ตอนที่ 81 — ตอนที่ 81 ไม่ใช่ตายไปแล้วก็คงเป็นเขาไม่ต้องการแม่แล้ว

ซูอิ๋งเม้มริมฝีปากแน่นข่มความหงุดหงิดในอกไว้พลางเอ่ยอ้อนวอน “แม่คะ แม่ต้องไปทำงานในแปลงนาทุกวัน ถ้าตามฉันไปด้วย พอกลับมาเข้างานก็คงจะสายแล้ว ไม่เพียงแต่จะถูกหักแต้มค่าแรงไปตั้งเยอะ คนพวกนั้นก็คงเอาแม่ไปนินทาว่าร้ายอีก”

ผู้เป็นแม่นั้นกลัวการถูกคนอื่นนินทาว่าร้ายเป็นที่สุด ทว่าคราวนี้หล่อนกลับไม่แยแสแม้แต่น้อย ทั้งยังเอ่ยเรียบๆ “ไม่เป็นไรหรอก หักก็หักไปสิ คนพวกนั้นอยากจะพูดอะไรก็ช่างเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปช่วยลูกแช่ข้าวสารก่อนนะ”

หลินจิ่นหลานพูดพลางหยิบลูกกุญแจออกมาไขเปิดตู้กับข้าวใบเล็ก ลากกระสอบข้าวสารใบนั้นออกมา แล้วเดินไปหยิบกะละมังมาเตรียมตวงข้าว

ซูอิ๋งก้าวเข้าไปเอามือกดปากกระสอบข้าวสารไว้แน่น อกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความคับแค้นใจ เอ่ยประชดประชัน “ไม่ต้องแช่แล้วค่ะ! ฉันไม่ไปแล้ว ฉันไม่ไปขายขนมข้าวหมักแล้ว แม่พอใจหรือยังคะ?”

เธอไปขายขนมข้าวหมักไม่ใช่แค่ไปวันสองวัน หากแม่ต้องไปทำงานสายทุกวัน ต่อให้มีผู้ใหญ่บ้านฉินคอยหนุนหลังคุ้มกะลาหัว ก็ไม่มีทางปิดปากชาวบ้านทั้งหมู่บ้านได้หรอก

ขอเพียงนึกถึงภาพที่แม่ต้องไปนั่งคุดคู้อยู่ตรงซอกมุมเล็กๆ เพื่อหลบเลี่ยงคำด่าทอสาปแช่ง เธอจะยังเห็นแก่ตัวทำเรื่องอื่นต่อไปโดยไม่แยแสได้อย่างไร?

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว หลินจิ่นหลานก็ไม่ฝืนบีบคั้นอีก “นี่ลูกพูดเองนะ ไม่ไปก็ไม่ต้องไป อยู่บ้านทบทวนบทเรียนเสียเถอะ แม่ได้ยินข่าวแว่วมาว่า อีกไม่กี่ปีข้างหน้าอาจจะมีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ตรวจเช็กประวัติภูมิหลังทางการเมือง[1] แล้วนะ”

ซูอิ๋งยื่นหน้าเข้าไปตรงหน้าหลินจิ่นหลาน เชิดคอขึ้นอย่างดื้อดึง “ฉันไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยหรอก ไม่สอบทั้งนั้น! สอบไปแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า ให้ฉันกลายเป็นเหมือนแม่ที่แต่งงานกับผู้ชายอย่างพ่อ แล้วใช้ชีวิตอุดอู้อยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหนเลยอย่างนั้น แม่ถึงจะพอใจใช่ไหมคะ!”

เมื่อถูกเอ่ยถึงสามี มุมปากของหลินจิ่นหลานก็กระตุกวูบ สีหน้ายิ่งหม่นหมองลงจนพูดไม่ออก

ซูอิ๋งพร่ำบ่นด้วยความอัดอั้นตันใจเต็มอก “แม่คะ ฉันไม่เข้าใจความคิดของแม่จริงๆ เลย ทำไมพวกเราถึงต้องทนใช้ชีวิตยากจนข้นแค้นแร้นแค้นขนาดนี้ด้วย? การจะรอให้พ่อกลับมามันเป็นไปไม่ได้หรอก หากเขาคิดจะกลับมาก็คงกลับมานานแล้ว พวกเราต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้นค่ะ!”

