ตอนที่ 72 — ตอนที่ 72 ถูกรุมทุบตีอยู่ฝ่ายเดียว

เกาไฉ่เสียฟังประโยคแรกๆ ในใจก็พลันกระตุกวูบ หล่อนเคยพูดเรื่องทำนองนี้กับฉินเจี้ยนกั๋วที่บ้านจริงๆ แต่พอฟังจนจบหล่อนก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า หลี่สี่หงเจตนานำคำพูดที่หล่อนพูดโดยไม่ทันคิดไปยุยงให้เกิดความขัดแย้งในครอบครัวระหว่างตนกับแม่สามี

เกาไฉ่เสียโยนเสื้อผ้าที่ซักไปได้เกินครึ่งลงในกะละมัง ผุดลุกขึ้นยืนถลกแขนเสื้อ เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปหาหลี่สี่หง “นังแก่ปากสวะ ปากคันนักใช่ไหม วันนี้แม่จะช่วยดัดสันดานให้!”

รู้ตัวดีว่าตนเองไม่มีทางสู้เกาไฉ่เสียได้ หลี่สี่หงไม่สนใจแม้แต่เสื้อผ้าในกะละมัง ปากก็พร่ำบ่นงึมงำ “ข้าไม่ได้พูดสักหน่อย ปากเจ้าสิที่คัน!” เท้าก็ติดสปริงคิดจะเผ่นหนี

เหออวี้หมี่เองก็ได้สติ พลุ่งพล่านด้วยเพลิงโทสะก้าวพรวดพราดเข้าไปขวางหน้าหลี่สี่หง ตวาดลั่น “พูดให้รู้เรื่องก่อนค่อยไป!”

“ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย จะให้พูดให้รู้เรื่องอะไรเล่า!” หลี่สี่หงคิดจะผลักหญิงชราให้พ้นทางแล้วหนีไป ทว่าเกาไฉ่เสียถลันตัวเข้ามาคว้าคอเสื้อด้านหลังของหล่อนไว้ แล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรงจนหลี่สี่หงก้นกระแทกลงไปนั่งจ้ำเบ้ากับพื้น

หลี่สี่หงจึงถือโอกาสนั่งร้องแรกแหกกระเชออยู่บนพื้น “เมียผู้ใหญ่บ้านตีคนไร้เหตุผลแล้ว! แม่จ๋าช่วยด้วย พวกอันธพาลหน้าเลือดใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนแล้ว!”

ซูอิ๋งวิ่งเข้าไปประคองเหออวี้หมี่ไว้พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “คุณย่าเหอ เป็นอะไรไหมคะ?” จากนั้นจึงหันไปตวาดใส่หลี่สี่หงเสียงดัง “มีเรื่องอะไรก็พูดกันดีๆ สิ ทำไมต้องผลักคนแก่ด้วย? น้าไม่รู้หรือไงว่าคนแก่เขากลัวการหกล้มที่สุดน่ะ!”

อันที่จริงร่างกายของเหออวี้หมี่ยังแข็งแรงกระฉับกระเฉง จะให้เปิดศึกแลกหมัดกับหลี่สี่หงตรงๆ ก็ยังไหว ทว่ายามนี้จำเป็นต้องประสานแนวร่วมกับลูกสะใภ้เพื่อจัดการหลี่สี่หง หล่อนจึงรีบส่งเสียงด่าทอสำทับอย่างรู้ใจทันควัน:

“นังหลี่สี่หง เจ้าเอาเรื่องในบ้านข้าไปนินทาลับหลัง ข้าแค่พูดกับเจ้าสองสามคำ เจ้าก็ผลักข้าหวังจะเอาให้ข้าตายงั้นรึ! แม่ของฉินเจิ้ง สั่งสอนนังตัวดีที่ไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่คนนี้ให้หนักๆ เลย!”

หลี่สี่หงเห็นท่าไม่ดีคิดจะผุดลุกขึ้นวิ่งหนี ทว่าเกาไฉ่เสียมือไวสายตาฉับไว กดร่างของหล่อนไว้แน่น ฝ่ามืออวบหนากางออกแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าหญิงแก่เสียงดัง “เพียะ” แรงลมแหวกอากาศ “กล้าทำร้ายคนแก่ในบ้านข้าเรอะ ดูสิว่าวันนี้ข้าจะไม่ตบแกให้ตาย!”

