ตอนที่ 97 — ตอนที่ 97 พี่มองฉันเป็นลูกหมาไปด้วยหรือไง

ฉินเจิ้งยื่นชามส่งให้เธอดู “เป็นน้ำต้มกระดูกน่ะ ไม่ได้เอามาให้เธอหรอกนะ เอามาให้ลูกหมากินต่างหาก”

คงต้องเป็นพี่รองเอาไปเล่าให้เขาฟังแน่นอน ซูอิ๋งจึงไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไรอีก ต้าหู่อ่อนแอเกินไป จำเป็นต้องได้น้ำซุปเนื้อสัตว์มาบำรุงกำลังจริงๆ

น้ำต้มเนื้อที่ฉินเจิ้งยกมามีสีขาวขุ่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านการเคี่ยวมาเป็นเวลานาน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจนแม้แต่ซูอิ๋งยังลอบกลืนน้ำลาย ส่วนต้าหู่ยิ่งกินอย่างเอร็ดอร่อยเสียงดังผลับๆ

หลินจิ่นหลานเอ่ยเสนอแนะด้วยความกังวลใจ “อิ๋งอิ๋ง หรือว่าให้ฉินเจิ้งช่วยเอาหมาตัวนี้ไปเลี้ยงให้ดีไหมจ๊ะ? วันไหนลูกคิดถึงค่อยแวะไปดูที่บ้านฉินเจิ้งเอา”

สุนัขตัวน้อยก็มีหนึ่งชีวิต ซูอิ๋งเคยเลี้ยงลูกแมวตัวเล็กๆ มาก่อน ตอนนำมาใหม่ๆ มันยังกระโดดโลดเต้นแข็งแรงดีอยู่แท้ๆ ทว่าพอรุ่งเช้าอีกวันกลับนอนตายตัวแข็งโดยไม่รู้สาเหตุ ในคราวนั้นซูอิ๋งร้องไห้แทบขาดใจ หลินจิ่นหลานจึงกลัวเหลือเกินว่าต้าหู่จะเป็นเช่นนั้นอีก

ซูอิ๋งกอดต้าหู่ไว้แนบอก พอได้ยินผู้เป็นแม่พูดเช่นนั้นก็ทำปากยื่น เธอรู้ดีว่าคำพูดของแม่เมื่อบ่ายเป็นเพียงการพูดปลอบใจเธอ แท้จริงแล้วไม่ได้เชื่อมั่นเลยว่าเธอจะเลี้ยงมันรอด

ฉินเจิ้งลูบหัวลูกหมาเบาๆ พลางเอ่ย “คุณน้าหลินครับ ไม่ต้องหรอกครับ ผมดูแล้วไอ้ตัวเล็กนี้กินเก่งจะตาย อิ๋งอิ๋งต้องเลี้ยงมันให้โตได้แน่นอน ผมเองก็อยากให้บ้านคุณน้าเลี้ยงหมาไว้สักตัวตั้งนานแล้ว ต้าหู่มาอยู่ด้วยก็พอดีเลยครับ”

ฉินเจิ้งวางชามลงพลางเอ่ย “กินเกือบหมดแล้วล่ะ ที่เหลืออีกครึ่งชามเอาไว้ให้มันกินพรุ่งนี้นะครับ” เขาเอื้อมมือไปอุ้มลูกหมาจากอ้อมแขนของซูอิ๋งแล้ววางมันลงบนพื้น “เธอจะคอยอุ้มมันตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ”

“ไม่ได้นะคะ!”

ซูอิ๋งตกใจรีบก้มตัวจะลงไปอุ้ม “ต้าหู่เพิ่งจะโดนน้ำร้อนลวกมา มันยังเดินไม่ไหวนะคะ”

ฉินเจิ้งรั้งตัวซูอิ๋งไว้ พลางชี้ไปที่ลูกหมา “ทำไมจะเดินไม่ได้ล่ะ? เธอดูสิ มันยืนขึ้นมาได้แล้วไม่ใช่หรือ? อิ๋งอิ๋ง มันไม่ใช่หมาในเมืองที่มีไว้ให้อุ้มเล่นนะ อยู่ในชนบทมันต้องหัดปรับตัวให้ได้ตั้งแต่เล็กๆ การที่เธอตามใจประคบประหงมมันเกินไป ความจริงแล้วคือการทำร้ายมันต่างหาก”

ซูอิ๋งชะงักงันไปชั่วครู่ ทำไมรู้สึกเหมือนฉินเจิ้งไม่ได้กำลังพูดถึงต้าหู่ ทว่ากำลังพูดถึงตัวเธอกันแน่นะ?