หลินจิ่นหลานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แววตาที่มองดูซูอิ๋งฉายแววรู้สึกผิด ทว่าสิ่งที่มากกว่าคือความดื้อรั้นเด็ดเดี่ยว “อิ๋งอิ๋ง ลูกอยากจะเปลี่ยนแปลงน่ะไม่ผิดหรอก แต่ไม่ว่าลูกจะอยากเปลี่ยนอย่างไร ความปลอดภัยต้องมาก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ หากเรื่องนี้ไม่มีหลักประกัน ลูกก็ไม่มีทางไปทำเรื่องอื่นได้เด็ดขาด”

ซูอิ๋งร้องโวยวายด้วยความโมโห “แล้วแม่ลองบอกมาสิคะว่าความปลอดภัยมันคืออะไร? ออกนอกบ้านก็กลัวจะเจอคนชั่ว เดินบนถนนก็กลัวจะเจออันธพาล ขึ้นเขาก็กลัวจะเจอโจรป่า ฉันทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ขังตัวเองอยู่ในบ้านนี่เรียกว่าปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?”

หลินจิ่นหลานเม้มริมฝีปากเบือนหน้าหนีไม่มองเธอ “เอาเป็นว่าลูกอย่าก้าวเท้าออกไปนอกหมู่บ้านหม่ากวานก็พอ” พูดจบหล่อนก็เตรียมจะเดินเลี่ยงไป คำพูดของลูกสาวช่างทิ่มแทงหัวใจดั่งคมมีด หล่อนเองมีหรือจะไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน? เพียงแต่ไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้งเท่านั้น

ซูอิ๋งดึงแขนผู้เป็นแม่ไว้แน่น พลันหัวเราะเยาะขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอโมโหจนไม่หลงเหลือความยับยั้งชั่งใจใดๆ อีกต่อไป เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเสียดแทง:

“ตอนพ่อจากไปเขาก็พูดกับแม่แบบนี้ ตอนนี้แม่ก็เอาคำพูดพรรค์นี้มาพูดกับฉันเหมือนกัน ฮึๆ แม่ไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่คะ ผู้ชายที่หายหน้าไปนานถึงห้าปีไม่เคยกลับมาหาลูกหาเมีย ข่าวคราวก็เงียบหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ถ้าไม่ใช่ตายไปแล้ว ก็คงเป็นเพราะเขาไม่ต้องการแม่แล้วต่างหาก!”

“เพียะ!”

ถึงกับกล้าแช่งพ่อแท้ๆ ของตัวเอง หลินจิ่นหลานเงื้อมือตบเข้าที่ใบหน้าของซูอิ๋งอย่างแรง

ใบหน้าของซูอิ๋งสะบัดหันไปด้านข้างทันที เธอรู้สึกมึนงงงันไปหมด ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ไม่เคยลงไม้ลงมือตบตีเธอแม้แต่ครั้งเดียว

“โครม!”

ประตูบ้านพลันถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ฉินเจิ้งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู

“อิ๋งอิ๋ง เธอเป็นอะไรไหม?”

ครั้นเห็นซูอิ๋งเอามือกุมใบหน้ายืนนิ่งงันดั่งถูกสาป ฉินเจิ้งก็ทั้งตกใจทั้งโกรธจัด ก้าวยาวๆ ตรงเข้ามา

ใครก็แตะต้องอิ๋งอิ๋งไม่ได้ ต่อให้เป็นแม่ยายก็ไม่มีสิทธิ์มาตี!

ฉินเจิ้งก้าวเข้ามายืนขวางกั้นกลางระหว่างสองแม่ลูก ยื่นมือออกไปหวังจะดึงมือของซูอิ๋งที่กุมแก้มไว้ออก หัวใจของเขาบีบรัดตัวแน่นด้วยความปวดร้าว อยากจะดูให้เห็นกับตาว่าอิ๋งอิ๋งถูกทำร้ายจนเป็นอย่างไรบ้าง?

หมายเหตุ

• [1] ตรวจเช็กประวัติภูมิหลังทางการเมือง (เจิ้งเสิ่น) : การตรวจสอบประวัติครอบครัวและชนชั้นทางสังคมในยุคปฏิวัติวัฒนธรรม ซึ่งผู้มีภูมิหลังชนชั้นนายทุนหรือปัญญาชนมักถูกจำกัดสิทธิ์