ตอนที่ 79 — ตอนที่ 79 การโกหกมักมีปัญหาที่รายละเอียด

ในที่สุดหลี่เสี่ยวชุ่ยก็ควานหาจุดทะลวงช่องโหว่เจอ จึงรีบเกาะกุมไว้แน่นเพื่อฉีกเปิดแผลใหญ่ทันที “ไม่ได้ขโมยจากน้าโดยตรงหรอกจ้ะ แต่ขโมยไปจากซูอิ๋งต่างหาก น้าไม่ได้ให้เงินซูอิ๋งครั้งละหนึ่งเจี่ยวบ่อยๆ หรือจ๊ะ? ซูอิ๋งไม่ได้ใช้เลยสักนิด ถูกพี่ชายฉันแอบขโมยไปซื้อหนังสือหมดแล้ว”

หลี่เสี่ยวชุ่ยก็เคยใช้วิธีนี้ขโมยเงินแม่ของตนเอง แอบจิ๊กทีละเล็กละน้อยจะไม่ถูกจับได้ สะสมทีละนิดรวมกันก็เป็นเงินก้อนไม่น้อย แน่นอนว่าหล่อนไม่มีทางเอาไปซื้อหนังสือหรอก มีแต่เอาไปซื้อขนมกินจนหมด เกลี้ยงหายลงกระเพาะไปแบบนี้ถึงจะไม่มีหลักฐานมัดตัว

เมื่อพูดถึงกลอุบายไม้ตายอันถนัด หลี่เสี่ยวชุ่ยก็ปั้นน้ำเป็นตัวพูดจาเป็นตุเป็นตะ โกหกคำโตตาไม่กะพริบ

หลินจิ่นหลานหันไปมองลูกสาวพลางเอ่ยถาม “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” หล่อนยังคงไม่อยากเชื่อว่าหลี่เจียหมิงจะทำเรื่องพรรค์นี้ลงคอ

ซูอิ๋งเองก็สบตาตอบตาไม่กะพริบ “แม่คะ เมื่อวานที่คันดินริมแม่น้ำเรื่องตรวจค้นเสบียงที่หายไป แม่คงยังไม่ลืมใช่ไหมคะ? หลี่เจียหมิงเสนอให้ไปตรวจค้นข้าวสารตามบ้านแต่ละหลัง แม่คิดว่าเขาทำเพื่อช่วยแม่จริงๆ หรือคะ?”

“ไม่ใช่เลยค่ะ ก่อนหน้านั้นเขาเห็นกับตาตัวเองว่าฉันซื้อข้าวสารกลับมาหนึ่งกระสอบ เขารู้ดีว่าบ้านเรามีข้าวสารอยู่ยี่สิบชั่ง! แม่เข้าใจหรือยังคะ รู้หน้าไม่รู้ใจ เขาจงใจจะทำร้ายแม่ต่างหาก!”

หากเธอรับสมอ้างตามเรื่องที่หลี่เสี่ยวชุ่ยกุขึ้นมาตรงๆ แม่ก็คงยังไม่เชื่ออยู่ดีว่าหลี่เจียหมิงจะขโมยเงิน เธอจึงต้องพังทลายภาพลักษณ์คนดีของหลี่เจียหมิงในใจของแม่ให้ย่อยยับลงเสียก่อน

หลินจิ่นหลานตกตะลึงพรึงเพริด

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าบ้านของหล่อนมีข้าวสารอยู่ยี่สิบชั่ง ทว่ากลับเสนอเช่นนั้นออกมา นั่นหมายจะบีบให้หล่อนกับอิ๋งอิ๋งต้องตกที่นั่งลำบากถึงชีวิตชัดๆ! หล่อนสั่งสอนอบรมหลี่เจียหมิงมาตั้งสามปี ทำไมถึงดูไม่ออกเลยว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์หน้าไหว้หลังหลอกถึงเพียงนี้?

ทว่าหลินจิ่นหลานก็ยังคงไม่ปักใจเชื่อสนิท “อิ๋งอิ๋ง หลี่เจียหมิงขโมยเงินของลูก แล้วทำไมลูกถึงไม่เคยบอกแม่เลยล่ะ?”

ซูอิ๋งพลันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาบ้าง

มัวแต่จดจ่อกับการฉีกหน้ากากคนสารเลว จนลืมนึกถึงข้อเท็จจริงในทางปฏิบัติ แม่ให้เงินเธอครั้งละหนึ่งเจี่ยว และไม่ได้ให้ทุกวัน อย่างมากที่สุดก็สัปดาห์ละครั้ง หากจะรวมให้ครบสิบหยวน หลี่เจียหมิงจะต้องแอบขโมยไปกี่สิบกี่ร้อยครั้งกันเล่า?

