตาดูสถานการณ์อยู่ข้างๆ ตลอดเวลา พอได้ยินเช่นนั้นก็เบียดตัวแทรกฝูงชนก้าวขึ้นมายืนตระหง่านดั่งหอคอยเหล็กกล้าเคียงข้างสองแม่ลูกซูอิ๋ง ถมึงทึงจ้องหยางม่ายเหมียวพลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ค่อยๆ พูด ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน!”

อย่ามองว่าหยางม่ายเหมียวแผดเสียงเอะอะโวยวายดูดุดัน แท้จริงแล้วข้างในกลวงโบ๋และร้อนตัวกลัวความผิดจับใจ หล่อนรู้ดีแก่ใจว่า ขอเพียงหลินจิ่นหลานเอ่ยปากพูดความจริงออกมา หล่อนย่อมไม่มีวันพบจุดจบที่ดีแน่ เช่นนั้นมีแต่ต้องลงมือให้ถึงที่สุด ไม่ทำก็แล้วไป แต่เมื่อทำแล้วต้องไม่หยุดมือ![3]

เมื่อเกิดวิกฤติตรงหน้าจะแก้ไขอย่างไร? ก็คือการสร้างวิกฤติที่ใหญ่โตยิ่งกว่าขึ้นมาเพื่อกลบฝังมันลงไปเสีย!

ทฤษฎีเช่นนี้หยางม่ายเหมียวอาจพูดเป็นวิชาการไม่ออก ทว่าหล่อนกลับมีความสามารถในการปฏิบัติจริงที่เชี่ยวชาญยิ่งนัก

อย่างไรเสียหล่อนก็อ้างว่าตนเองพูดตามข้อเท็จจริง ฉินเจี้ยนจวินก็ไม่มีปัญญาทำอะไรหล่อนได้!

หญิงชราสะบัดมือไม้ประดุจเป็ดกระพือปีกอีกครั้ง ชี้หน้าตะเบ็งเสียงใส่สมุห์บัญชีหยาง “ทำไมคุณจะต้องคอยปกป้องนังผู้หญิงคนนี้ด้วย? ไม่ใช่เพราะหลงใหลได้ปลื้มในตัวหล่อนหรอกหรือ? ตอนที่ไปเบิกเสบียงที่ที่ทำการหมู่บ้าน สองคนนี้ก็ส่งสายตาทอดสะพานกระหนุงกระหนิงกัน อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้!”

วิธีที่ง่ายดายและตรงเป้าที่สุดในการทำให้คนคนหนึ่งเหม็นโฉ่จนสิ้นชื่อคืออะไร?

นับแต่โบราณกาลจวบจนปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นซีกโลกตะวันออกหรือซีกโลกตะวันตกล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น นั่นคือการลากบุคคลผู้นั้นให้จมดิ่งลงสู่ข่าวคาวโลกีย์อันอื้อฉาว ซึ่งจะทำให้ไม่มีใครเชื่อถือคำพูดใดๆ ที่หลุดออกมาจากปากของเขาอีกต่อไป!

หมายเหตุ

• [1] ความงามที่มองแล้วอิ่มเอมใจ (秀色可餐 — ซิ่วเซ่อเข่อชาน) : สำนวนจีน หมายถึง หญิงงามหยาดเยิ้มจนเพียงแค่ได้มองก็รู้สึกอิ่มเอมใจยิ่งกว่าได้รับประทานอาหารเลิศรส

** [2] เฉียน (钱) : หน่วยวัดน้ำหนักแบบดั้งเดิมของจีน 1 ชั่ง เท่ากับ 10 ตำลึง และ 1 ตำลึง เท่ากับ 10 เฉียน (ประมาณ 5 กรัม)

*** [3] ไม่ทำก็แล้วไป แต่เมื่อทำแล้วต้องไม่หยุดมือ (一不做二不休) : สำนวนจีน หมายถึง เมื่อตัดสินใจลงมือทำแล้วก็ต้องทำต่อไปให้ถึงที่สุด ไม่ยอมรามือกลางคัน