ต้าหู่ที่อยู่บนพื้นส่งเสียงครางหงิงๆ เดินโซเซส่ายไปส่ายมาตรงเข้ามาหาซูอิ๋ง การที่เคยอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นมาตลอด พลันถูกวางลงบนพื้นเย็นเฉียบจึงทำให้มันรู้สึกไม่คุ้นชิน

ซูอิ๋งมองดูลูกหมาเดินเตาะแตะมาหยุดอยู่แทบเท้าด้วยความสงสาร คิดจะก้มลงไปอุ้มอีกครั้ง ทว่าฉินเจิ้งกลับดึงตัวเธอหลบไปด้านข้าง และในจังหวะนั้นเอง ต้าหู่ก็ปล่อยปัสสาวะรดลงบนจุดที่ซูอิ๋งเคยยืนอยู่พอดี

“ห้ามฉี่ในบ้านเด็ดขาด!” ฉินเจิ้งใช้ปลายเท้าเขี่ยสะกิดลูกหมาอย่างไม่เกรงใจ แม้จะไม่ได้ออกแรงมาก ทว่าร่างอันบอบบางของต้าหู่ก็ยังกลิ้งหลุนๆ ไปหนึ่งตลบ

ซูอิ๋งร้อนใจขึ้นมาทันที ผลักฉินเจิ้งไปหนึ่งที “พี่ไปเตะมันทำไมกันคะ มันยังตัวเล็กแค่นี้ไม่ประสีประสาอะไรสักอย่าง!”

ฉินเจิ้งก้มลงอุ้มลูกหมาขึ้นมาแล้วเอ่ย “ก็เพราะว่ายังเล็กอยู่นี่แหละ ถึงต้องสั่งสอนให้รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด พี่จะพามันออกไปฉี่ข้างนอก”

เขาหิ้วหนังคอด้านหลังของลูกหมาเดินมุ่งหน้าออกไป ซูอิ๋งจึงร้องท้วงตามหลัง “ข้างนอกมันหนาวนะคะ!”

หลินจิ่นหลานรีบคว้าแขนลูกสาวไว้ “อิ๋งอิ๋ง เรื่องนี้ลูกต้องเชื่อฟังฉินเจิ้งเขานะ ขืนปล่อยให้ต้าหู่ถ่ายเรี่ยราดในบ้านทุกวันมันใช้ไม่ได้หรอกจ้ะ”

ซูอิ๋งรีบวิ่งตามออกไป ก็เห็นลูกหมาตัวน้อยกำลังยกขาหลังข้างหนึ่งขึ้นปัสสาวะอยู่ตรงนอกลานบ้าน ฉินเจิ้งนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ พลางเอ่ยชม “อืม ดีมาก ทำแบบนี้ถึงจะถูกต้อง” จากนั้นจึงยื่นมือไปลูบหัวมัน ต้าหู่จึงเอาหัวถูไถกับฝ่ามือของเขาอย่างประจบประแจง

เมื่อหันมาเห็นเธอ ฉินเจิ้งจึงยิ้มร่า “ต่อไปมันก็จะรู้แล้วว่าเวลาจะฉี่จะอึต้องออกมาข้างนอก”

เป็นเช่นนี้ก็ดีจริงๆ ซูอิ๋งพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปหา ได้ยินฉินเจิ้งเอ่ยกำชับต่อ “ให้อาหารแค่วันละมื้อก็พอ อย่าให้กินเยอะเกินไป กลางคืนห้ามเอามันขึ้นไปนอนบนเตียงเด็ดขาด แล้วหากะละมังใบเล็กๆ วางไว้ที่มุมใดมุมหนึ่งให้เป็นที่กินน้ำประจำของมัน…”

การถูกคนคอยอบรมสั่งสอนอย่างละเอียดละออราวกับเธอเป็นเด็กน้อยเช่นนี้ ในใจของซูอิ๋งเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ทว่าปากกลับแสร้งทำเป็นแง่งอน “พี่มองฉันเป็นลูกหมาไปด้วยหรือไงกันคะ? บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าส่งคนมาคอยตามฉัน พี่ยังจะให้หลี่ไหลวั่งมาอีก พี่เจิ้งคะ พี่อย่าให้พวกเขามาอีกเลยนะคะ ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย”

ฉินเจิ้งส่งเสียง “เหอะ” ขึ้นมาคำหนึ่งพลางเอ่ย “พวกมันว่างงานกันจะตายไป พี่หางานมีประโยชน์ให้พวกมันทำ พวกมันดีใจจนเนื้อเต้นจะแย่ อิ๋งอิ๋ง เธอไม่ได้บอบบางหรอก แต่หน้าตาของเธอมันดูน่ารังแกต่างหากเล่า!”