ถูกขโมยไปบ่อยครั้งขนาดนั้นแต่กลับไม่เคยรู้ตัวเลย ช่างฟังดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

หลี่เสี่ยวชุ่ยรีบช่วยแก้ต่างให้ทันควัน “คุณน้าหลินคะ ตอนแรกที่ซูอิ๋งพบว่าเงินหายไปก็ไม่ได้สงสัยพี่ชายฉันหรอกจ้ะ เพราะพี่ชายฉันคอยแต่โยนความผิดมาให้ฉันตลอด ต่อมาเขาลงมือบ่อยเกินไป ซูอิ๋งถึงเพิ่งจะจับได้จ้ะ”

นี่คือประสบการณ์ตรงของหลี่เสี่ยวชุ่ยล้วนๆ เพราะหล่อนแอบขโมยทีละน้อย แม่จึงไม่เคยสงสัยในตอนแรก ต่อมาพอเริ่มสงสัย หล่อนก็โยนความผิดให้หลี่เจียหมิง อย่างไรเสียแม่ของหล่อนก็เกลียดชังพี่ชายคนนี้อย่างไร้เหตุผลอยู่แล้ว

หลินจิ่นหลานยิ่งรู้สึกประหลาดใจหนักขึ้น “เสี่ยวชุ่ย ต่อให้เป็นพี่ชายเธอขโมยเงินไปจริงๆ แต่เธอบอกว่าเขาเอาไปซื้อหนังสือหมดแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วเงินสิบหยวนนี้ของเธอไปเอามาจากไหนกันล่ะ?”

หลี่เสี่ยวชุ่ยพลันอ้าปากค้างพูดไม่ออก การโกหกมักจะตกม้าตายที่รายละเอียดเสมอ ต่อให้เป็นคนพูดเองก็ยากจะแถให้กลมกลืนกลับมาได้

ซูอิ๋งทอดถอนใจออกมาคำหนึ่งพลางเอ่ย “แม่คะ แม่เคยถามว่าทำไมจู่ๆ ฉันถึงเปลี่ยนท่าทีรังเกียจหลี่เจียหมิง คราวนี้แม่คงเข้าใจแล้วใช่ไหมคะ ขนาดน้องสาวแท้ๆ ของเขายังทนดูพฤติกรรมเลวร้ายไม่ไหว ต้องบากหน้าเอาเงินมาชดใช้แทน แล้วคนอย่างเขาจะยังเป็นคนดีอยู่ได้อย่างไร?”

ครั้นได้รับการชี้ทางสว่าง หลี่เสี่ยวชุ่ยก็พลันฮึดสู้ขึ้นมาทันที “ใช่แล้วจ้ะ ใช่เลย! ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเงินของฉัน แต่กรรมที่พี่ชายก่อไว้ ฉันในฐานะน้องสาวจะนิ่งดูดายไม่ได้ คุณน้าหลินยอมให้ซูอิ๋งรับเงินของฉันไว้เถอะนะจ๊ะ”

หลินจิ่นหลานนิ่งเงียบไป ในใจรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่ง ดูท่าหล่อนคงจะมองคนผิดไปจริงๆ ไม่นึกเลยว่าหลี่เจียหมิงจะกลายเป็นคนโสมมต่ำช้าถึงเพียงนี้

หลี่เสี่ยวชุ่ยแลเห็นแสงสว่างแห่งชัยชนะรำไร รีบยื่นเงินส่งมาตรงหน้าซูอิ๋งอีกครา “ซูอิ๋ง แม่เธอไม่ว่าอะไรแล้ว เธอรีบรับไปสิ”

ซูอิ๋งยังคงไม่ยอมรับ เธอรู้สึกว่าหลี่เสี่ยวชุ่ยยังทำไม่ถึงขั้น แม่ของเธอยังไม่ได้เอ่ยปากอนุญาตให้รับ หากรับมาตอนนี้ก็ยังไม่ปลอดภัย “กรรมที่พี่ชายเธอเป็นคนก่อ แล้วทำไมฉันต้องมารับเงินของเธอด้วยล่ะ?”

หลี่เสี่ยวชุ่ยโกรธแค้นจนแทบอยากจะยื่นมือออกไปข่วนหน้าซูอิ๋งให้เละ

บัดซบเอ๊ย ยังจะมาเสแสร้งทำเป็นสูงส่งบริสุทธิ์ต่อหน้าข้าอีกเรอะ?

ทว่าเรื่องราวก็ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว หากไม่รีบตีเหล็กตอนร้อน สิ่งที่อุตส่าห์ลงแรงทำมาทั้งหมดก็คงต้องสูญเปล่ากลายเป็นฟองคลื่นไปในพริบตา!