สถานการณ์ตกเป็นฝ่ายเดียวอย่างสิ้นเชิง เกาไฉ่เสียลงมืออย่างมีเหตุมีผลรองรับ ทั้งยังมีประสบการณ์แลกหมัดกับหญิงคนนี้มาก่อน หลี่สี่หงในช่วงแรกยังพอปัดป้องดิ้นรนได้บ้าง ทว่าหลังจากนั้นก็ถูกเกาไฉ่เสียนั่งคร่อมร่างกระหน่ำซ้อมอยู่ฝ่ายเดียว

ทันทีที่การต่อสู้เปิดฉาก บรรดาหญิงสาวและแม่บ้านที่ซักผ้าอยู่ข้างๆ ต่างก็รีบยกกะละมังถอยฉากออกไป มีญาติในตระกูลหนึ่งหรือสองคนที่สนิทสนมกับหลี่สี่หงคิดจะอาศัยข้ออ้างว่าครอบครัวผู้ใหญ่บ้านรังแกคนเพื่อก้าวเข้าไปช่วย

ทว่าพอได้ยินตระกูลฉินยกข้ออ้างเรื่อง “รังแกคนแก่” ขึ้นมาก็เริ่มลังเล ประกอบกับเห็นความดุดันดุร้ายของเกาไฉ่เสียเข้า จึงไม่มีใครกล้าเอาตัวเข้ามาพัวพันอีก

ในชนบทอันห่างไกลย่อมมีกฎเกณฑ์ของตนเอง ยามที่เหตุผลพูดไม่รู้เรื่อง กำปั้นนี่แหละคือสัจธรรมความจริงแท้ อีกทั้งภรรยาผู้ใหญ่บ้านยังเป็นการดวลเดี่ยวตัวต่อตัว หลี่สี่หงแรงน้อยสู้เขาไม่ได้ก็ต้องก้มหน้ารับเคราะห์ไป

พวกผู้หญิงพากันไปรวมตัวกันอีกฝั่งเพื่อซักผ้าต่อ พลางชมภาพยนตร์แอ็กชันสดๆ ไปพลางซุบซิบนินทาไปพลาง ช่างครึกครื้นและเพลิดเพลินใจยิ่งนัก

ผ่านไปสิบกว่านาที หลี่สี่หงที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงในที่สุดก็ดิ้นหลุดจากเงื้อมมือของเกาไฉ่เสียแล้วตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ทว่าพอวิ่งไปได้สองก้าวก็พบว่ารองเท้าข้างหนึ่งหลุดหายไป จึงต้องวิ่งย้อนกลับมางมหารองเท้า

เกาไฉ่เสียลงไม้ลงมือจนหนำใจแล้ว เดินกลับมานั่งซักผ้าที่กะละมังของตนเองเยี่ยงผู้ชนะ ครั้นเห็นหลี่สี่หงวิ่งกลับมา หล่อนยังไม่ทันลุกขึ้นขัดขวาง ก็เห็นแม่สามีอย่างเหออวี้หมี่พุ่งพรวดเข้าไปข้างหน้า เตะรองเท้าของหลี่สี่หงกระเด็นตกลงไปในลำธาร ทำให้นังตัวดีต้องวิ่งกระเซอะกระเซิงเท้าเปล่าข้างเดียวหนีเตลิดไป

ซูอิ๋งยกกะละมังผ้าของเหออวี้หมี่เดินตรงมาทางเกาไฉ่เสียพลางยิ้มแย้มเอ่ยชวน “ทุกคนซักอยู่ฝั่งนั้น คุณย่าเหอพวกเราก็ไปซักตรงนั้นกันเถอะค่ะ”

เหออวี้หมี่รู้ดีว่าซูอิ๋งจงใจประสานรอยร้าวให้ ทว่าหล่อนเองก็มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกสะใภ้คนโตอยู่พอดี จึงยอมก้าวลงตามบันไดที่ซูอิ๋งพาดให้

เมื่อมีมิตรภาพจากการร่วมมือกันกำราบศัตรู เกาไฉ่เสียก็รู้สึกว่าแม่สามีไม่ได้แล้งน้ำใจไร้เหตุผลขนาดนั้นอีกต่อไป

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ หลายปีมานี้ตนเองในฐานะรุ่นลูกไม่ยอมลดทิฐิประสานรอยร้าวก็ไม่ถูกต้อง หล่อนจึงขยับพื้นที่เว้นว่างไว้ให้พลางเอ่ยเรียก “มาซักตรงนี้สิคะ” ทั้งยังวางน้ำสกัดจากฝักส้มป่อยไว้ข้างกะละมังของแม่สามี “ใช้อันนี้ซักเถอะค่ะ”